Wombfulness

12/05/2026

In de afgelopen 15 jaar, tijdens alle sessies en retraites die ik heb gegeven, is er iets mij heel duidelijk geworden: hoeveel en wat voor verhalen hoofden mogen vertellen, de waarheid komt hier niet vandaan.

Oh die verhalen… ik ken ze zelf maar al te goed. Verhalen die ik mezelf heb aangepraat om vanaf kleins af aan te kunnen overleven in deze wereld. Verhalen die pijn en verdriet probeerden goed te praten. Verhalen die me hielpen om mezelf groter of kleiner te maken.

Verhalen van verlangens en van hoop tot verlies en totale mislukking.

Verhalen die we allemaal kennen… die we vertellen om maar niet te hoeven voelen wat er écht in diepere lagen aanwezig is.

Het hoofd vertelt de verhalen, maar alleen je lichaam kent de waarheid.

Stijve schouders, hoge ademhaling? Die brok in je keel als je iets wil zeggen? Die leegte in je buik als je aan je moeder denkt?

Je lijf probeert je te helpen herinneren. En het enige wat je kan doen om te gaan luisteren naar de verhalen achter de verhalen die je hoofd je hele leven al vertelt is verstilling. Het naar binnen stappen in je lijf en zodra de tijd rijp is, een diepe buiging te maken voor allen die je voor zijn gegaan.

Je voorouders.

Wat fluisteren de jouwe je toe?

Foto

01/05/2026

Het is zeker al 15 jaar geleden dat ik voor het eerst in een vrouwencirkel stapte. En het was meteen een warme herkenning voor me: zitten in een cirkel, op de grond, gelijkwaardig, maskers af, delen wat er op je hart ligt, luisteren naar andere harten, samen zakken...

Toen ik moeder werd van 1, 2, 3, 4(!) dochters ben ik al snel ook zelf met vrouwen gaan werken. Cirkels, retraites, sessies... Het was en is een groot feest. Ik dompelde mezelf volledig in warme zachte vrouwenkracht.

Maar ergens voelde ik ook dat er iets niet helemaal klopte. Want thuis, met mijn eigen opgroeiende dochters, voelde het contact vaak niet warm en zacht — terwijl ik dat buiten de deur zo makkelijk kon zijn. Ik was zelf niet opgegroeid met oma’s, (oud)tantes, nichten en had zelfs geen contact meer met mijn biologische halfzussen. Toch voel ik al zo lang ik me kan herinneren een diepe verbinding met het voorouderveld, een grote warme stevige altijd aanwezige bedding waarin ik kan in- en uitademen.

Uit dit veld haal ik mijn kracht, mijn vertrouwen, mijn diepe weten. Als ik aan het werk ben stroomt dit door me heen. Maar thuis voelde ik de stroom amper. En ik vond dit erg verwarrend.

Dus ik heb hier hulp bij gezocht en kwam uit bij systemisch werk. Langzamerhand vielen de dingen op hun plek en ik zie nu, na ruim 20 jaar mediteren, therapieën, zelfhulpboeken, vrouwencirkels, cacaoceremonies en baarmoederwerk dat ik me allereerst mag verbinden met de rij van vrouwen die achter me staan, dat ik voor ze mag buigen, zodat de stroom vanuit het oorspronkelijke voorouderveld, de oermoeder, via hen — ipv om hen heen — naar mij mag stromen.

Ze horen er allemaal bij, ook al is er fysiek geen contact (meer). Ik houd ze vast in mijn hart en ik buig voor alle dynamieken en verstrikkingen die er nodig waren om te overleven. Het bloed door mijn aderen is letterlijk de stroom van mijn voormoeders die mij voedt.

En zo ontdek ik op precies het juiste moment, op precies de juiste plek, omringd met precies de juiste vrouwen, hoe de werkelijke kracht van vrouwen ontstaat.

In verbondenheid. Vanuit een heldere blik, een open hart en een zachte buik — voor allen die mij voor zijn gegaan.

📷 .october

29/04/2026

De Rite van de Oermoeder
Een uniek weekend waarbij ik me volledig ten dienste stel van de grote dragende liefdevolle kracht… Om haar in jou ook te laten ontwaken, zodat je je diepe wijsheid geboren kan laten worden.

11-13 september in De Lutte 🍀 reageer met ‘oermoeder’ als je meer info wenst.

21/04/2026

Toen ik begin twintig was zeiden mensen tegen me: “Jij bent echt een oermoeder.”

Ik wist niet wat ik daarmee moest. Ik wilde niet eens moeder worden.

Nu, na vijf kinderen en vele innerlijke geboortes later, begrijp ik het. De Oermoeder was er altijd al — als de zachte fluistering die me droeg op de momenten dat niemand anders dat deed.

In mijn nieuwste blog schrijf ik over wie zij is. Niet als de enige waarheid, maar als mijn waarheid. En als uitnodiging om haar ook in jezelf te ontdekken. 🌿

Neem er een kopje thee bij!

Het blog is te vinden via de link onder dit bericht.

Foto 🫶🏼

06/04/2026

Zodra je een ouder wordt staan er drie dingen vast:

1: Je gaat onvoorwaardelijk van je kind houden
2: Je gaat je best doen of doet in ieder geval wat je kan
3: Jouw manier van kinderen grootbrengen wordt bepaald door de manier waarop je zelf bent grootgebracht.

Of we nu als onbeschreven bladeren ter wereld komen of met een reiskoffer vol bagage: je zal als kind altijd wel ergens een tekort oplopen. Fysiek aanwezige ouders, emotioneel afwezige ouders of andersom. Familiegeheimen, rouw die geen plek kreeg, geldproblemen, verstrikkingen… Zelfs als je uit een lijn komt waarin alles in overvloed was kan je iets anders nodig hebben dan wat er is.

Een perfecte opvoeding bestaat niet, dit is precies de bedoeling én het is wat het is.

Het is zo begrijpelijk… Zelf heb je het een en ander gemist als kind en zodra je zelf ouder wordt wil je zien te voorkomen dat jouw kind hetzelfde ervaart. Ik spreek uit ervaring. Maar hoe hard je ook je best doet, hoeveel therapieën, zelfreflecties en leermomenten je ondergaat: je kan het leven dat je kind te leven heeft niet dragen. Je kan niets voor hem of haar oplossen. Je kan alleen maar loslaten.

En dan bedoel ik met loslaten niet de andere kant op kijken en het negeren, maar naar binnen kijken. In jezelf. Je eigen schaduw in het licht zetten, je eigen pijn onderzoeken, je eigen plek innemen als kind van je ouders, je eigen gemis en verlangen erkennen. Accepteren dat de dingen zijn zoals ze zijn.

Je kan gaan voorleven wat je je kind toewenst en gunt, wetende dat je nog steeds doet wat je kan. Je kind heeft uiteindelijk zelf de keuze wat hij of zij gaat doen met de voorbeelden die het voorgeschoteld heeft gekregen. En misschien is het grootste geschenk dat je kan geven wel het vertrouwen dat je kind zijn of haar eigen lot kan dragen.

30/03/2026

Een tribe

Een warme leefgemeenschap om je heen. Zoals in vele culturen die dichtbij de natuur leven ook nog doen. Hier in de westerse wereld ziet het er totaal anders uit. Er zijn wel diverse plekken in Nederland met ecodorpen, mini leefsystemen, woongroepen en hele woonwijken waar er al veel meer in verbinding geleefd wordt.

De kans is groot dat dit niet voor jou geldt.

Weet dat een tribe niet per se een grote groep hoeft te zijn, dat ‘jouw mensen’ niet perfect hoeven te zijn en dat ze zeker ook niet altijd beschikbaar voor je hoeven te zijn.

Een tribe is een plek waar je jezelf kan zijn. Waar je niet hoeft uit te leggen waarom je moe bent, waarom je soms uitvalt tegen iemand en ook niet waarom je soms twijfelt aan alles.

Een tribe is een plek waar iemand je aankijkt en zegt: ik snap je en ik zie je.

Het is de plek waar je mag delen dat je voor de zoveelste keer wakker lag vannacht, dat je knettergek wordt van je peuter of puber, dat je verlangt naar stilte… en dat je je daar ook schuldig over voelt.

Je tribe is een plek zonder oordeel, zonder ongevraagde adviezen, zonder het gevoel dat je het niet goed doet.

Het is de plek van herkenning. Met zachtheid. Met een ‘je doet het echt goed genoeg.’

Moederschap is niet bedoeld om alleen te dragen. Toch zijn we ergens in de geschiedenis gaan geloven dat we het wel allemaal zelf moeten kunnen. Maar het HOEFT niet ALLEEN.

Dus als jij je nu alleen voelt, dan komt dat niet omdat jij faalt. Maar dan is dit een teken dat je je tribe mist. En die mag je gaan vinden. Of misschien zelf creëren.

Deel onder dit bericht wie er onderdeel is van jouw tribe

29/03/2026

Het moederschap is een overgangsrite. Een initiatie naar een diepere meer gewortelde versie van jezelf. Als je bereid bent om er met aandacht door heen te gaan.

Hoe dat eruit ziet — en waarom bewuste rituelen daarin zo'n grote rol spelen — schreef ik in mijn nieuwste blog. 🌿

Lees het hier:

Ik herinner me nog heel goed hoe het voelde in de eerste weken na de geboorte van mijn eerste dochter. Een grootse onvoorwaardelijke liefde die door me heen stroomde en tegelijk een eenzaamheid die ik niet had zien aankomen. Want in al die overweldigende intensiteit van het nieuwe moederschap miste....

25/03/2026

Het beeld dat je van me hebt is misschien dat ik een mega chille zen-moeder ben met vijf voorbeeldige kinderen. Dat mijn kinderen heel sofisch, natuurlijk en biologisch verantwoord worden grootgebracht. Dat mijn vier meiden elkaars haren vlechten, samen spelletjes spelen en lief zijn voor elkaar.

Dat ik nooit mijn stem verhef, altijd liefdevol en geduldig ben, zingend de was wegwerk en elke dag een gezonde maaltijd op tafel zet.

Tijd om je te laten wat er daadwerkelijk gebeurt achter deze met filters besmette insta bubbel.

En om je niet meteen helemaal af te schrikken houd ik het nu bij 5 dingen die je misschien niet van me verwacht:

1. Ik verlies wél mijn geduld. Soms sneller dan ik zou willen. En ja, ik heb ook wel eens dat ik achteraf denk: dit had ik anders willen doen. Ik ben geen perfecte moeder.

2. Mijn huis is vaker chaos dan Pinterest waardig.
Rondslingerende sokken (meestal onder de bank), magnetische bouwwerken, half afgemaakte tekeningen en een keuken die 4 keer per dag wordt opgeruimd, zonder dat het te zien is…

3. Mijn kinderen maken ruzie. Slaande deuren, onaardige woorden, tranen met tuiten en vooral ‘mam zij begon!’ Met mij daar dan tussenin, te bemiddelen of met mijn handen voor mijn ogen hopeloos, moedeloos…

4. Ik twijfel regelmatig of ik het wel goed doe. Terwijl ik weet dat ‘goed doen’ niet bestaat. Wel grenzen, geen grenzen, teveel grenzen, grenzen voelen: ik vind het lastig.

5. Ik heb ook dagen dat ik het gewoon niet voel.
Dat ik moe ben. Overprikkeld. Dat ik verlang naar stilte en ruimte voor mezelf.

En dit alles maakt me geen slechte moeder. Wel iemand die haar kinderen durft te laten zien dat ik naast supermens ook een gewoon mens ben die worstelt met het leven.

Moederschap is voor mij geen eindbestemming van “ik heb het nu helemaal voor elkaar”.

Het is een weg. Soms zacht en vervullend en soms (lees: vaker dan ik zou willen) rauw en confronterend.

✨ Herken je jezelf hierin?

Dan heb ik iets voor je. Mijn e-book Moederschap als bron van kracht helpt je om weer thuis te komen bij jezelf — midden in alle chaos en liefde. Te vinden via mijn link in bio of dm me even.

📷 .october

18/03/2026

‘Dit is niet de moeder die ik wil zijn…’

Deze gedachte heb ik sinds de dag die ik moeder ben, misschien wel bijna elke dag. Vandaag nog, toen een van mijn dochters tegen me zei dat ik wel erg lang op mijn scherm zat. Voor mezelf zat ik het helemaal goed te praten, want ik ben én een opleiding aan het doen én een businesstraining. Iedereen was lekker voor zichzelf bezig, de was was al gedaan, dus ik greep mijn kans…

En eigenlijk had ze helemaal gelijk.

Sinds mijn eerste dochter is geboren is mijn dagelijkse reminder:

‘Wat is het voorbeeld dat ik wil zijn voor mijn kinderen?’

Aan de ene kant wil ik die altijd beschikbaar moeder zijn, die zichzelf helemaal kan opofferen voor haar gezin.

Aan de andere kant wil ik ook nog die vrouw zijn met grote ambities.

Die beschikbare moeder ben ik de eerste jaren geweest. Ik kon ook niet anders met vier dochters onder de 4,5 jaar. Na zeven jaar volledig moederen voelde ik dat ik ook de vrouw in mij weer de ruimte wilde geven.

Ruimte om te voelen, een moment rustig in en uit te ademen zonder dat iemand aan me rok hangt, ruimte voor… ja voor wie of wat eigenlijk?

Ik wilde van alles… maar eigenlijk was ik ook heel erg moe en had ik eerst rust en inspiratie nodig om mijn vuurtje weer aan te wakkeren.

Wat is het voorbeeld dat ik wil zijn voor mijn kinderen? Ik wil vooral voorleven dat je ruimte mag innemen om te voelen en dat alles wat je voelt er ook mag zijn. Dat je fouten mag maken, dat je mag dwalen, dat je het soms allemaal niet meer weet én dat je altijd weer kan thuiskomen. In jezelf, in je lijf en in mijn armen.

Zo is het moederschap voor mij persoonlijk een bron van kracht. Ik heb dingen in mezelf ontdekt die ik voorheen nooit had gevonden.

Wil je ook een innerlijke ontdekkingsreis meemaken? Download dan nu mijn gratis e-book ‘Moederschap als bron van kracht.’ Via de link onder dit bericht.

Wat wil jij je kinderen voorleven?