06/04/2026
Zodra je een ouder wordt staan er drie dingen vast:
1: Je gaat onvoorwaardelijk van je kind houden
2: Je gaat je best doen of doet in ieder geval wat je kan
3: Jouw manier van kinderen grootbrengen wordt bepaald door de manier waarop je zelf bent grootgebracht.
Of we nu als onbeschreven bladeren ter wereld komen of met een reiskoffer vol bagage: je zal als kind altijd wel ergens een tekort oplopen. Fysiek aanwezige ouders, emotioneel afwezige ouders of andersom. Familiegeheimen, rouw die geen plek kreeg, geldproblemen, verstrikkingen… Zelfs als je uit een lijn komt waarin alles in overvloed was kan je iets anders nodig hebben dan wat er is.
Een perfecte opvoeding bestaat niet, dit is precies de bedoeling én het is wat het is.
Het is zo begrijpelijk… Zelf heb je het een en ander gemist als kind en zodra je zelf ouder wordt wil je zien te voorkomen dat jouw kind hetzelfde ervaart. Ik spreek uit ervaring. Maar hoe hard je ook je best doet, hoeveel therapieën, zelfreflecties en leermomenten je ondergaat: je kan het leven dat je kind te leven heeft niet dragen. Je kan niets voor hem of haar oplossen. Je kan alleen maar loslaten.
En dan bedoel ik met loslaten niet de andere kant op kijken en het negeren, maar naar binnen kijken. In jezelf. Je eigen schaduw in het licht zetten, je eigen pijn onderzoeken, je eigen plek innemen als kind van je ouders, je eigen gemis en verlangen erkennen. Accepteren dat de dingen zijn zoals ze zijn.
Je kan gaan voorleven wat je je kind toewenst en gunt, wetende dat je nog steeds doet wat je kan. Je kind heeft uiteindelijk zelf de keuze wat hij of zij gaat doen met de voorbeelden die het voorgeschoteld heeft gekregen. En misschien is het grootste geschenk dat je kan geven wel het vertrouwen dat je kind zijn of haar eigen lot kan dragen.
