06/05/2026
Rouw: Vandaag is het precies een jaar. De wereld draait buiten gewoon door, maar hier op dit bankje staat de tijd even stil. 🕊️
Wie de foto’s doorbladert, ziet mijn moeder, zoals ze was: levendig, lachend, vol leven. “Veur altied in us” en dat is geen cliché, maar de waarheid.
Het gedenkplaatje op haar eigen ‘Bankje van mama’ zegt alles: we zochten een woord dat niemand kent, omdat zij simpelweg de liefste was.
Dit jaar was een diepe les in menselijkheid. Ik heb de uitersten gezien: de onverwachte warmte van mensen die er opeens stonden, tegenover de stilte van hen die geruisloos wegvielen toen het leven te zwaar werd.
Het is een pijnlijk, maar ook een louterend proces. Het heeft me laten zien wie mij echt ‘checkt’, wie durft te vragen ‘ben je er nog ?’ en wie durft te lachen als de lucht te grijs is.
Als haptotherapeut werk ik dagelijks met voelen, maar dit jaar moest ik zelf elke laag doorvoelen. Ik leer dat rouw tijd vraagt en dat ik niet meer dezelfde hoef te zijn als daarvoor.
Rouw maakt ons niet melaats; het maakt ons kwetsbaarder, eerlijker en misschien wel meer mens dan ooit.
Vandaag heffen we het glas op haar, op de liefde die blijft en op de moed om te zijn wie je bent in dit proces. 🥂✨
Gedicht: Hans & Monique Hagen
