02/04/2026
Ik wil niemand tot last zijn.
Dat gevoel had ik ook na mijn val.
Ik zei zelfs tegen mijn partner dat hij misschien maar beter op zoek kon gaan naar een ander. Want wat had hij nou nog aan mij?
Het is een gedachte die mij toen niet losliet.
En het is een zin die ik nu vaak hoor.
Soms hardop uitgesproken, maar meestal leeft hij stil vanbinnen.
In mijn werk als counsellor bij rouw na verlies van een lichaamsfunctie kom ik dit steeds weer tegen.
Mensen die iets zijn kwijtgeraakt in hun lichaam, maar geleerd hebben om daar vooral niemand mee te belasten.
Wat daar vaak onder zit, zie ik van dichtbij:
• Schaamte over wat niet meer lukt
• Angst voor afwijzing als je laat zien hoe moeilijk het echt is
• Gewend zijn om het alleen te doen, ook nu het eigenlijk te zwaar is
En dus pas je je aan.
Je vraagt minder.
Je houdt jezelf klein, terwijl het verlies groot is.
Ik wil je dit zeggen:
je bent geen last.
Rouw om wat je lichaam niet meer kan, verdient ruimte en aandacht.
In counselling bied ik een plek waar je niets hoeft uit te leggen of te bewijzen. Waar jouw tempo leidend is.
En waar alles wat er is, er mag zijn.
Je hoeft dit niet eerst alleen te kunnen voordat je steun mag ontvangen.
👉 Voel je dat dit je raakt? Je mag me een DM sturen. Ook als je nog niet weet wat je wilt zeggen. In een gesprek is er ruimte voor jouw verhaal, zonder oordeel.
🖼️ Omschrijving IA‑foto (zonder tekst)
Je ziet de achterkant van een man in een rolstoel, zittend in een lichte, rustige ruimte. Hij kijkt stil uit het raam. Zijn houding is naar binnen gekeerd. Er is veel ruimte om hem heen, zacht daglicht valt naar binnen. Het beeld straalt eenzaamheid, reflectie en verstilling uit, zonder dramatiek.
