EveryThink

09/04/2026

April 21, 1972
Apollo 16 Lunar Rover Onboard Footage HD

This spectacular footage was filmed by Charlie Duke on board
the Apollo 16 Lunar Rover using the 16mm DAC Film Camera. It
shows the drive piloted by John Young from Station 11 to
Station 13.

Original footage source: Apollo Flight Journal

09/04/2026

You know what they say about adopting stray kittens:
"Don't get excited just because they are cute and playful right now. One day, they will grow old, get sick, and stop playing."
We should love them to the very end.
With these new Moon missions, let us always stay excited about every single mission from Artemis I through the entire Artemis program and all the missions that will follow. Let us treat each of them like a kitten with lasting care, patience, and unwavering commitment.
Even at the very end, the excitement should still be there as if it were always the first time. Because at the end of the Apollo program, people simply stopped caring anymore.

09/04/2026

Solar eclipse, Artemis II, the morning of April 7 (Ph time)

09/04/2026

Then you want to see tiny cable satellites 😄

09/04/2026

Selfie time!!

My crew snapped this photo of me — Rise! — and one of my besties, NASA astronaut Christina Koch, using one of the solar array wing cameras on our Orion spacecraft.

We took this photo on flight day 4, when we were more than halfway to the Moon. Once we got closer to the Moon, we used these windows to take pictures and record observations about the Moon to share with scientists back on Earth. All of that information will help us discover new things about the Moon!! -Rise

09/04/2026

08/04/2026

Today, this groundbreaking technology is being used to save lives, such as now when it helped find the missing airman hiding in the mountains. In the future, a far more sophisticated version that can detect a person’s unique heartbeat signature may one day be wielded by Terminators to track down and eliminate John Connor. ☝🏻

08/04/2026

Ang pag-atake ng Japanese Empire sa Pearl Harbor. Naganap December 7, 1941 (Dec 8 sa Japan) ang naging Mitsa ng World War II. Galing ito sa EveryThink1.

Pinangunahan itong pag-atake ng dalawang tanyag na Heneral ng Japan, sina Chuichi Nagumo at Isoroku Yamamoto.

Ang lahat ng pwersa na sasagip sana agad sa Pilipinas ay nadurog.
Ito ang mga nawasak ng mga Hapon.

4 battleships lumubog
3 battleships nasira
1 battleship ang di na pwedeng gamitin.
2 pang maliliit na ships ang lumubog.
3 cruisers ang nawasak
3 destroyers ang tinamaan
3 pang light ships ang tinamaan.
188 aircraft, mga gagamitin sanang pantapat sa mga Hapon ang sira.
159 aircraft ang sira
2,402 ang napatay (Mas marami pa ang namatay sa orctardation sa 9/11)
1,247 ang sugatan.

Noong umatake sila sa Pilipinas noong gabi ng December 7 (December 8 sa atin) may 130,000 sundalo tayong handa para labanan sila. Tinarget nila agad ang Clark air base. Lumapag si Imperial Army General Masaharu Homma sa Pilipinas noong December 9 na wala siyang gaanong hinarap na kaaway dahil ang lahat ay nagsipunta na sa Corrigidor. Pinalibutan ng mga sundalong Hapon ang stronghold ng US at Filipino forces. Hanggang May 7, 1942 hindi nila napasuko ang mga sundalong nasa Corrigidor. Umaasa kasi silang babalik agad si MacArthur dala ang mga reinforcement. Dahil sa sakit ang gutom kaya sila napasuko. Sa mga Hapon isang kahiya-hiyang bagay ang pagsuko kaya sila nauwi sa Death March. Sa totoo lang ang nasa isip ng mga Amerikano at ng mundo noong mga panahon na iyon ay ang mga pwersa nila na nasa Pilipinas.

Ito ang kopya ng sikat na infamy speech ni President Franklin D. Roosevelt.

www.radiochemistry.org/history/video/fdr_infamy.mp3


Mr. Vice President, Mr. Speaker, members of the Senate and the House of Representatives:

Yesterday, December 7th, 1941 - a date which will live in infamy - the United St
ates of America was suddenly and deliberately attacked by naval and air forces of the Empire of Japan.

The United States was at peace with that nation, and, at the solicitation of Japan, was still in conversation with its government and its Emperor looking toward the maintenance of peace in the Pacific.

Indeed, one hour after Japanese air squadrons had commenced bombing in the American island of Oahu, the Japanese Ambassador to the United States and his colleague delivered to our Secretary of State a formal reply to a recent American message. And, while this reply stated that it seemed useless to continue the existing diplomatic negotiations, it contained no threat or hint of war or of armed attack.

It will be recorded that the distance of Hawaii from Japan makes it obvious that the attack was deliberately planned many days or even weeks ago. During the intervening time the Japanese Government has deliberately sought to deceive the United States by false statements and expressions of hope for continued peace.

The attack yesterday on the Hawaiian Islands has caused severe damage to American naval and military forces. I regret to tell you that very many American lives have been lost. In addition, American ships have been reported torpedoed on the high seas between San Francisco and Honolulu.

Yesterday the Japanese Government also launched an attack against Malaya.
Last night Japanese forces attacked Hong Kong.
Last night Japanese forces attacked Guam.
Last night Japanese forces attacked the Philippine Islands.
Last night the Japanese attacked Wake Island.
And this morning the Japanese attacked Midway Island.

Japan has therefore undertaken a surprise offensive extending throughout the Pacific area. The facts of yesterday and today speak for themselves. The people of the United States have already formed their opinions and well understand the implications to the very life and safety of our nation.

As Commander-in-Chief of the Army and Navy I have directed that all measures be taken for our defense, that always will our whole nation remember the character of the onslaught against us.

No matter how long it may take us to overcome this premeditated invasion, the American people, in their righteous might, will win through to absolute victory.

I believe that I interpret the will of the Congress and of the people when I assert that we will not only defend ourselves to the uttermost but will make it very certain that this form of treachery shall never again endanger us.

Hostilities exist. There is no blinking at the fact that our people, our territory and our interests are in grave danger.

With confidence in our armed forces, with the unbounding determination of our people, we will gain the inevitable triumph. So help us God.

I ask that the Congress declare that since the unprovoked and dastardly attack by Japan on Sunday, December 7th, 1941, a state of war has existed between the United States and the Japanese Empire.

President Franklin D. Roosevelt - December 8, 1941

08/04/2026

December 7, 1941 ng umaga umatake ang mga Hapon ng palihim sa Pearl Harbor, Hawaii. Gabi noong umatake sila sa Pilipinas, unang target nila ang Clark Air Base at nagsimula ang pananakop sa iba't ibang lugar sa Asya. Dahil doon napilitang sumali ang Estados Unidos sa giyera kinalaban pati ang N**i Germany. Nakipagpulong si President Roosevelt ng USA kay Prime Minister Churchill ng Britanya upang planuhin ang giyera. Napagplanuhan nilang unahing isalba ang Europe bago ang Asya Pasipiko. Ito ay sa kadahilanan na hindi lang mapanganib ang pwersa ni Hi**er kundi kung mananalo man ang mga Komyunistang Ruso (USSR) ni Stalin, malalagay din sa kawalan ng kalayaan ang Europa at mas kokonti ang pwersang kakampi ng mga Amerikano at Briton.

Dahil sa desisyong ito, ang mga pwersang Amerikano at mga Pilipino sa bansa ay napabayaan. Dahil sa estratehikong kinalalagyan ng Bataan, doon tinipon ang mga pwersang tagapagtanggol ng bayan upang pigilan ang mga pwersang hapon na isanib sa kanilang imperyo ang malawak na lupain ng Australya. Kapag nasakop ng mga Hapon ang Australya, hindi lang mapapasakamay nila ang mga tao doon kundi pati ang mga kayamanan nito na maaaring magpalakas pa sa kanila lalo. Ang mga Hapon ay brutal. May isang dalagitang Pilipina ang ginahasa nila at pinagmalaki pa nila sa mga sundalong lumalaban sa bataan ngunit imbes na maduwag ang mga Pilipinong sundalo pati ang mga Guerrilla, lalo lang silang tumapang at pumatay ng maraming Hapon. Hindi mabilang ang dami ng kanilang mga sinunog na bahay at mga ginahasang mga kababaihan sa bansa. Ang mga kalalakihan, mga padre de pamilya ay ibinabaon ng buhay litaw lang ang mga ulo habang pinapanood na ginagahasa ang kanilang mga asawa, anak at kapatid. Nagawa ito ng mga sundalong Hapon dahil sa kanilang training Camps noong nasa Japan pa sila, sila ay tinuturuang magalit. Ang mga babait-bait na mga kabataan na pwersadong inialis sa piling ng kanilang pamilya sa edad na 10-13 ay binabatukan ng walang dahilan, sinusuntok bigla, binubuhusan ng mainit na tubig, ginigising habang tulog para lang matutong magalit at tumapang. Binata na ang mga batang iyon noong nasa iba't ibang parte na sila ng Asya.

Isinakripisyo ng mga sundalong Pilipino at Amerikano ang sarili nilang buhay sa mga labanan dito sa Pilipinas lalo na sa bandang Bataan upang mabigyan ng oras ang mga Magkakapanalig na pwersa o Allied Forces upang makapaghanda sa pagbawi ng kasarinlan ng mga bansa sa Timog Silangang Asya at maisalba ang Australya. Dahil dito lumaban ng sagad sa tapang ang mga magigiting na mandirigmang Pilipino at Amerikano sa Bataan. Lingid sa kaalaman ng karamihan, may mga Briton, taga-Kanada, Olandes din na mga bayaning lumaban sa Bataan.

Sa loob ng tatlong buwan na pakikipaglaban, gamit ang World War 1 na mga armas ng mga Pilipino, sila ay napilitang sumuko. Sumuko sila hindi dahil sa sila ay naduwag o mas kaunti sa kalaban kundi dahil sa kakulangan ng supplies o gamit pandigma pati na rin pagkain at gamot, sapagkat ang mga sundalo hindi lang pumapayat, sila rin ay nagkakasakit. Dahil dito, higit kumulang sa 60-80,000 ang nabihag ng mga Hapon noong Abril 9, 1942, 71 taon na ang nakalilipas (Abril 9, 2013). Umaasa silang tratratuhin na lang sila ng maayos ng mga Hapon ngunit ang ginawa sa kanila ay pinarusahan sapagkat itinuro sa mga sundalong Hapon na ang pagsuko ay isang kahihiyaan. Sila ay dumaan sa Death March 128 kilometrong layo ng walang hintong pagmartsa mula sa Bataan hanggang sa Camp O'Donnell kung saan sila ikukulong. Inabutan nila ang mga sundalong Pilipino at Amerikano doon na nakasabit ng patiwarik, ang isang daliri sa paa ang nakatali at sumusuporta sa buong bigat nila. Sa daan habang sila ay naglalakad, hindi sila pinapakain o pinapainom, hinahambalos pa sila at tinatadyak, kapag nakita kang tumutulong ikaw ay papatayin on the spot, kung hindi ka babarilin, ikaw ay pupugutan ng ulo. May mga mababait na Pilipino ang nag-aabot ng pagkain o tubig ng pasimple sa mga sundalong nagmamartsa, may iba naman ang pasimpleng tumatakas sa mga bukiran. Kung pinapainom man sila, sa mga maruruming tubig putikan pa na may dumi ng kalabaw. Mga 30-50 katao pa ang mga pinapatay bawat araw, ang iba mas pinipili na lang mamatay. Tinatayang 2,500–10,000 Pilipino at 100–650 Amerikano ang mga namatay bago pa lang maka-abot sa Kampo.

Ngunit kung may mga namatay man, may mga nakaligtas na rin sa bandang huli. Fast Forward to 1945, ang tinatawag na The Raid of Cabanatuan o The Great Raid ang isa sa pinaka-matagumpay na rescue operation na isinagawa ng mga Sundalo sa buong kasaysayan ng daigdig. Karamihan kasi ng mga nabihag na sundalo sa Battle of Bataan ay idinala sa Cabanatuan. Ang ibang prison camps gaya ng Los Baños ay sikat din. Sa EveryThink1 na-feature doon ang raid sa Los Baños, naganap naman ng February 23, 1945 kung saan ang mga Airbourne naman ang bida. Sa tanong ko noon na si Valeen Montenegro, Rico Yan at at isa pa kung ano ang something in common nila... ang sagot may ninuno silang beterano sa WW2. Si Mario Montenegro ay bayani sa Los Baños Raid, pagkatapos ng giyera naging Artista rin, samantalang si Rico Yan ang kanyang lolo ay survivor ng Death March. Ngunit ang talakayin natin ngayon ay ang Raid sa Bataan. January 30, 1945 nagdesisyon ang mga Amerikano na isalba ang mga natitirang mga sundalo ng Bataan sa pamamagitan ng kanilang pwersa na magaling sa istratehiya. Ang United States Army Rangers, Alamo Scouts, at sa bandang huli sa tulong ng mga Filipino guerrillas nailigtas nila ang 500 sa mga nakakulong dito.

Dahil sa paparating na si MacArthur sa Luzon upang isalba ang Pilipinas sa kamay ng mga Hapon, natatakot na ang mga preso na baka sila ay patayin ng tuluyan, dahil sa ibang lugar sinusunog na ng buhay ang mga preso. 48 km ang nilakbay ng higit 100 Scouts at Rangers at mga 100 Pilipino para marating ang kuta na kinaroroonan ng mga Preso. Sa loob lang ng 30 Minuto dahil sa matinding sabay sabay at maayos na pakikipagtulungan, inubos nila ang mga daan-daang pwersang hapon na nagbabantay sa kampo samantalang kakaunti lang ang nasugatan at namatay sa pwersa ng mga Amerikano at Pilipino. Si Kapitan Pajota mismo na isang gerilyang Pilipino ang nakaisip na guluhin ang mga Hapon sa pamamagitan ng pagpapalipad ng P-61 Black Widow sa ibabaw upang makagapang sila papalapit sa kampo, dahil kung hindi sila gagapang at kung walang pampagulong eroplanong ikot ng ikot sa ere, madali silang makikita at tiyak na patay silang lahat. Matagal nang plinano ni Kapitan Pajota at ng isa pang gerilya na si Major Bob Lapham na iligtas ang mga preso ngunit natatakot silang mamataan dahil sa lugar nito, kaya't alam na alam na ng Pilipinong gerilya ang paraan para mailigtas sila. Sa pamamagitan ng matalinong batang kapitan na si Robert Prince, nakabuo sila ng matalinong estratehiya upang mailigtas ang mga preso. Si Robert Prince ay taga Stanford University at isa siya sa mga reserve na sundalong Amerikano. Sa panahon na ito, halos naubos na ang mga kalalakihang sundalo ng mga Amerikano at marami na silang nilalabas na mga reserbang sundalo, karamihan sa kanila mga nakapag-aral sa mga kilalang Unibersidad. Kinailangan ang tulong ng mga gaya nila sapagkat may sekretong plano na ang mga Amerikanong magbagsak ng Bombang Atomika sa Hiroshima at Nagasaki na natuloy noong August 6, 1945. Kailangang mailigtas ang mga preso bago ang Bomba kasi kung mabalitaan nila ang pagbagsak ng Bomba sa Hiroshima, siguradong susunugin din ng buhay ang mga preso.

Ganito ang naging Plano. 14 Alamo Scouts na nahati sa dalawang grupo, 7 bawat isa ang naunang pumasok sa teritoryo ng mga Hapon, sila ang mauuna at susunod ang 90 na Rangers matapos ang isang araw. Ang armas lang nila ay .45, M1 Garand rifles,Thompson submachine guns, granada, kutsilyo, at kaunting bazooka, may iba sa kanila na gumamit ng Browning Automatic Rifle (BAR). Sa kabila ng mga hiling nila gaya ng submarino na pagsasakyan sana ng mga tinatakas nilang mga sundalo, sila ay hindi pinayagan. Sa pagpapalit ng plano, inirekomenda ni Kapitan Pajota na gumamit ng mga Kalabaw na hahatak sa mga sugatan at nagpapayatang mga preso.

Alas-5 ng hapon umalis na ang mga sundalo matapos payagan ni "Little MacArthur" Col. Mucci ang plano na isinagawa ni Capt. Prince. Mga 5:45 ng hapon nakatawid na sila ng Pampanga River. Sina Kapitan Pajota at Joson naman ay dumiretso sa tulay kung saan nila aabangan ang mga Hapon na hahabol sa mga tumatakas na sundalo na may bitbit na mga preso. Sina Capt. Prince ay malapit na sa kampo, mga 640 metro na lang nang ginamit na nila ang pampagulong eroplano para hindi sila pansinin. Alas-sais ng gabi, pinalipad ang eroplanong ito ng mababang mababa na kunwari ay nasisira lang para sa ibabaw tumingin ang mga sundalong hapon at kasabay na hindi nila iisiping balak silang bombahin. Sa bandang huli inamin ni Capt. Prince na napakahalaga ng ginawang distractions ng eroplano kahit pa hindi siya naniniwalang ito ay oobra, dahil ang mga Hapones ay naghihiyawan pa sa tuwa na akala nila makikita nilang sasabog mag-isa ang eroplano. 7:40 ng gabi nagsimula ang putukan, inang pinatomba ang mga bantay na sundalo at ang mga gate ay binuksan. May mga tumatakas pa na mga Hapon pero sila ay pinasabog. Noong marinig ang putukan, sa Kampo malapit sa kulungan nagsidatingan ang mga sundalo na binabantayan ng mga Pilipino, 7:45 ng gabi gaya sa plano, sumabog ang bomba na inilagay ng mga tauhan ni Kapitan Pajota hindi sumabog ng tuluyan ang tulay pero nagiwan ito ng malaking butas para hindi makapasok ang mga naglalakihang tangke. Minasaker ng mga Pilipinong sundalo ang mga pwersang hapon na nagnanais makapunta sa kulungan ng mga POWs. Nakatakas sila gamit ang panghatak na kalabaw ngunit hindi sila mananatiling ligtas kung hindi inubos ng mga sundalong Pilipino ang mga Hapon na nagnanais humabol. Mahaba pa rin ang kanilang nilakbay at mahirap pa rin ngunit hindi ito matutumbasan ang nilakbay nila sa Death March.

Matapos ang bakbakan inestima na may 530 to 1,000 ang napatay na mga sundalong hapon samantalang may dalawang sundalong Amerikano lang ang namatay at walang sundalong Pilipino ang namatay. Dalawa lang ang namatay na mga preso, ang isa ay namatay sa sakit sa puso dahil sa tuwang ililigtas na siya at ang isa ay namatay nung makarating lang sa lugar kung saan dinala ang mga iniligtas, sa Talavera. 4 ang sugatan sa mga Amerikano at may 21 na nasugatan sa mga Pilipino. 2 Tangke naman ang napasabog sa mga pwersang Hapon. Ang mga 200 Pilipinong tropa ni Kapitan Juan Pajota at Kapitan Eduardo Joson ang sumalubong sa mga Hapon sa tulay para pulbusin sila at makadaan ang mga Amerikanong sundalo at mga preso.

Ang pelikulang the Great Raid at marami pang iba pang pelikula ay hinango sa totoong pangyayaring ito na naganap sa Luzon 70 years Ago. Ginanapan nila Benjamin Bratt, James Franco at Cesar Montano ang mga Karakter sa kaganapang ito.

+

08/04/2026

"I made one great mistake in my life--when I signed that letter to President Roosevelt recommending that atom bombs be made; but there was some justification--the danger that the Germans would make them!" - Albert Einstein

August 6, 1945, ibinagsak ang unang Atomic Bomb sa Hiroshima, at August 9, 1945 naman ibinagsak ang ikalawang Atomic Bomb sa Nagasaki. Ngayon ang ika-70 taong anibersaryo ng pangyayaring ito.

Ang Atomic bombing ng Japan na kumitil sa buhay ng higit 129,000 katao at nakapinsala o naka-injure ng libo-libong katao ang kaisa-isang pangyayari na ang tao ay gumamit ng Nuclear weapon para sa giyera. Sa Pilipinas pa lang, sa isla pa lang kasi ng Iwo Jima, napakarami na ng namatay na Amerikano. Kung itutuloy nila ang invasion sa Japanese mainland, siguradong mauubos ang populasyon ng Amerika. Ang mga Hapon ay lumalaban, hindi sumusuko. Ang sakripisyong ginawang ito ng Pangulo ng America na si Harry Truman ang nagpasuko sa mga Hapon.

Ang bombang ito ay produkto ng sekretong Manhattan Project. Dito, kinuha nila ng sapilitan ang pinaka-bigating mga Scientists at Engineers sa bansa at mga allied nations para bumuo ng Atomic bomb. Sinimulan ang Manhattan Project dahil sa takot ng Amerika na ang N**i Germany ay gumagawa na ng Atom Bomb sa sarili nila. Ang hindi alam ng mga Amerikano, napakalayo pa ng Alemanya o Germany sa pagbuo ng ganitong uri ng weapon of mass destruction. Hindi nila inaakala na sa Japan nila ito gagamitin.

Ang Allied forces noong ika-anim na taon ng World War II ay naghahanda na para sa invasion of Japan. Masisimot ang mga kayamanan nila dito pati ang populasyon nila ay tiyak na mauubos. Mananalo ka nga pero parang natalo ka rin kung ganito ang mangyayari. Pagkatapos pa lang ng Pearl Harbor, ang American Navy ay pinadala na at nagbagsak na ng maraming bomba sa Tokyo mismo at iba pang mga cities bilang ganti. Nakaganti man sila, maraming mga piloto ng Allied forces ang di na makabalik dahil ang fuel nila ay one way trip lang. Tinukoy ko ito sa USS Enterprise topic. Sa buong kasaysayan ng Wolrd War II, walang tigil ang firebombings ng Alliled sa Mainland Japan. Kahit pa, hindi sila natinag at walang planong sumuko ang Japan. Naunang sumuko ang N**i Germany. Noong ika-8 Mayo taong 1945, pinirmahan na nila ang pagsuko. Ang bansang Hapon, sa takot na maparusahan ang kanilang diyos-diyosang Emperor ay hindi pumayag sumuko.

Sa ilalim ng Potsdam Declaration noong ika-26 ng Hulyo taong 1945, tinakot ng USA, UK at China ang Japan sa isang ultimatum na kung hindi sila susuko, magkakaroon ng mabilisan at malupit na pagkawasak ng kanilang bansa. Mariin na tinutulan ng palaban na Japan ang kanilang warning.

Hulyo taong 1945, sa Trinity, New Mexico unang beses nagkaroon ng matagumpay na detonation ng Nuclear weapon sa kasaysayan. Codename Trinity ang tawag nila dito. Hanggang ngayon may radiation pa dito. Dahil sa ekperimentong ito, nagkaroon ng kakaibang radioactive light green glass na tinatawag na trinitite. Pinangalan sa lugar sa New Mexico at sa Project codename ang materyal na nabuong ito. Mapupulot mo ito sa mismong site ng testing.

Ang mga target cities na pinili noong Abril 1945 ay ang mga sumusunod:
Kokura- Pinili dahil nandito ang pinakamalaking pagawaan ng mga armas, bala at bomba.
Hiroshima- dahil nandito ang mga major Military headquarters
Yokohama- pagawaan ng mga eroplano at nandito ang mga langis nila
Niigata- nandito rin ang oil refineries at mga industriya na gumagaw ang gamit pang-gyera
at Kyoto - isang Malaking pagawaan din.

Ang Kyoto ay nailigtas dahil sa Secretary of War ng America na si Henry L. Stimson na naalala ang kanyang honeymoon doon sa Kyoto, napakagandang lugar daw nito para wasakin. Ang Tokyo, bagamat nandoon ang Emperor ay isang strategic target pero hindi priority. Naghulog ng leaflets ang mga Amerikano para warningan ang mga Citizens na huhulugan sila ng bomba na kayang sirain ang buong city. May panlaban ang Japan sa propaganda na ito kaya't marami ang hindi pinansin ang warning.

Ibinagsak ang atomic bomb na "Little Boy" sa Hiroshima noong August 6, 1945. Sa mga puntong ito, ang mga leaders ng Japanese Imperial Army ay di na nagkakasundo. Sakaling mabagsakan din ang Tokyo, ang kanilang Emperor ay mamamatay kasama nito. Ang dapat ay ika-11 ng Agosto na target na lungsod ng Kokura ay nabago, noong 3:49 ng umaga, ika 9 ng Agosto taong 1945, ibinagsak ang Fat Man sa Nagasaki sakay ng B-29 bomber.

Tatlong araw matapos ang pag-bomba sa Nagasaki, nagdesisyon na si Emperor Hirohito na sumuko. Ika-12 ng Agosto ng siya'y magbigay ng mensahe sa radyo. Sinabi niya rito na ang kanilang kaaway ay may nakakikilabot na bomba na kayang pumatay ng napakaraming inosente at nakagagawa ng di mabilang na pagkasira. Kung matutuloy ang pakikipaglaban nila, mawawasak ang bansang Hapon at magdudulot ito ng pagkaubos ng lahat ng kabihasnan ng tao.

Sinisi ng Emperor ang Amerika sa pagkamatay ng napakaraming inosente. Para bang ang mga Hapon ay hindi nang-rape at nang-torture ng di mabilang na mga inosenteng tao sa mga nasakop nilang mga bansa. Kung tutuusin, ang sisi sa pagkamatay ng libo-libong "inosenteng" tao sa Hiroshima at Nagasaki ay kasalanan pa rin ng Emperor at mga leaders ng Japan. Wala naman sigurong magkakaroon ng interes na bagsakan sila ng bomba na kayang wasakin ang mga siyudad kung naging mabait na lang sila in the first place.

Ang Atomic bombings sa Japan ang nagresulta sa kahiya-hiyang pagsuko ng Japanese Empire sa Allied forces. Hanggang ngayon po, walang formal na apology na ginawa ang Japan sa Pilipinas mula sa kanilang Emperor at leaders.

Ang Japan ay strategic partner na natin ngayon laban sa China. Pero, marunong man tayong magpatawad, hindi tayo dapat makakalimot sa nagawa nila sa ating bansa noon. Lalo na, paano mo papatawarin kung hindi naman humihingi ng tawad, at walang pag-amin sa kanilang kasalanan na naganap? Mas binabatikos pa ang Amerika ngayon dahil sa Atomic bombings at wala nang nakaka-alala ng mga karumal-dumal na ginawa ng mga Hapon sa Southeast Asia at China noong World War II.

08/04/2026

"The War Department in Washington briefly weighed more ambitious schemes to relieve the Americans on a large scale before it was too late. But by Christmas of 1941, Washington had already come to regard Bataan as a lost cause. President Roosevelt had decided to concentrate American resources primarily in the European theater rather than attempt to fight an all-out war on two distant fronts. At odds with the emerging master strategy for winning the war, the remote outpost of Bataan lay doomed. By late December, President Roosevelt and War Secretary Henry Stimson had confided to Winston Churchill that they had regrettably written off the Philippines. In a particularly chilly phrase that was later to become famous, Stimson had remarked, 'There are times when men have to die."
— Hampton Sides

Naganap ang digmaan sa Bataan sa pagitan ng ika-7 ng Enero hanggang ika-9 ng Abril taong 1942. Ang Bataan ang nagmistulang sentro ng istratehiya sa Pilipinas ng pwersa ng mga Amerikano at Pilipino. Bago pa man ang giyera, nahirapan na sila sa dami ng mga nagtatakbuhang mga sibilyan at naghahanap ng ligtas na masisilungan sa Corregidor. Habang nagaganap ang giyera, silang mga sundalo naman at sibilyang na-trap sa lugar na ito ay hindi lang naghirap sa digmaan, maging sa mga malalang sakit at sa mga nauubos na supplies. Ang lahat ng fighting men and women na rin ay matindi ang gutom. Ang mismong armas nila ay sadyang mga pinaglumaan pa, dahil naka-concentrate ang pagpapalakas ng Amerika at Britanya sa pagligtas ng Europa. Bagama't magagaling at matatapang man ang mga Filipino fighters at mga Amerikanong nasa Bataan, sila naman ay kulang sa kagamitan kumpara sa mga Japanese invaders.

Enero taong 1942, matapos ang walang tigil na bombahan na sinimulan sa surprise attack sa Clark, nasakop na ng Imperial Army ng Japan ang Luzon. Ang commander-in-chief ng lahat ng Filipino at American forces na si General Douglas MacArthur ay tinipon lahat ng kanyang mga tropa sa Bataan peninsula para labanan ang mga mananakop. Sa panahong ito, habang tinitipon ni MacArthur ang pwersa sa Bataan, halos nasakop na ng mga Hapon ang buong Southeast Asia. Halos Bataan na lang at ang Corregidor ang natitirang pag-asa, ang natitirang malakas na saligang pwersa ng mga magkaka-anib pwersa ng mga Amerikano, Pilipino at iba pa sa Asya.

Paatras ng Bataan, pilit nilabanan ng mga Amerikano at mga Pilipino ang mga Hapon sa kabila ng kakulangan nila sa gamit. Ang kanilang pinakitang katapangan ay nagpatagal sa mga Hapon na sakupin ang buong Pasipiko. Matapos ang matagal na bakbakan, sa ika-9 ng Abril, sumuko rin ang Bataan. Ang tatlong buwan na labanan ay mahabang oras na para makapaghanda ang mga Allied forces, malaking bagay ang nagawa ng mga pwersa ng mga Amerikano at Pilipino sa Bataan sa hindi pagsuko ng mabilisan, bagama't inaasahan ng mga Amerikano at ng buong Allied forces na mas matagal pa sana ang labanang ito.

Ito ang pinakamalaking pagsuko at pagkatalo ng Amerika sa kanilang kasaysayan, at ng Pilipinas na rin. Ang labanan ay natapos sa Bataan Death March, kung saan 60,000–80,000 mga sundalo at mga nadakip ang pinagmartsa ng 97 kilometro. Mga 2,500-10,000 Pilipino ang namatay sa Death March pa lang at 100-650 Amerikano ang namatay bago pa lang makarating sa pupuntahan. Namaltrato na sila habang nagmamartsa at lalo pa silang namaltrato pagkatapos ng martsa noong makarating sila sa kampo. Para sa mga hapon, malaking kahihiyaan ang sumusuko.

Iniwan ni MacArthur si General Edward P. King ayon na rin sa utos ni President Franklin D. Roosevelt para maging leader ng Bataan Peninsula matapos niyang umalis papunta ng Australia. Isipin mo na lang kung gaano katindi ang pressure at kalungkutan ang naramdaman nitong si General King, makikita ito sa kanyang mukha. Hindi niya sinunod ang utos ni MacArthur na lumaban hanggang sa dulo, siya mismo ang nagdesisyon na sumuko noong ika-9 ng Abril 1942 gawa ng kasiguraduhang mamamatay silang lahat sa madaling panahon kung hindi sila susuko. Ito ang ating pinagdiriwang bilang Araw ng Kagitingan.

Ang mga hapon ay brutal sa Pilipinas. Hindi lang death march, napakarami ng mga pinatay na Pilipino, mga kababaihan na inabuso, ginahasa. Maging ang mga katutubo ay hindi nila pinalampas, sila rin ay nakaranas ng pang-aabuso. Ang mga Comfort Women na hanggang ngayon ay hindi nakakakuha ng hustisya, napakasaklap ng kanilang mga naranasan. Walang mayaman o mahirap, ang lahat ay inabuso. Marami sa mga kababaihan ay ginahasa sa harap ng kanilang mga asawa. Ang mga sanggol ay binabato sa ere at tinutuhog. Ito ay gawain nila sa Japan kahit sa sariling bansa nila. Sa katunayan, bago magkaroon ng digmaan, ang mga kabataang Hapon sa mga kabukiran ay kinukuha, hinihiwalay sa kanilang mga magulang. Kahit pa sila ay inosente, bago sila lumabas sa kampo para sanayin bilang sundalo ng Imperyo, sila ay inaabuso rin. Binabatukan, ginigising habang tulog, kinukurot, sinasampal hanggang sa sila ay masanay na maging brutal. Marami sa kanila ang hindi na nakalabas ng kampo ng buhay, ang mga nakalabas naman, paglabas nila ay iba na ang kanilang ugali. Kung hindi ka lalabas sa kampo na pinag-eensayuhan nila na matigas na sundalo, ikaw ay lalabas na bangkay. Ito ang kadahilanan ng kanilang pagiging brutal, kasama na ang mga patong-patong na kasaysayan ng kanilang bansa.

Ngayon ang ika-74 Anibersaryo ng digmaan sa Bataan kung saan tumatak sa isipan natin ang katapangang pinamalas ng ating mga ninuno.

i LOVE BATAAN