07/01/2026
De meeste ruzies gaan niet mis door wat er gezegd wordt, maar door een zenuwstelsel dat ‘aan’ schiet.
De eerste stap om weer écht met elkaar te verbinden, is stilstaan op het moment dat je geraakt wordt — en daar iets over teruggeven aan de ander.
Dat begint bij jezelf.
Niet bij wat de ander zegt.
Niet bij de inhoud van het verhaal.
Maar bij wat er in jou gebeurt.
Wat merk je in je lijf?
Spanning, verkramping, onrust?
Op het moment dat je kunt zeggen: “Ik merk dat ik geraakt ben,” ontstaat er ruimte. Ruimte om te vertragen en te voelen wat er werkelijk gebeurt, in plaats van automatisch te reageren.
Veel van onze reacties verlopen op de automatische piloot. Niet omdat we niet willen verbinden, maar omdat ons zenuwstelsel ontregeld raakt en een beschermingsmechanisme het overneemt. Dat is aangeleerd, vaak lang geleden, en gekoppeld aan oude overtuigingen over jezelf of aan wat je denkt dat de ander over jou vindt.
Soms is één blik of één woord al genoeg om dat hele systeem in gang te zetten.
Wanneer je leert om niet voor de ander in te vullen, maar te delen wat het met jou doet, verandert de dynamiek. Het gesprek verschuift van verdedigen of aanvallen naar contact en bewustzijn.
En precies daar begint echte verbinding.
🤎In de gratis masterclass van 14 januari om 20:00 neem ik je mee in hoe het zenuwstelsel en beschermingsmechanismen jullie communicatie beïnvloeden — en wat er nodig is om hier samen beweging in te brengen.
🤎Wil je hier verdiepend en structureel mee aan de slag?
Dan is mijn programma Liefde in Beweging een passend vervolg.
Meer informatie vind je via de link in bio.
beschermingsmechanismen bewustwording relatiepatronen triggers hechting