18/12/2025
Vrede op aarde…
Laatst zat ik bij de kapper in Zandvoort, bij L’ambiance, zo’n moment waarvan je denkt dat het simpel blijft bij knippen en weer door, maar ineens ontvouwde zich een gesprek dat bleef hangen, een gesprek over kerst, over vrede en over wat die dagen nu eigenlijk werkelijk betekenen.
Kerst is voor veel mensen een bijzondere tijd, een periode waarin lichtjes het donker verzachten en warmte voelbaar wordt in misschien wel de donkerste weken van het jaar, waarin we onze huizen verlichten en de verbinding zoeken met familie, vrienden, collega’s en buren, alsof we elkaar juist nu extra hard nodig hebben.
En toch is kerst niet voor iedereen vanzelfsprekend een feest van verbinding en vrede, want achter al dat licht schuilt ook gemis, eenzaamheid, herinneringen en pijn, en dat brengt mij vaak aan het mijmeren over wat kerst in essentie zou kunnen zijn.
Wat als iedereen één echte kerstwens mocht doen, en wat als we daarbij niet alleen zouden denken maar ook echt zouden voelen waar kerst over gaat, over licht, over liefde, over zachtheid in een wereld die soms zo hard kan zijn.
Mijn wens zou zijn dat we die intentie niet alleen rond kerst voelen, maar elke dag opnieuw, dat we vrede in onszelf mogen ervaren, want laten we eerlijk zijn, dat kunnen we allemaal wel gebruiken, en misschien zou de wereld er dan vanzelf een stukje mooier uitzien.
Soms fantaseer ik daarover en denk ik, kon ik maar gewoon een toverspreuk uitspreken, hocus pocus pilatus pas, en wensen dat er in ieder hart vrede was.
Dat verlangen brengt mij altijd bij een verhaal dat mij diep raakt, het verhaal van de kerstvrede in de loopgraven.
Lang geleden, in een tijd van oorlog, lagen mannen tegenover elkaar in koude loopgraven, gescheiden door aarde, angst en stilte, soldaten aan verschillende kanten, maar in hun hart nog altijd mens.
Toen kwam de kerstnacht, en in de duisternis klonk gezang, er verscheen een klein lichtje, en alsof het kerstlicht zelf tussen hen in ging staan, legden ze hun wapens neer.
Ze kwamen tevoorschijn, niet als vijanden maar als broeders, deelden hun drank, hun chocolade en hun brood, en misschien nog wel meer hun heimwee, hun herinneringen en een eenvoudige glimlach.
Voor één heilig moment herinnerden zij zich wie zij werkelijk waren.
De dag daarna keerde de oorlog terug, maar dat moment van vrede kon niet meer worden uitgewist, het leeft voort als een fluistering in de tijd die ons herinnert dat liefde altijd aanwezig is, zelfs waar haat lijkt te heersen, dat het hart weet wat het hoofd soms vergeet en dat het kerstlicht ons steeds opnieuw uitnodigt om terug te keren naar onze ware aard, liefde, eenheid en vrede.
Hoop is als dat kleine lichtje, en in zoveel religies en talen maakt het eigenlijk niet uit hoe je het noemt of welk lichtfeest je viert, als we maar samen, ieder op onze eigen manier, de intentie van vrede blijven voeden.
Liefs,
Margaretha
Juist in deze tijd blijft Liefde het toverwoord ✨
💖🧡💛💚💙💜
