Kindertherapiepraktijk JUMP.

23/02/2026

23/02/2026

Wat als het gedrag dat je ziet… niet het hele verhaal is?

Niet elk hoogbegaafd kind valt op door hoge cijfers.
Soms zie je uitstelgedrag, ‘geen zin’, perfectionisme.

De leerling die afhaakt.
De leerling die discussieert.
De leerling die niets meer inlevert.
De leerling die ‘wel slim is, maar…’

En precies daar worden signalen vaak gemist.

Zie jij wat vaak gemist wordt?

12/02/2026

Hoogbegaafdheid herkennen in de klas

Zien wat vaak gemist wordt:
Hoogbegaafde kinderen zijn niet altijd de leerlingen die meteen opvallen. Ze kunnen stil zijn, zich aanpassen, onderpresteren of juist lastig gedrag laten zien. Regelmatig worden signalen gemist of verkeerd geïnterpreteerd, met frustratie bij het kind én de leerkracht tot gevolg.

Tijdens deze ééndaagse training leer je hoogbegaafdheid in de klas beter herkennen en begrijpen.
Je krijgt inzicht in het brede spectrum van hoogbegaafdheid en leert kijken voorbij gedrag en cijfers.

Wat leer je tijdens deze training?

- Wat hoogbegaafdheid is (en wat niet)
- Veelvoorkomende én minder bekende signalen in de klas
- Het verschil tussen hoogbegaafdheid, onderpresteren en
gedragsproblemen
- De rol van motivatie, prikkelverwerking en emotionele intensiteit
- Waarom er zoveel misdiagnoses worden geplakt op
hoogbegaafde kinderen
- Praktische handvatten om signalen bespreekbaar te maken
binnen school

De training is praktisch, herkenbaar en direct toepasbaar in jouw dagelijkse onderwijspraktijk.

Voor wie?

Deze training is bedoeld voor:
- Leerkrachten (PO en VO)
- Intern begeleiders
- Schoolleiders
- Onderwijsprofessionals die werken met kinderen

Praktische informatie
Duur: 1 dag (10:00 uur - +/-16:00 uur)
Datum: diverse data in het voorjaar van 2026
Vorm: interactief, met ruimte voor vragen en casuïstiek
Locatie: in Zutphen, of in overleg op een eigen locatie
Ook mogelijk: incompany of als onderdeel van een studiedag
Kosten: € 195,00 p.p. of in overleg in het geval van een groep of studiedag.

Meer informatie of vragen: www.kindertherapiejump.nl of info@kindertherapiejump.nl

09/02/2026

✨ Nieuwe 3-daagse training:

Het opzetten en uitvoeren van pientere peutergroepen

Steeds vaker zien we jonge kinderen die ons verrassen met hun snelle denken, grote woordenschat en intense beleving.
Pientere peuters laten vaak al vroeg zien dat ze andere behoeften hebben en juist daar ligt een enorme kans.

In deze 3-daagse verdiepende training leer je hoe je pientere peutergroepen opzet én succesvol uitvoert.

Geen losse tips, maar een stevig, praktijkgericht traject waarin je leert kijken, begrijpen en afstemmen. Waar je de mogelijkheden schept voor peer-ontmoetingen.

✔ Ontwikkelingsvoorsprong vroeg herkennen
✔ Begrijpen wat pientere peuters écht nodig hebben
✔ Passend aanbod creëren dat rust en ruimte geeft
✔ Werken aan een sterke basis voor de verdere schoolloopbaan
✔ Ouders meenemen en samenwerken aan een doorgaande lijn

Deze training is bedoeld voor professionals die verder willen kijken
en die het verschil willen maken in de vroege ontwikkeling van kinderen.

Op locatie in Zutphen, incompany of op maat aangeboden
Diverse data in het voorjaar van 2026

📩 Interesse? Stuur me gerust een bericht of kijk op mijn website.
www.kindertherapiejump.nl of info@kindertherapiejump.nl

Wat je vroeg ziet en serieus neemt, kan later veel voorkomen.

Samen zorgen we ervoor dat pientere peuters gezien, begrepen en begeleid worden, precies zoals zij dat nodig hebben.

Hartelijke groet,
Petra Overduin

29/01/2026

Waarom vroegsignaleren van hoogbegaafdheid geen luxe is, maar noodzaak.

In de pientere peutergroep die ik gaf, kwam eens een meisje van tweeënhalf jaar. Ze was pas gestart op de peuterspeelzaal, iets waar ze zich enorm op had verheugd. Toch ging het vanaf dat moment zichtbaar minder goed met haar. De tekeningen die ze daar maakte bestonden uit ogenschijnlijk willekeurig gekras, terwijl ze thuis bloemen, huizen en mensen tekende. Ze werd opnieuw onzindelijk, sliep slecht en had steeds vaker woede-uitbarstingen.

Haar ouders maakten zich zorgen en zochten contact met de peuterspeelzaal. Daar kregen ze te horen dat haar gedrag leeftijdsadequaat was en dat de verwachtingen thuis wellicht te hoog lagen. Dat was pijnlijk, want juist dát wilden deze ouders voorkomen. Ze zagen hun dochter dagelijks verder uit balans raken en wisten niet wat ze anders konden doen.

Wat hier gebeurde, was geen gedragsprobleem, maar een ontwikkelingsbreuk. Tot aan de peuterspeelzaal had dit meisje haar eigen tempo en route mogen volgen. Haar ontwikkeling werd niet voortdurend gespiegeld aan die van leeftijdsgenoten. Op de speelzaal ontdekte ze dat anderen anders dachten, speelden en communiceerden. Omdat zij de uitzondering was, trok ze al snel de conclusie dat het probleem bij haar lag. Ze ging zich aanpassen, met stress, terugval en emotionele ontregeling als gevolg.

Wanneer we spreken over hoogbegaafdheid, denken we vaak nog aan zichtbare prestaties: een kind dat vroeg leest, snel rekent of opvallend slim overkomt. Maar in de praktijk ligt het zwaartepunt veel eerder en veel dieper. Juist bij jonge kinderen is hoogbegaafdheid vaak grotendeels onzichtbaar. Het zit in hoe een kind denkt, speelt, vragen stelt, verbanden legt en emoties beleeft, lang voordat dat meetbaar wordt in toetsen of resultaten.

Vroegsignaleren gaat daarom niet over labels of versnellen. Het gaat over ontwikkelingspatronen herkennen. Over zien dat een kind een ander tempo heeft, behoefte heeft aan betekenis, gevoelig reageert op herhaling of intens beleeft wat er om hem heen gebeurt. Dat vraagt een andere manier van kijken: voorbij gedrag, voorbij gemiddelden.

Wanneer deze signalen niet worden opgepikt, krijgt een kind vaak jarenlang een aanbod dat niet aansluit. Het gevolg is zelden dat het kind ‘gewoon’ meedraait. Veel vaker zien we verlies van motivatie, aanpassing aan de groep, perfectionisme, faalangst of onderpresteren. Niet omdat het kind niet wil, maar omdat het geleerd heeft dat school niet de plek is waar zijn manier van denken past.

Vroegsignaleren werkt preventief. Het voorkomt dat kinderen eerst vast moeten lopen voordat ze geholpen worden. Het geeft ruimte om de omgeving aan te passen, niet door druk of versnelling, maar door betekenis, verdieping en erkenning. Door een leerklimaat te creëren waarin nieuwsgierigheid normaal is en verschillen mogen bestaan.

Voor mij is vroegsignaleren geen instrument, maar een professionele houding. Een houding waarin observaties van leerkrachten en ouders samenkomen. Waarin we gedrag lezen als informatie. En waarin we durven af te wijken van het gemiddelde als dat nodig is voor het welzijn en de ontwikkeling van het kind.

Hoe eerder we kinderen werkelijk zien, hoe groter de kans dat ze zichzelf mogen blijven en dat is misschien wel de belangrijkste voorwaarde voor leren.

27/01/2026

Hoogbegaafdheid en onderpresteren

Een kind dat weinig inzet toont, werk niet afmaakt of zegt dat iets 'saai' is. Een leerling die duidelijke capaciteiten heeft, maar ze niet laat zien. In de klas en thuis roept dat vaak frustratie op. ‘Hij kan het toch?’ of ‘Ze wil gewoon niet.’

Bij hoogbegaafde kinderen is onderpresteren echter zelden een kwestie van onwil. Het is het gevolg van een mismatch tussen potentie en omgeving. Slim zijn is niet genoeg om tot leren te komen. Leren vraagt ook motivatie, emotionele veiligheid, zelfvertrouwen, passende uitdaging en vaardigheden zoals plannen en doorzetten.

Veel hoogbegaafde kinderen denken ver vooruit. Ze zien wat er fout kan gaan, voelen de druk om het goed te doen en willen betekenis ervaren in wat ze leren. Wanneer taken te eenvoudig zijn, te weinig autonomie bieden of juist te veel spanning oproepen, kan een kind zich terugtrekken, minimaliseren of aanpassen aan de groep. Soms uit zich dat in perfectionisme en faalangst, soms in ogenschijnlijke desinteresse.

Onderpresteren is daarmee geen vast kenmerk, maar een dynamisch proces. Het vertelt ons iets over wat ontbreekt: uitdaging, autonomie, verbinding, erkenning of ondersteuning bij leerstrategieën.
Kinderen die onderpresteren, willen vaak wél, maar weten niet hoe ze verder kunnen zonder zichzelf te verliezen of te falen.

Wie onderpresteren leert zien als een signaal in plaats van een probleem, maakt ruimte voor ontwikkeling. Met de juiste afstemming kunnen motivatie, plezier en prestaties weer samenkomen en krijgt een kind de kans om te laten zien wat er al die tijd al in zat.
Achter gedrag zit altijd een behoefte. Durf je die te zien?

Meer weten? www.kindertherapiejump.nl of: info@kindertherapiejump.nl

12/01/2026

Hoewel ik overtuigd ben van de goede bedoelingen van vrijwel al het onderwijzend personeel, blijkt in de praktijk dat op veel scholen een bijzondere uitstel cultuur heerst.

Wanneer een kind vastloopt, wat vaak in eerste instantie thuis tot uiting komt, vindt er normaal gesproken een overleg plaats tussen ouders en leerkracht. Op dat moment staat het water de ouders vaak al aan de lippen, maar het is een kunst om dit ook zo voor het voetlicht te brengen. Vooral ouders van hoogbegaafde kinderen wachten lang met aan de bel trekken. Ze willen niet gezien worden als ‘ouders die denken dat hun kind heel slim is’, ze willen niet zeuren en ze willen al helemaal niet dat er gedacht wordt ‘daar heb je de ouders van … weer’. Op het moment dat ouders naar school komen, laat een kind soms al weken of zelfs maanden onhandelbaar of depressief gedrag zien.

Op school is in veel gevallen dan echter nog niets te merken van een kind dat gefrustreerd of ronduit ongelukkig is. Daar heerst geen urgentie.

Wanneer een leerkracht de ernst van de situatie begrijpt zal hij of zij in overleg gaan met een IB-er over de mogelijkheden voor extra uitdaging, verdieping, versnelling, et cetera. Soms gaan hier al enkele weken (!) overheen. Als er dan, in het meest positieve scenario, consensus is over de aan te bieden stof of route komt het tijdpad: Vrijwel zonder uitzondering wordt dit over de eerstvolgende vakantie heen getild. In sommige gevallen een vakantie die nog weken weg is!

Leerkrachten hebben het druk want: ‘Het is rapporten-tijd’, ‘de decemberdrukte staat voor de deur', 'de voorjaarsvakantie begint bijna’, en zo nog allerhande andere redenen voor uitstel.

Ongetwijfeld te verklaren, want leerkrachten hebben het inderdaad druk. Maar wat in ogenschouw genomen moet worden is dat het hier om kinderen gaat die altijd wachten: Wachten tot ze naar school mogen, wachten tot ze leren lezen en rekenen, wachten tot het interessant wordt, wachten tot iemand ze écht ziet.

En als het welzijn dan zo gekelderd is dat de frustraties thuis in die mate tot uiting komen dat de situatie niet meer houdbaar is, dán moeten ze wachten tot de school eindelijk zo ver is om actie te ondernemen.

Wat geen wachttijd nodig heeft is een kind zien voor wie hij is: ga de dag na het oudergesprek een gesprek aan met het kind. Dat hoeft maar een paar minuten te duren. Vraag hem of haar wat helpend zou kunnen zijn, en als hij dat niet weet, zoek dan samen naar een oplossing. Maak een paar goede afspraken (hou je daar ook aan) en zorg alvast voor een paar pittige uitdagingen. De lange termijn aanpak komt wel. Zorg dat een kind zich gehoord en gezien voelt en laat je fantasie werken, dat kan voor een kind en zijn thuisfront een wereld van verschil maken.

16/12/2025

Ouderschap bij hoogbegaafdheid, de onderschatte zwaarte.

Ouderschap bij hoogbegaafdheid kan zwaar zijn. Eenzaam ook. Niet altijd, niet voortdurend, maar op een manier die diep kan snijden en vaak weinig woorden krijgt. Juist omdat deze kinderen zo verbaal, scherp en gevoelig zijn, wordt er vaak aangenomen dat het wel goed gaat, of dat ouders het makkelijk hebben. De werkelijkheid is vaak anders.
Veel ouders dragen een voortdurende mentale alertheid. Ze luisteren niet alleen naar wat hun kind zegt, maar ook naar wat er tussen de regels door klinkt. Ze voelen aan wanneer een opmerking geen opmerking is, maar een signaal. Wanneer boosheid eigenlijk onmacht is. Wanneer vermoeidheid voortkomt uit overbelasting. Dat voortdurende afstemmen vraagt energie, dag in dag uit, vaak zonder pauze.

Daarbij komt het gevoel er alleen voor te staan. Ouders merken dat hun zorgen niet altijd worden herkend door de omgeving, zelfs niet door vrienden en familie die dichtbij staan. Wanneer een kind slim is, wordt worsteling soms gebagatelliseerd. “Maar hij kan het toch?”, “Ze redt zich wel,” of: “Gaan jullie nu al weg?” Terwijl jij tijdens een feestje ziet hoe overprikkeld je kind is en je nu al weet dat je die overprikkeling straks thuis op je bord krijgt. Die reacties kunnen ouders het gevoel geven dat ze overdrijven, terwijl ze van dichtbij zien hoeveel het kind draagt. Dat gebrek aan erkenning maakt de last zwaarder, omdat het niet alleen om zorgen gaat, maar ook om het recht om die zorgen te mogen hebben.

Ook de emotionele intensiteit van hoogbegaafde kinderen kan zwaar zijn voor ouders. Hun verdriet is diep, hun boosheid fel, hun vragen groot. Ouders fungeren vaak als buffer tussen het kind en een wereld die niet altijd past. Dat vraagt om een voortdurende beschikbaarheid, ook wanneer ouders zelf moe zijn, onzeker of zoekend. Er is weinig ruimte om het even niet te weten, terwijl dat juist zo menselijk is.
Daarnaast is er de verantwoordelijkheid. Ouders voelen vaak sterk dat zij degene zijn die moeten signaleren, duiden, uitleggen en pleiten. Voor passende begeleiding, voor begrip, voor ruimte. Die rol kan zwaar drukken, zeker wanneer gesprekken met school, zorg of omgeving moeizaam verlopen. Het idee dat verkeerde keuzes of gemiste signalen grote gevolgen kunnen hebben, legt een stille druk op het ouderschap.

Het helpt wanneer ouders woorden krijgen voor deze ervaring. Wanneer de zwaarte erkend mag worden, zonder dat die meteen opgelost hoeft te worden. Want zwaarte betekent niet dat het ouderschap faalt; het betekent dat het ertoe doet. Dat er wordt meegedragen, afgestemd en verbonden, soms op de rand van wat kan.
Ouderschap bij hoogbegaafdheid vraagt veel. Niet omdat ouders tekortschieten, maar omdat zij aanwezig zijn. En juist die aanwezigheid verdient erkenning, ruimte en mildheid.

08/12/2025

Zie ik je daar?
https://www.facebook.com/events/binnenstad-zutphen/winterfestijn-zutphen-2025/9235749276443673/?locale=nl_NL

02/12/2025

Executieve functies bij hoogbegaafde kinderen: waarom slim zijn niet hetzelfde is als kunnen plannen

Veel hoogbegaafde kinderen kunnen razendsnel denken, creatief verbanden leggen en complexe ideeën begrijpen.
Maar… hun tas opruimen? Een werkstuk plannen? Materialen meenemen?
Dat is vaak een heel ander verhaal.

En dat is geen onwil.
Dat is ontwikkeling.

Een slim kind is geen kleine volwassene.
Executieve functies zoals plannen, starten, organiseren, focussen, volhouden en afmaken ontwikkelen zich tot ver in de adolescentie. Bij hoogbegaafden ontwikkelt dit zelfs nog langer en later door dan gemiddeld.

Hun cognitieve niveau ligt hoog, maar hun uitvoerende vaardigheden sluiten daar niet automatisch op aan. Hierdoor ontstaan vaak misverstanden:

“Hij is zo slim, hij zou dit moeten kunnen.”
“Ze kan dit niveau echt wel aan, waarom maakt ze het dan niet af?”
“Ze vergeet áltijd iets, terwijl ze precies weet wat er moet gebeuren.”

Wat gebeurt er van binnen?

Veel hoogbegaafde kinderen:

Denken sneller dan ze kunnen organiseren
Raken overweldigd door stappen die ze niet zien
Beginnen niet omdat ze bang zijn dat het niet perfect wordt
Maken in hun hoofd al 20 scenario’s maar hebben moeite met het zetten van de eerste stap
Lijken lui, maar zijn eigenlijk vastgelopen

Bijvoorbeeld:

De leerkracht zegt: “Je hebt een week voor je boekpresentatie.”
Mees (9) denkt: “Ik snap het boek, komt goed.”
Maar in zijn hoofd is er geen tijdslijn, geen stappenplan en geen urgentie.

Resultaat: op de dag zelf stress, tranen of een presentatie die eigenlijk onder zijn niveau ligt.

Niet omdat hij het niet kan, maar omdat hij het niet kan organiseren zonder hulp.

Wat helpt?

Echt voordoen hoe plannen werkt (in kleine stappen)
Samen een visueel stappenplan maken
Taken opdelen in kleine stappen
Deadlines visueel maken
Successen benoemen, niet alleen het eindresultaat
Niet aannemen dat een hoog IQ iets zegt over de executieve functies

Hoogbegaafde kinderen hebben minstens evenveel, maar vaak meer, behoefte aan ondersteuning bij plannen, organiseren en starten.

Ze zijn niet lui.
Ze zijn niet koppig.
Ze zijn niet ongeïnteresseerd.

Ze zijn jong in vaardigheden, volwassen in denken.
En dat schuurt soms.

27/11/2025

Naschoolse Ontlading

Waarom hoogbegaafde kinderen thuis “ontploffen”

Veel ouders kennen het:
Op school is je kind vrolijk, beleefd, meewerkend…
En zodra het thuis is?
Boos. In tranen. Ontploft om een verkeerd gevallen sok.

Het lijkt tegenstrijdig, maar dit is precies wat je ziet bij veel hoogbegaafde kinderen:
naschoolse ontlading.

Hoogbegaafde kinderen houden vaak de hele dag spanning vast.
Niet omdat er altijd iets misgaat, maar omdat ze continu:

Prikkels moeten filteren
Zich aanpassen aan het tempo
Hun emoties onderdrukken
Voorspelbaar gedrag laten zien
Zich groot houden, zelfs als ze overprikkeld zijn
Ze “maskeren” om veilig, sociaal en passend te blijven…

tot ze thuis zijn.

Thuis valt de spanning weg.
En dus komt alles eruit.
Niet omdat je kind lastig is.
Maar omdat thuis de enige plek is waar het veilig is om te ontladen.

Voorbeeld: Mila (6)

Mila is een vrolijke, nieuwsgierige kleuter.
Op school doet ze het fantastisch: ze helpt anderen, houdt zich aan alle regels en lacht de hele dag.

Maar zodra haar moeder haar ophaalt, verandert alles.

Die middag struikelt Mila over haar veter.
Ze schreeuwt, huilt, laat zich op de grond vallen en in haar blinde woede maakt ze het lego bouwwerk van haar broertje kapot. Dit is geen uitzondering, deze uitbarstingen zijn vrijwel dagelijkse kost voor Mila.

De juf begrijpt de zorgen van moeder niet.
“Maar ze is hier zó’n voorbeeldige leerling…”

Wat de juf niet ziet:
Mila heeft de hele dag geprobeerd mee te komen in een druk lokaal.
Ze wilde niet laten merken dat ze moe was van alle geluiden,
dat de herhaling haar frustreerde en dat ze eigenlijk niemand vond die haar begreep (en dat zij de anderen eigenlijk ook niet begreep).

Thuis laat ze eindelijk los wat ze op school inhield.

Wat een kind als Mila nodig heeft na school:

Niet nóg meer prikkels.
Niet meteen vragen, plannen, huiswerk of gesprekken.

Maar:

ontladen (een bad of do**he kan helpen, maar ook in de natuur zijn, of gewoon even buiten spelen)
rust
voorspelbaarheid
een veilige ouder die niet meegaat in de emotie
een plek waar niemand iets verwacht

Naschoolse ontlading heeft geen slechte intentie, het is stressverwerking.

05/11/2025

Misdiagnoses bij hoogbegaafde kinderen zijn, helaas, aan de orde van de dag. Dat is niet verwonderlijk, want er is veel overlap met bijvoorbeeld ASS en ADHD. Een hoogbegaafd kind dat niet goed in zijn vel zit, gaat sterkere kenmerken van ASS en/of ADHD vertonen. En wanneer wordt een kind onderzocht? Precies; als het vastloopt. Om duidelijker te krijgen waar de overlap én de verschillen zitten heb ik een overzicht gemaakt. Overigens zonder de pretentie volledig te zijn.