Spooky Scrubs PH

16/12/2025

“NIGHT SHIFT SA BISPERAS NG PASKO”

Bis­pe­ras ng Pasko.
Tahimik ang ospital—mas tahimik kaysa karaniwan.

Habang ang buong lungsod ay abala sa handaan at kantahan,
ako naman…
naka-night duty.

May parol sa nurse’s station.
May mumunting Christmas lights na kumikislap.
Pero kahit gaano pa ito kaliwanag,
may lamig na hindi kayang alisin ng ilaw.

Bandang 11:58 ng gabi, habang inaayos ko ang charts,
biglang tumunog ang call bell.

Galing sa Ward B, Bed 25.

Isang pasyenteng matagal nang comatose.
Ayon sa chart, hindi na siya nagising simula pa noong nakaraang Pasko.

Kinuha ko ang flashlight at naglakad papunta sa ward.

Habang naglalakad ako sa hallway,
may narinig akong mahinang tunog…

🎶 “Ang Pasko ay sumapit…” 🎶

Napahinto ako.

Walang radyo.
Walang TV.
At bawal ang kantahan sa ward.

Pagdating ko sa Bed 25,
nakabukas ang ilaw.

At para bang may ibang presensya sa loob ng silid.

Nakahiga pa rin ang pasyente.
Pero ang monitor…
nakapatay.

Lumapit ako at tinignan ang mukha niya.

Biglang bumukas ang kanyang mga mata.

Hindi siya nagsalita.
Ngumiti lang siya.

Mahinang sinabi,
“Nurse… Pasko na ba?”

Nanlamig ang katawan ko.

Ayon sa chart…
wala na siyang vital signs mula alas-diyes ng gabi.

Pinilit kong maging kalmado.

“Oo po,” sagot ko.
“Maligayang Pasko.”

Mas lalong lumapad ang ngiti niya.

“Buti naman… kompleto na kami.”

“Po?” tanong ko.

Biglang bumukas ang ilaw ng buong ward.

Sa paligid ng k**a…
may mga batang nakatayo.

Naka-puting hospital gown.
May mga IV line pa sa bra*o.
May ilan—walang paa.
May ilan—walang mata.

Lahat sila…
nakangiti.

🎶 “Ang Pasko ay sumapit…” 🎶
Mas lumakas ang kanta.

Napaatras ako.

Biglang tumunog ang orasan.

12:00 AM.

Patay ang monitor.

Flatline.

Tumakbo ako palabas at sumigaw ng tulong.

Pagbalik namin kasama ang doktor,
wala nang ibang tao sa loob ng silid.

Isang pasyente lang.
Patay.

Pero sa gilid ng k**a…
may nakalagay na munting parol
na hindi ko matandaang inilagay.

Kinabukasan, tinanong ko ang head nurse.

Tahimik siyang tumingin sa akin at sinabi,
“Tuwing Pasko… bumabalik sila.”
“Mga pasyenteng namatay mag-isa.”
“Hinahanap lang nila… ang salu-salong hindi nila naranasan.”

Mula noon,
tuwing Bis­peras ng Pasko,
may naririnig na mga batang kumakanta sa Ward B.

At may call bell na tumutunog mula sa Bed 25.

Pero walang nurse ang sumasagot.

Dahil sabi nila—
kapag sumagot ka… baka hindi ka na makauwi para sa Pasko. 🎄👁️

05/12/2025

🧛‍♂️🧟‍♂️🎃 Please like and follow our page Spooky Scrubs PH, and hit the share button para updated ka sa mga susunod nating kwentong kababalaghan. 👻😱🧛‍♂️🧟‍♂️🎃

Dear Spooky Scrubs PH,

Ako po si Klara, isang student nurse na naka-duty noon para sa aming community immersion. Akala ko pangkaraniwang barangay lang ang pupuntahan namin… hanggang sa unti-unti kong napansin na iba ang mga tao roon.

Pagdating namin, sobrang tahimik. Walang bata, walang a*o, walang ingay. Pero halos lahat ng residente… namumutla, parang walang dugo sa katawan.

Una kong napansin ang mga mata nila—mapula, pero hindi dahil sa pagod. Parang laging nakatitig, laging gutom.

Habang nagha-house-to-house assessment kami, may isang matandang babae ang lumapit sa akin. Mahina ang boses niya pero klaro:

“Huwag kang magpaiwan dito pag lumubog ang araw… nakikita nila na sariwa ka.”

Akala ko joke lang, pero nung tinuro niya ang ngipin niya, may mahahabang pangil. Tumawa siya nang mahina.

Nagsimula akong kabahan.

Pagdating ng hapon, biglang nag-brownout sa buong barangay. Sabay-sabay kaming nakarinig ng mga yabag—marami. Mga residenteng nakaayos, nakangiti… pero lahat sila may pangil na kumikislap sa dilim.

Hinila ako ng barangay health worker at itinago sa lumang health center.

“Hindi kami nananakit,” bulong niya. “Pero matagal nang walang bumibisita sa amin. At matagal na silang nagugutom.”

Nang sumilip ako mula sa bintana, nakita ko ang grupo ng mga residente… nakapaligid sa van namin, inaamoy-amoy ang hangin. Para silang may inaantay—kami.

“Bakit hindi kayo umaalis dito?” tanong ko sa health worker.

Ngumiti siya. Walang pangil. Siya lang ang normal.

“Mission ko silang alagaan… at bantayan KAYO.”

Hindi ko na hinintay ang paliwanag. Pagka-on ng ilaw, sumakay agad kami sa van. Habang papaalis kami, nakita ko sila—nakatayo sa gitna ng kalsada, nakatitig, nakangiti.

At ang pinakakinilabutan ako?

Habang papalayo kami, may isa sa kanila ang nag-whisper:

“Babalik ka, Nurse Klara… sariwa ka pa.”

Hanggang ngayon, hindi ko alam kung bakit alam nila ang pangalan ko.

– Sender, Klara S.

゚viralシviralシfypシ゚viralシalシ

04/12/2025

“Nurse Ako… Pero Hindi Ako Handa Dito.”

Dear, Spooky Scrubs PH…
Gusto ko lang ibahagi ang nangyari sa night shift ko nitong nakaraang linggo.”

Ako ang naka-duty sa St. Germaine Hospital. Tahimik ang buong floor, yung tipo ng katahimikang parang may masamang nakabitin sa hangin.

Bandang 2:47 AM, may dinalang pasyente ang EMT. Lalaki. Basang-basa ng dugo—pero hindi daw niya sariling dugo.

Inilagay namin siya sa Room 409. Ako ang inassign magbantay.

Habang nililinis ko ang mga sugat niya, napansin kong mabilis maghilom. As in, seconds lang. Parang nag-zo-zoom in yung balat niya at nagsasara nang kusa.

Huminga ako nang malalim. Nilapit ko ang stethoscope. Pero napaatras ako.

Walang paghinga. Walang chest rise.
Pero gumagalaw ang katawan niya.

Bigla siyang nagmulat ng mata. Mapula. Hindi normal na pula—kundi yung parang may apoy.

“Sir? Gising na po ba kayo?” tanong ko, nanginginig.

Bulong niya, paos:
“Huwag na huwag mong bubuksan ang bintana… malapit na.”

Hindi ko naitanong kung anong ‘malapit.’
Kasi biglang nag-brownout.

Sumigaw ang buong ward. Emergency lights lang ang natira. At mula sa hallway… may narinig kaming kalmot. Matitinding kalmot.

May humuhuni na parang a*o—pero hindi a*o. Mas mababa. Mas malalim. Mas… gutom.

At sa loob ng Room 409, yung pasyente ko—nagpupumiglas, nanginginig, at nag-iiba ang anyo.

Narinig ko yung mga buto niya nagkakabali, tapos parang binabalik ulit sa ibang posisyon. Para siyang nililok ng k**ay ng demonyo.

“Tumakbo ka…” bulong niya.

Pero huli na.

BUMUKAS ANG BINTANA.
May malamig na hangin at amoy ng basang balahibo na puma*ok sa loob.

Nakita ko ang transformation niya.
Yung mukha humahaba.
Yung kuko humahaba.
Yung mata nagiging dilaw.

At bago ako makatakbo—

“AAAAAAAAHHHHHH!”

Isang sigaw na hindi galing sa tao. Hindi a*o.
Mas masahol.

Nagmadali akong tumakbo palabas ng kwarto, pero narinig ko ang pagkaskas ng mahahabang kuko sa sahig.
Sinusundan ako.

Pagdating ko sa elevator—
Nandoon na siya.

Nakangiti.
May tumutulong dugo sa ngipin.

At ang sabi lang niya…

“Hindi pa tayo tapos, nurse.”

At nagdilim ang lahat.

– Maribel S.
(Confidential Nurse Sender)

03/12/2025

🏥👻 “ANG BANTAY SA WARD 9”

Dear Spooky Scrubs PH,
Gusto ko lang ibahagi ang gabi na hinding hindi ko malilimutan sa ospital kung saan ako dati nagdu-duty.

Ako nga pala si Nurse Lira, at ito ang kwento ko kung bakit hanggang ngayon… hindi ako pumapa*ok mag-isa sa lumang gusali ng ospital.

Madaling-araw, habang tahimik ang buong East Wing, biglang tumunog ang intercom.

“Nurse… tulungan mo ako…”

Pagtingin ko sa panel—
Call Button: Ward 9 – Bed 6.

Pero sarado ang Ward 9. Wala nang k**a, wala nang pasyente. Iyon ang pinakaunang itinuro sa amin:
“Huwag ka nang lalapit doon.”

Tumunog ulit. Mas malakas.
Parang may nagmamadaling humihinga.

Hindi ko mapigilang sundan ang tinig. Paglapit ko sa Ward 9, bahagyang bukas ang pinto. May mahinang kaluskos sa dulo.

Pagbukas ko ng flashlight—
May nakaupo sa lumang k**a na hindi na dapat nandun.
Maputla. Naka-lumang pasyente gown.
Pagtingin ko sa kaniyang ID bracelet:

Date of death: 2003.

Napaatras ako—pero pagbalik namin ng charge nurse para i-check,
wala nang k**a, wala nang tao, wala nang kahit ano.

Pero sa sahig… may basa at sariwang bakas ng paa.

Simula noon, kapag tumutunog ang intercom galing Ward 9, alam ko na:
Hindi iyon para sagutin.

— Nurse Lira
Dear Spooky Scrubs PH, sana ma-feature n’yo...

16/05/2020

213 na po tayo! Thank you po sa lahat ng sumusuporta. guys! 🤙

07/05/2020

Umabot po na po tayo ng 174. Thank you po ulit! Stay frosty 💪🤙

05/05/2020

Thank you guys!!

05/05/2020