12/04/2026
Panginoon, araw-araw Mong nakikita ang Pilipinas—isang bayan na tila pagod na ring huminga sa bigat ng buhay. Mga pamilyang nagkukulang sa pagkain, mga manggagawang sinusuklian ng kapos na sahod, at mga kabataang lumalaki sa gitna ng pangambang “paano na bukas?”
Nakakapagod umasa sa gitna ng paulit-ulit na pagtaas ng presyo at mga pangakong tila hangin lang—naririnig, pero hindi nararamdaman.
Divine Mercy, maawa Ka sa Pilipinas. Hipuin Mo ang mga pusong naging manhid na sa kapangyarihan at kayamanan, nawa’y maalala nila ang mga taong kanilang pinaglilingkuran—hindi numero, kundi buhay na may gutom, luha, at pangarap.
At sa amin na pilit lumalaban kahit unti-unti nang nauubos ang lakas—yakapin Mo kami. Kung saan kami nadadapa, doon Mo kami buhatin. Kung saan kami nawawalan ng pag-asa, doon Mo kami muling paalalahanan na hindi pa ito ang katapusan.
Panginoon, kung may natitirang pag-asa pa sa bansang ito—Ikaw iyon.