Holi Mind Spot

Holi Mind Spot Psycholog - Psychotraumatolog
Stres - Kryzys - Trauma - Rozwój

30/05/2026

🇺🇸
May was an incredibly intense month.

Training as part of the Positive Psychotherapy School, working on gender dysphoria diagnosis, diving into NARM… and in between all that — ongoing work with patients, an English course preparing for the CAE (Advanced) exam, and “Stop the Bleed” training within OT.

Five cities along the way.

And June? It’s shaping up to be just as active.

Why?

Because this is the path to my dreams.

🇵🇱
Maj był niezwykle intensywnym miesiącem.

Szkolenie w ramach Szkoły Psychoterapii Pozytywnej, diagnoza dysforii płciowej, NARM… a pomiędzy tym wszystkim — praca z pacjentami, kurs języka angielskiego przygotowujący do egzaminu CAE (Advanced) oraz szkolenie „Stop the Bleed” w ramach OT.

Po drodze 5 miast.

A czerwiec? Zapowiada się równie aktywnie.

Po co?

Bo to jest droga do moich marzeń.

27/05/2026

Building real connection isn’t random — it has a rhythm

In Positive Psychotherapy, every meaningful interaction follows 3 stages:

Attachment (Hello)
Connection starts with presence.
Feeling seen, welcomed, and safe.

Differentiation (How are you?)
Connection deepens through understanding.
Listening, exploring emotions, respecting differences.
(seriously… who came up with this word and why is it so hard to pronounce? 😅)

Separation (Goodbye)
Connection becomes healthy through space.
Letting go, reflecting, and not losing yourself in others.

Developed by Nossrat Peseschkian, this reminds us: Strong connections aren’t just about closeness — but also about clarity and healthy distance.

CommunicationSkills MentalHealth AuthenticConnection PersonalGrowth

26/05/2026

Social support is more than just having people around—it’s about building connections where safety goes both ways. When you feel safe with others, you can open up, be understood, and trust that you won’t be judged. At the same time, creating that sense of safety for others—through empathy, consistency, and respect—helps relationships grow stronger.

For people who have experienced trauma, this can be especially complicated. Trust doesn’t come easily, and even small interactions can feel overwhelming or unsafe. The desire for connection is still there, but it can clash with a need to protect oneself. That’s why social support isn’t just about being present—it’s about patience, mutual understanding, and slowly building a space where both people can feel secure.

25/05/2026

Fighting monsters... Sometimes even my own.❤️

22/05/2026

The Mental Health Tram project is a 7-day initiative taking place from June 12–18, 2026 , in Łódź along the WZ route (Widzew–Augustów).

🕐 Hours:

* Mon–Fri: 2:00 PM – 5:00 PM
* Weekend: 10:00 AM – 1:00 PM

What does participation involve?
A psychologist/therapist will be present on the tram and available to passengers. People can benefit from a psychological consultation or a supportive conversation.

😊 You can meet me there on June 18 — see you!

18/05/2026

🇺🇸 ENG | 🇵🇱 PL poniżej

---

🇺🇸
In the book Homo Hapticus, we are reminded of something that often gets overlooked in a world dominated by sight and sound — touch is our very first language.

The sense of touch begins to function already in the womb. This is where our earliest experiences of regulation, safety, and connection are formed. Gentle movements, the pressure of the uterine walls, the rhythm of the mother’s body — all of these lay the foundation for our emotional and social development.

It’s no coincidence that modern therapeutic approaches are increasingly returning to the body. In modalities such as neuroaffective touch, touch is not just an addition — it is a powerful tool for regulating the nervous system. When used skillfully, it can support a sense of safety, help integrate experiences, and rebuild connection with oneself.

Touch is not a luxury. It is a biological necessity.
It is the first dialogue we have with the world — and often the one worth returning to in order to restore balance.

---

🇵🇱
W książce Homo Hapticus przypomina się coś, o czym często zapominamy w świecie zdominowanym przez obraz i dźwięk — dotyk jest naszym pierwszym językiem.

Zmysł dotyku zaczyna działać już w brzuchu mamy. To właśnie wtedy kształtują się pierwsze doświadczenia regulacji, bezpieczeństwa i relacji. Delikatne ruchy, ucisk ścian macicy, rytm ciała matki — to wszystko buduje fundament naszego późniejszego funkcjonowania emocjonalnego i społecznego.

Nie bez powodu współczesne podejścia terapeutyczne coraz częściej wracają do pracy z ciałem. W nurcie takim jak neuroaffective touch dotyk nie jest dodatkiem, ale narzędziem regulacji układu nerwowego. Odpowiednio zastosowany może wspierać poczucie bezpieczeństwa, pomagać w integracji doświadczeń i odbudowie kontaktu ze sobą.

Dotyk to nie luksus. To potrzeba biologiczna.
To pierwszy dialog, jaki prowadzimy ze światem — i często ten, do którego warto wrócić, by odzyskać równowagę.

🇵🇱 PL 🇺🇸 below 👇🏻 Trauma, szczególnie ta relacyjna, może silnie wpływać na to, jak budujemy więzi z innymi. To, w jaki s...
17/05/2026

🇵🇱 PL 🇺🇸 below 👇🏻

Trauma, szczególnie ta relacyjna, może silnie wpływać na to, jak budujemy więzi z innymi. To, w jaki sposób kochamy, ufamy i reagujemy na bliskość, często nie jest przypadkowe — to efekt doświadczeń, które nauczyły nas, co jest „bezpieczne”, a co nie.

Osoby o stylu lękowym mogą odczuwać silną potrzebę bliskości i jednocześnie lęk przed odrzuceniem. Styl unikający często wiąże się z dystansem i trudnością w okazywaniu emocji, jako forma ochrony. Z kolei styl zdezorganizowany to mieszanka potrzeby bliskości i jednoczesnego strachu przed nią — często zakorzeniona w głębszej traumie.

To ważne: Twój styl przywiązania nie jest Twoją ostateczną wersją. To adaptacja, która kiedyś miała Cię chronić. Dzięki świadomości, bezpiecznym relacjom i pracy nad sobą możesz stopniowo budować zdrowsze wzorce.

Twoja historia ma znaczenie, ale nie musi definiować Twojej przyszłości 🤍

🇬🇧

Trauma, especially relational trauma, can deeply shape how we connect with others. The way we love, trust, and respond to closeness is often not random — it reflects past experiences that taught us what feels “safe” and what doesn’t.

People with an anxious attachment style may feel a strong need for closeness while fearing rejection. Avoidant attachment often shows up as emotional distance and difficulty expressing feelings as a form of protection. Disorganized attachment is a mix of craving closeness and fearing it at the same time — often rooted in deeper trauma.

Here’s the important part: your attachment style is not your final form. It’s an adaptation that once helped you survive. With awareness, safe relationships, and inner work, it is possible to build healthier patterns.

Your past matters, but it doesn’t have to define your future 🤍

14/05/2026

🇵🇱 PL

Maj to miesiąc zdrowia psychicznego — i w Polsce także czas, kiedy obchodzimy Dzień Weterana Działań Poza Granicami Państwa. To dobry moment, żeby zatrzymać się i zobaczyć, czego możemy nauczyć się od osób, które na co dzień działają w warunkach ogromnego stresu.

Żołnierze, ratownicy, medycy — to nie tylko „silni ludzie”. To osoby, które przygotowują się do trudnych sytuacji w bardzo konkretny sposób. I dokładnie te same filary wspierają proces zdrowienia po traumie:

👉 wiedza — rozumienie tego, co się z nami dzieje
👉 umiejętności — konkretne narzędzia do radzenia sobie
👉 ciało — jako zasób, który wspiera regulację i poczucie bezpieczeństwa
👉 relacje — ludzie, na których możemy się oprzeć

To ważne, bo wciąż często wierzymy, że „trzeba być silnym” i dać radę samemu. A prawda jest taka, że sama siła woli nie wystarcza.

Twoje ciało nie jest przeszkodą w zdrowieniu — jest jego częścią.
Wsparcie innych nie jest słabością — jest fundamentem odporności psychicznej.

W tym miesiącu zdrowia psychicznego i przy okazji Dnia Weterana warto pamiętać:
dbanie o siebie to nie luksus. To konieczność.

wsparcie weterani psychologia

14/05/2026

May is Mental Health Awareness Month — and in Poland, it’s also a time when we honor Veterans Day. A powerful reminder that resilience is not something we’re born with — it’s something we build.

When I work with people in high-stress environments, one thing becomes clear: those who cope best don’t rely on willpower alone. They prepare in four key areas — and these are the exact same foundations that support trauma recovery:

• Knowledge — understanding what’s happening inside you
• Skills — having tools to respond, not just react
• Body — a regulated, rested system you can rely on
• Support — being part of a safe, connected network

This matters because healing is not about “being strong enough.”
It’s about having a system that can support you when things get hard.

Your body is not the problem — it’s part of the solution.
Support is not a weakness — it’s what builds resilience.

This month, take care of your mind, your body, and your connections.
You don’t have to do it alone.

supportmatters veterans psychology

11/05/2026

PL 🇵🇱 / ENG 🇺🇸 below 👇
Czasem to nie słowa zostają z drugim człowiekiem najdłużej.

Dziś jedna z moich pacjentek powiedziała mi coś, co mnie zatrzymało. Zauważyła mnie kiedy wracałam do domu — jak na chwilę przystanęłam, żeby powąchać kwiaty. I pomyślała wtedy: „może właśnie o to chodzi”.

O tę umiejętność zatrzymania się. Na zapachu kwiatów. Na śpiewie ptaków. Na krótkim oddechu między tym, co trudne.

Bo samochód, rzeczy materialne, tempo — to wszystko gdzieś pędzi obok. A życie dzieje się w tych małych momentach.

Nawet kiedy żałoba zajmuje dużą część naszego świata… to dostrzeganie drobnych, pięknych rzeczy naprawdę robi robotę. Nie zabiera bólu, ale daje przestrzeń, żeby obok niego mogło pojawić się coś jeszcze.

I pomyślałam też, że w tej pracy nie zawsze to, co mówimy, zostaje w pacjentach. Czasem większą zmianę przynosi to, co robimy — gest, obecność, uśmiech, sposób bycia.

Może właśnie to jest najważniejsze.

ENG 🇺🇸

Sometimes it’s not the words that stay with someone the longest.

Today, one of my patients told me something that really made me pause. She noticed me while I was walking home — how I stopped for a moment to smell the flowers. And she thought: “maybe that’s what it’s all about.”

About the ability to pause. To notice the scent of flowers. The sound of birds. A brief breath in between what feels heavy.

Because cars, material things, the constant rush — they all pass by. And life happens in those small moments.

Even when grief takes up a big part of our world… noticing small, beautiful things truly makes a difference. It doesn’t take the pain away, but it creates space for something else to exist alongside it.

And it made me reflect that in this work, it’s not always what we say that stays with our patients. Sometimes what creates the biggest change is what we do — a gesture, presence, a smile, the way we are.

Maybe that’s what matters most.

Adres

Łódź

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Holi Mind Spot umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.

Skróty

Udostępnij

Kategoria