14/04/2026
Tien jaar geleden was ik me aan het oriënteren op een yoga-opleiding en eigenlijk had ik mijn keuze al gemaakt. Poweryoga, dat paste bij mij. Lekker in beweging, sterk, actief, doorgaan. Dat was hoe ik in het leven stond en dat voelde vertrouwd.
Tot mijn yogaleraar iets zei wat ik op dat moment eigenlijk helemaal niet wilde horen. Ze gaf aan dat het misschien beter bij mij zou passen om juist naar ontspanningsyoga te kijken, yin yoga. En eerlijk is eerlijk, dat vond ik maar niks. In mijn hoofd was dat saai, te langzaam, en vooral: niet nodig voor mij.
Als ik nu terugkijk, deed ik toen precies wat veel vrouwen doen. Ik ging maar door, bleef in de actie en gebruikte beweging eigenlijk om maar niet echt te hoeven voelen wat er in mijn lichaam speelde. Rust stond voor mij gelijk aan stilzitten en stilzitten voelde als tijdverlies.
Toch heb ik dat advies aangenomen en ben ik de yin yoga-opleiding gaan doen. Daar leerde ik iets wat ik daarvoor nooit echt had gedaan: vertragen, naar binnen kijken en aanwezig blijven bij wat ik voelde, zonder het weg te duwen of op te lossen. Gewoon blijven, ook als het ongemakkelijk werd.
En juist daar zat voor mij de verandering. Niet in harder werken of sterker worden, maar in het toelaten van wat er al was.
Achteraf gezien was dat precies wat ik nodig had op dat moment. Niet nóg meer actie, maar leren om stil te worden en te luisteren naar mijn lichaam.
Grappig genoeg zijn het vaak juist de adviezen waar je weerstand op voelt, die je het meeste brengen.
Is dit herkenbaar voor jou?
