Daria Siekierska - psychoterapia i wsparcie psychologiczne

04/12/2025

"Dość powszechne jest, że rozpoczynamy terapię z silną (czasem świadomą a czasem nie) nadzieją, iż uda nam się rozwiązać własne problemy, jeśli zmienimy naszych rodziców, partnerów, szefów, członków rodziny. Tymczasem trzeba stwierdzić – nie bez bólu na poziomie emocjonalnym – że jedyną osobą, którą możemy naprawdę zmienić jest ta, która przyszła na terapię. Musimy wyrzec się pragnień noszonych w sobie od dzieciństwa oraz, na ogół, przejść długi okres żalu, żeby zrezygnować z projektu zmienienia innych, zmuszenia ich, by nas w końcu usłyszeli, nakłonienia do tego, by na nas reagowali, by uznali nasz subiektywny świat za słuszny. Poznajemy różnicę między "naprawieniem" kogoś lub czegoś a znajdowaniem sposobu radzenia sobie z własną sytuacją. Uczymy się, że akceptowanie granic niesie ze sobą większą wolność niż ich nieustanne oprotestowywanie; lekcja ta jest warta całego naszego żalu wynikającego z pogodzenia się z niespełniającą naszych oczekiwań rzeczywistością."

Nancy McWilliams, Psychoterapia Psychoanalityczna
fot Finding Dan

08/06/2025

„Niektóre podatne na depresję jednostki żyją w niewoli surowego i budzącego wstyd superego, które powstaje na skutek relacji z bardzo wymagającymi i skupionymi na statusie społecznym rodzicami. W dzieciństwie osoby te przekonują się, że porażka lub bunt powodują utratę miłości. Jako osoby dorosłe często realizują wzorzec, zgodnie z którym oscylują między uległością wobec żądań uwewnętrznionych rodziców a stanami maniakalnego buntu.”

Phil Mollon: Wstyd i zazdrość. Ukryty zamęt, przeł. Marta Lipińska:
s.54

fot Negar Nikhhah

20/11/2023

„Dziecko, którego potrzeby nie były zaspokojone, wyrasta na potrzebującego dorosłego – czuje, że potrzebuje kogoś, kto trwałby przy nim i żył dla niego. Uczucie to jest szczere, jednak nie dotyczy teraźniejszości i nie może zostać w niej zaspokojone. Jeśli ktoś stara się odpowiedzieć na tę potrzebę, infantylizuje taką osobę, tak naprawdę jej nie pomagając. Jej teraźniejszą potrzebą jest nabycie umiejętności funkcjonowania jako osoba dorosła. Dokonuje się tego poprzez ożywienie przeszłości z jednoczesnym zrozumieniem teraźniejszości. Poprzez oddech i głęboki płacz można odczuć ból braku wsparcia i miłości w dzieciństwie. Możliwe staje się wówczas zaakceptowanie straty przeszłości, aby być w pełni obecnym w teraźniejszości.”
fot Motoki Tonn

Alexander Lowen, „Radość”

19/11/2023

Udostępniam krótki fragment rozmowy o lekach i związanych z nimi obawami, które często nie mają uzasadnienia. Zapraszam do przemyśleń 🤔📝

Joanna Piekarska: Ludzie często boją się, że jak zaczną brać leki, to się od nich uzależnią i będą musieli je brać już do końca życia. Tak się dzieje?
Joanna Popławska: Absolutnie nie. Uzupełnienie serotoniny najczęściej wymaga podawania leku przez pół roku. Czasami warto przedłużyć leczenie do roku, jeśli niedobór był bardzo duży. Jeżeli było dużo stresu w dzieciństwie, rodzice pili alkohol albo była przemoc w rodzinie i jako dzieci bardzo się baliśmy, wówczas trzeba podawać leki przez rok, w niektórych przypadkach nawet do dwóch lat. Po dwóch latach leki odstawiamy, bo one już swoje zrobiły i nie ma powodu, żeby podawać je w nieskończoność. Farmakoterapia powinna trwać minimum pół roku, a maksymalnie dwa lata.
Joanna Piekarska: Ile trzeba czekać na poprawę, kiedy się zacznie przyjmować leki przeciwdepresyjne?
Joanna Popławska: Co najmniej dwa tygodnie. Kiedyś się czekało 6–8 tygodni, teraz są nowocześniejsze leki z grupy SSRI czyli tzw. inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny, np. escitalopram, który zaczyna działać po 10–14 dniach. Użyłam takiego żargonu medycznego, ale celowo - chcę przekonać, że to naprawdę jest dobrze zbadane i opisane, wiemy co działa i dlaczego.
Joanna Piekarska: Czego najbardziej się obawiają ci z Twoich pacjentów, którzy są niechętni wobec leków?
Joanna Popławska: Że leki ich zmienią, że już nie będą sobą. Że będą po nich senni, ogłupieni. Tymczasem ja naprawdę wiem z doświadczenia i na podstawie badań, że dobrze dobrane leki nie dają działań niepożądanych.

fragment książki "Psychoterapia dziś."
fot Danilo Alsved

09/11/2023

Kolejny post z cyklu „polecam książkę”. ✨

„W pułapce myśli. Jak skutecznie poradzić sobie z depresją, stresem i lękiem” to kolejna samopomocowa książka, która oferuje ogrom ćwiczeń dla osób, żeby zbliżyć je do zmiany myślenia. Książka pomaga w zmianie sposobu myślenia, podpowiada jak zaakceptować własne uczucia i emocje.
Przystępny język pomaga w szybkim i efektywnym czytaniu, także łatwo wdrożyć te porady do własnego życia. Ja kilka z nich wykorzystuje i uważam, że są świetne.

Jeśli przeczytasz tę książkę daj znać czy Wy też zaczęliście coś stosować w swoim życiu.

Książkę wydało GWP Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne

31/10/2023

Dziś przedstawię Wam czym jest osobowość schizotypowa. To termin, który często kojarzy się z mitami i stereotypami, ale dzisiaj chcemy lepiej poznać to zagadnienie.
Osobowość schizotypowa to złożony obszar myśli, zachowań i wyjątkowej perspektywy na świat. W dzisiejszym poście chcemy bliżej przyjrzeć się jej naturze, cechom charakterystycznym i jak możemy oferować wsparcie i zrozumienie osobom, które ją posiadają.
Zapraszam Was do odkrywania tej nieco innej perspektywy na życie, by razem zrozumieć, co kryje się za osobowością schizotypową.

🧠Schizotypowe zaburzenie osobowości charakteryzuje się skrajnym introwertyzmem oraz specyficznym, dziwacznym zachowaniem, funkcjonowaniem oraz paranoicznymi przekonaniami. Pomimo zachowania kontaktu z otaczającą rzeczywistością to wykazują myślenie ksobne i tak zwane „magiczne myślenie”.

🔴Kryteria diagnostyczne DSM-V (muszą wystąpić 5 z wymienionych):

➡️Myśli odnoszące.
➡️Dziwaczne przekonania w tym „magiczne myślenie”, co nie jest normą w danym środowiskiem.
➡️Specyficzne doświadczenia cielesne.
➡️Osobliwe myślenie jak również posługiwanie się specyficznym językiem (np.: metaforyczne, niejasne).
➡️Nadmierna podejrzliwość.
➡️Niedostosowany lub zwężony afekt.
➡️Ekscentryczny wygląd jak również zachowanie.
➡️Osoba nie potrafi ufać innym poza najbliżej rodzinie.
➡️Nadmierny niepokój społeczny.

🟠Odmiany osobowości schizotypowej wg Millona:

➡️Bezbarwna (cechy osobowości schizoidalnej, depresyjnej i zależnej) charakteryzuje się poczuciem obcości, brakiem wrażliwości, nadmiernym negatywizmem jak i oderwaniem od otaczającego świata.

➡️Bojaźliwa (z cechami osobowości unikającej i negatywistycznej) charakteryzuje się nadmiarem obaw, brakiem zaufania, skrajnym wycofaniem i przy tym czujnością, alienacja od własnej osoby.

🟡Choroby, problemy współwystępujące:

➡️ Dysocjacja charakteryzuje się poczuciem odrealnienia/oderwania od swojego życia lub patrzenia na nie z perspektywy innej osoby. Poczucie nierzeczywistości siebie jak i otaczającego świata.

➡️ Depresja

🟢Leczenie:
Psychoterapia – leczenia takiego zaburzenia jest niezmiernie trudne, ponieważ osoba z owym zaburzeniem osobowości nie postrzega swojego zachowania czy też sposobu myślenia jako odstępstwo od normy. Potrzeba czasu, aby osoba zaufała i wykazała chęć zmiany.

27/10/2023

Obniżony nastrój czasem mylony jest z depresją, jednak objawy występujące są całkowicie inne. Dlatego przygotowałam dla Was zestawienie tych różnic.

Zapraszam do zapoznania się z treścią posta.

26/10/2023

Kolejny post z cyklu „polecam książkę”. ✨

„Krytyczni, wymagający i dysfunkcyjni rodzice” – kolejna samopomocowa książka ,która pomoże uwolnić się z trudnej toksycznej relacji z rodzicami (ale tak naprawdę nie tylko z rodzicami). Autor w przystępny sposób ukazuje jak postrzegać i zrozumieć zachowanie rodziców, a następnie jak w bezpieczny sposób stawiać granice - jednak z empatią i wglądem w drugiego człowieka - tak aby relacje na tym nie ucierpiały, a wręcz aby stały się satysfakcjonujące.
Autor nie tylko opisuje takie zjawiska, ale również ukazuje przystępne ćwiczenia, które uczą adekwatnych reakcji i komunikowania się.

Książkę wydało Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego

Polecam jeśli chcesz zrozumieć swoją rodzinę!✨

25/10/2023

Dzisiaj chcę omówić temat osobowości paranoicznej. To termin, który często kojarzy się z nadmierną podejrzliwością, ale tak naprawdę jest to bardziej złożone, niż mogłoby się wydawać.

Osobowość paranoiczna ma wpływ na nasze myśli, zachowania i interakcje z innymi ludźmi. Przyjrzyjmy się bliżej, czym jest ta osobowość, jakie są jej cechy charakterystyczne, odmiany co miało na nią wpływ i jak możemy lepiej zrozumieć i wspierać tych, którzy się z nią zmagają. Zapraszam do lektury!

🧠Zaburzenie osobowości paranoiczne – nazywane również jako paranoidalne zaburzenie osobowości. Charakteryzujące się patologiczną nieufnością, chłodem emocjonalnym, wrogością oraz nieumiejętnością wybaczania i co za tym idzie problemami w kontaktach interpersonalnych.

🔴Kryteria diagnostyczne DSM-V (muszą wystąpić 4 z wymienionych):

➡️Bezpodstawna podejrzliwość dotycząca obaw, że inne osoby mogą je wykorzystać, oszukać lub skrzywdzić.
➡️Bezpodstawne obawy, że inni nie są tacy na jakich się piszą co sprawia, że obawiają nie być godnymi zaufania oraz nie są lojalni.
➡️Silna niechęć do zwierzeń przez lęk, że inni wykorzystają kiedyś te informacje przeciw tej osobie.
➡️Odczytywanie ukrytych, poniżających lub groźnych znaczeń w niezłośliwych uwagach lub zdarzeniach.
➡️Nieumiejętność do wybaczenia dawnych krzywd.
➡️Doszukiwanie się ataku w słowach innych osób (czułość na krytykę nawet konstruktywną) na daną osobę, co zazwyczaj widzi tylko ta osoba.
➡️Pojawianie się nieuzasadnianych podejrzeń dotyczących wierności partnera.

🟠 Odmiany osobowości paranoicznej według DSM-V (ze względu na nasilenie konkretnych cech):
➡️ Fanatycznym – z cechami narcystycznymi.
➡️ Wyizolowanym – żyjący w odosobnieniu.
➡️ Z cechami osobowości sadystycznej – złośliwa.
➡️ Z cechami osobowości kompulsyjnej – nieprzejednana, uparta.
➡️ Z cechami osobowości negatywistycznej – kłótliwa, choleryczna, zazdrosna.

🟡Osoba z osobowością paranoiczną może również zmagać się z:

➡️ depresją,
➡️ zaburzeniami lękowymi, lękami uogólnionymi, paranojami,
➡️ uzależnieniami,
➡️ osobowością narcystyczną, osobowością unikającą lub osobowością borderline.

🟣Przyczyny:

Tak jak zaznaczałam w poprzednich postach z serii zaburzeń osobowości przyczyny leżą u podłoża środowiska i genetyki. Każdy przypadek jest inny, dlatego należy do każdego przypadku podchodzić indywidualnie. Jednak zauważa się korelację z owym zaburzeniem, a traumatycznymi doświadczeniami w dzieciństwie i tendencją do tego zaburzenia przez fakt, że w rodzinie również występowały objawy paranoicznego zaburzenia osobowości.

🟢Leczenie:

➡️ Psychoterapia – przy zaburzeniach osobowości jest konieczna. Jednak przy tym zaburzeniu osobowości jest niezmiernie trudna przez nieufność danej osoby co utrudnia prawidłową relację z terapeutą.

➡️ Farmakologiczne – przy występowaniu objawów takich jak: depresja, zaburzenia lękowe, paranoje stosuje się leki jednak nie pomogą one w tym, aby zwalczać zaburzenie osobowości (ale mogą być nieocenione, jeśli występują wymienione objawy).

19/10/2023

Dziś mam dla Was temat, przybliżający osobowość typu borderline. To termin, który często jest mylony lub niezrozumiany, ale dzisiaj spróbujemy to zmienić.

Osobowość borderline to skomplikowane spektrum emocji, myśli i zachowań. W moim dzisiejszym poście chcemy bliżej przyjrzeć się temu, czym jest ta osobowość, jakie są jej cechy charakterystyczne. Zdaję sobie z tego sprawę, że temat jest na tyle duży, że w jednym poście nie sposób go omówić, dlatego też za jakiś czas będę go kontynuować.

Zapraszam Was do głębszej refleksji nad tym tematem i nadzieję, że ten post pomoże rozwiać wątpliwości i zwiększyć zrozumienie wokół osobowości borderline.

🧠Zaburzenie osobowości typu borderline (graniczne) inaczej nazywane osobowością z pogranicza. Jest to stały wzorzec zachowania charakterystyczny dla danej osobowości taki jak impulsywność, brak stabilności w relacjach interpersonalnych oraz chwiejność nastroju jak i obrazu samego siebie.

🔴Cechy charakterystyczne według DSM-5 (należy spełnić przynajmniej 5 czynników):

➡️Poczucie pustki.
➡️Zakłócone poczucie własnej tożsamości.
➡️Impulsywność (np. w wydatkach, w nadużywaniu substancji, w jedzeniu).
➡️Burzliwe relacje międzyludzkie.
➡️Trudność w panowaniem nad emocjami (głównie gniew).
➡️Tendencja do samookaleczeń i gróźb samobójczych.
➡️Wyobrażenia paranoidalne (związane ze stresem).
➡️Objawy dysocjalne (związane ze stresem).

📌Inne często obserwowane objawy to: zaburzenia nastroju, stany lękowe , nadużywanie substancji psychoaktywnych, objawy somatyczne (przy czym nie ma podłoża organicznego), zaburzeniach odżywiania się oraz specyficzne potrzeby seksualne. Objawy mogą występować także w przypadku innych zaburzeń psychicznych.

🟠Przyczyny osobowości borderline

➡️Biologiczne - biologicznie uwarunkowany temperament, występowanie w rodzinie owego zaburzenia zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia go u dziecka, zaburzenie funkcjonowania neuroprzekaźników (CUN) oraz zaburzenia w obrębie mózgu

➡️Środowiskowe – duży wpływ mają nieprawidłowe wzorce w rodzinie, doświadczona przemoc psychiczna i fizyczna jak również doznane traumatyczne wydarzenia. Przyczyną może być również nadmierne wymagania jak i nadmierna krytyka wobec dorastającego dziecka, przez co nie doznało ono wystarczającego wsparcia od opiekunów.

🟢Leczenie

➡️Psychoterapia – jest nieodłącznym i koniecznym warunkiem tak aby dana osoba nauczyła się jak funkcjonować. Jest to długotrwały proces.

➡️Farmakologiczne – przy występowaniu objawów takich jak: depresja, zaburzenia lękowe, labilność emocjonalna stosuje się leki jednak nie pomogą one w tym aby zwalczać zaburzenie osobowości (ale mogą być nieocenione jeśli występują wymienione objawy).

Pamiętaj nie diagnozuj się sam lub innych❗️

16/10/2023

"Badaniem „zaufania epistemicznego” – bo tak określa się to podstawowe poczucie bezpieczeństwa – od lat zajmuje się Peter Fonagy, brytyjski psychoterapeuta i profesor psychologii na University College London. Ten rodzaj zaufania to po prostu otwartość na inne umysły, przeświadczenie, że są wiarygodnym źródłem wiedzy. Zaburzenie tej otwartości przypomina reakcję na traumę – rodzaj zamrożenia czy utknięcia. To właśnie zaufanie, przywiązanie i umiejętność mentalizowania, czyli – w największym skrócie – odzwierciedlania własnych i cudzych stanów mentalnych, torują drogę do złożonego rozumienia rzeczywistości. Badacze sugerują wręcz, że u podłoża większości, o ile nie wszystkich, rodzajów zaburzeń psychicznych leży tymczasowe lub trwałe uszkodzenie „zaufania epistemicznego”.

Dlaczego? Dlatego, że takie uszkodzenie powoduje „zamykanie się” umysłu. Świat bywa niebezpieczny, więc pewna doza ostrożności czy nieufności jest uzasadniona. Ale gdy poczucie zagrożenia jest stałe, trudniej uzyskać wsparcie i ukojenie od innych – czyli realizować podstawowe potrzeby – a tym bardziej eksplorować rzeczywistość i się rozwijać.

Zaryzykuję eksperyment i zaaplikuję tę teorię do podmiotu zbiorowego – większej wspólnoty. Jak mówi niemiecki filozof i teoretyk kultury Byung-Chul Han, zaufanie jest praktyką społeczną i nie wynika z samego dostępu do informacji czy transparentności. Wystarczy pomyśleć o popularności, jaką zdobywają rozmaite teorie spiskowe i populistyczne hasła, o podziałach, szerzeniu się dezinformacji czy reakcjach na kryzys wywołany pandemią, aby bez wahania stwierdzić, że zaufania zdecydowanie nam dzisiaj brakuje. Tymczasem to ono może być kluczem do myślenia na nowo o „społeczeństwie otwartym”. Takim, które harmonijnie mieści w sobie wielość perspektyw i postaw.

Czerpiąc z odkryć na polu psychoterapii, można uznać, że odbudowa zaufania jest warunkiem niezbędnym do poprawy tego, co w świecie społecznym i politycznym poszło nie tak. Z kolei tym, co umożliwia odbudowę zaufania, są szczere zainteresowanie i troska. Psychoterapia to jedno z miejsc, gdzie zaufanie można odbudować, niemniej wzajemne zainteresowanie i troska to nasza wspólna odpowiedzialność. Bo przecież zdecydowana większość naszego życia toczy się poza gabinetem."

Cveta Dimitrova dla Polityki - 10.10.2023
rys. Basia Dziedzic

13/10/2023

Dzisiaj kolejny post z cyklu "Polecam książkę!".✨
„Kiedy ciało mówi nie. Koszty ukrytego stresu” – to nie jest książka samopomocowa jak mam zwyczaj Wam przedstawiać, jednak uważam, że jest jedną z lektur, które zmienią Wasze spojrzenie na aspekt psychiki i tego jak wpływa na nasze życie i zdrowie.

Autor z niesamowitą wnikliwością przedstawia przypadki pacjentów ich historie oraz przyczyny ich chorób w tym nowotwory (wpływ na to ma stres, nieregulowana złość, brak umiejętności stawiania innym granic jak i wypieranie emocji).

Dla kogo szczególnie polecam daną książkę? Z pewnością tym którzy doświadczają „trudnych” emocji, przewlekłego stresu np. w skutek mobbingu. W takich sytuacjach stresu nie unikniemy, a książka może nakierować jakie skutki tego mogą być w przyszłości.
Pamiętajmy - psychika zawsze idzie w parze z somatyką.

Książkę wydało Wydawnictwo Czarna Owca

Gorąco polecam!✨