03/04/2026
Soms geeft het leven je precies het beeld dat je nodig hebt.
Hier, in Bulgarije… stond ik onder een regenboog.
Met achter me een zee die allesbehalve rustig was. Ruw. Onvoorspelbaar. Krachtig.
En ergens voelde het alsof ik naar mezelf keek, hoe het vorig jaar voelde vanbinnen.
Want eerlijk… ik heb een dieptepunt gekend.
Een moment waarop mijn lichaam vol zat met spanning, met oude pijn, met alles wat ik te lang had vastgehouden.
Ik weet hoe trauma voelt in je lijf. Hoe het je adem kan overnemen. Hoe het je laat twijfelen of je nog verder wilt.
Ik was daar.
En ja… ik heb zelfs gedacht om op te geven.
Maar ik heb het niet gedaan.
Ik heb gekozen voor iets anders.
Niet harder. Niet sneller.
Maar zachter.
Met bewustzijn.
Met adem.
Met kleine stapjes die niemand zag, maar die voor mij alles waren.
Met de steun van mijn partner, mijn kinderen… en de mensen om me heen die bleven, ook toen ik mezelf even kwijt was.
En kijk me nu staan.
Niet “perfect geheeld”.
Maar wel aanwezig.
Wel dankbaar.
Wel levend.
Die regenboog voelde voor mij niet als toeval.
Alsof hij zei:
“Alles wat je hebt doorstaan, mag er zijn. En kijk eens waar je nu staat.”
De zee bleef ruig… maar ik niet meer.
Ik heb geleerd om de kleine dingen te zien.
Om echt in het nu te zijn.
Niet steeds terug naar wat was.
Niet verdwalen in wat misschien komt.
Maar hier. Nu. Adem voor adem.
En misschien is dat wel de grootste winst.
Dat ik niet alleen mezelf weer heb gevonden…
maar dat ik nu ook anderen nog beter kan begeleiden die door hun eigen storm gaan.
En als ik het niet ben die bij je past, zoek iemand anders. Echt.
Want je hoeft dit niet alleen te doen.
Dat is misschien wel het belangrijkste wat ik heb geleerd.
Je bent niet alleen.