03/02/2026
In mijn praktijk hoor ik heel veel verhalen en soms zijn ze herkenbaar en soms niet. 💚
Zo had ik onlangs een telefoongesprek en kwamen we op rouw. 💖En hoe zij dat ervaarde. Hoe de omgeving door leeft terwijl je zelf nog stil staat. Hoe moeilijk dat is. Hoe moeilijk het is om alle ballen omhoog te moeten houden. Hoe anderen verwachten dat jij weer gewoon jij bent. En dat je op je werk gelijk weer alles moet doen zoals daarvoor. Hoe er alleen als het net is gebeurt aan je wordt gevraagd hoe het met je gaat. En als het later nog eens ter sprake komt er gezegd is: "Tja ik wilde er eigenlijk niet naar vragen want dan ga je klagen. (Ja echt waar! Dat vertelde ze echt!). 😳 Het is immers al bijna 2 jaar dat je zoon is overleden! " Oh ik krijg echt kippenvel als iemand dat zegt!
Dit was voor mij zo'n herkenbaar gesprek! In 13 maanden hebben we mijn schoonvader verloren✨ , een hele goede vriend✨ , onze kat✨ en nog geen 3 maanden geleden mijn zus....✨ En mensen verwachten echt dat je gewoon doorgaat met alle ballen hooghouden.... Vragen niet meer hoe het met je gaat of hoe het met je kinderen gaat of wachten het antwoord niet af....
Maar hierbij een oproep aan iedereen die het leest: Stel je buurvrouw, vriend of vriendin, je collega de vraag: hoe gaat het ermee? Daar red je iemands dag of humeur mee! De ander voelt zich gezien! 🧩Voelt zich gehoord! 🧩 En diegene kan even zijn/haar verhaal kwijt. Wat voor jou 2 minuten als klaagzang aan kan voelen. Kan voor een ander voldoende lucht geven om de dag weer door te komen! Laten we met elkaar weer een beetje aandacht aan elkaar geven. Een simpel woord, een simpel gebaar (als een schouderklopje), dat is zo kostbaar!
Zo dat moest ik even kwijt. Nu is mijn vraag aan jou. Herken jij dit ook?
