29/04/2026
Jesper blogt: “Met de zomer die in de lucht hangt, is de tijd weer aangebroken om er lekker op uit te gaan. Toen ik de diagnose kreeg, dacht ik even dat mijn leven vooral rustig zou worden: colleges, thee en om tien uur naar bed. En eerlijk is eerlijk, daar is af en toe helemaal niks mis mee. Maar spoiler alert: zo liep het niet. Soms vergeet is zelfs bijna dat ik rondloop met een paar eigenwijze darmen.
Een klein kijkje in mijn agenda onthult al snel dat mijn dagen gevuld zijn met colleges, sporten, snel eten tussen afspraken door en ‘samen studeren’ met vrienden, wat eigenlijk niet echt studeren is. Soms slaap ik uit en soms staat de wekker toch maar een uurtje vroeger omdat er toch een deadline aankomt. Het is het normale ritme van een student die alles probeert te combineren. Wat ik wel heb geleerd, is beter naar mijn lichaam te luisteren. Niet overdreven, maar af en toe even inchecken bij mezelf. Soms gaat alles vanzelf en denk ik er niet aan, en soms merk ik dat ik eerder mijn grens bereik en wat rustiger aan moet doen. Dat verschilt per dag, en dat is oké.
Hierin maken mijn vrienden echt het verschil. Je omringen met mensen die begrip tonen, scheelt enorm. Hoewel ze af en toe ook wel flink grappen over mijn darmen (wat prima is; dat houdt alles wel lekker luchtig), zijn ze er wel gewoon voor me en hoef ik niet alles uit te leggen. Als ik het een keer wat rustiger aan doe of weer eens een tripje naar het ziekenhuis maak, is dat niet raar. Aan de bar bestellen ze automatisch een 0.0’tje voor me en ze vragen regelmatig hoe het met me gaat. Dat geeft me een normaal gevoel, waardoor ik me niet anders hoef te voelen.
Overdag in de collegebanken en ’s avonds het studentenleven in: meestal gaat dat dus gewoon prima. Natuurlijk ben ik weleens moe, maar daar ben ik zeker niet de enige in. Wie op vrijdagochtend om zich heen kijkt in de collegezaal, ziet niemand die eruitziet alsof hij acht uur slaap heeft gehad.
Lees in captions verder ⬇️⬇️
