01/12/2025
W minioną sobotę, 22 listopada, miałam ogromny przywilej być częścią konferencji – spotkania kobiet, którego tematem przewodnim była odwaga.
Siedząc na sali i słuchając kolejnych wystąpień, wciąż wracała jedna myśl: jak często wierzymy, że „odwaga = brak lęku”, a tymczasem tak wiele historii pokazywało coś zupełnie odwrotnego – odwagę jako działanie pomimo lęku.
Na scenie wystąpiło osiem niesamowitych kobiet, które dzieliły się swoimi doświadczeniami. Czasem bardzo osobistymi, czasem zawodowymi. Było w tym tyle prawdy, kruchości i mocy, że czuć było poruszenie w całej sali. Ich opowieści nie były o „heroicznych wyczynach”, tylko o bardzo ludzkich aktach odwagi: zmianie kierunku, sięganiu po pomoc, przyznaniu się do potrzeby odpoczynku, stawianiu granic.
Moja część tego dnia była trochę inna. Nie opowiadałam o sobie, ale o tym, czym odwaga jest z perspektywy psycholożki, psychoterapeutki humanistycznej. Mówiłam o tym, że odwaga ma wiele form i że zaczyna się w sercu, a nie w „odważniku”, który dokładamy sobie na barki, żeby udowodnić światu (i sobie), że damy radę. Czasem największym aktem odwagi nie jest zrobienie jeszcze więcej, tylko zatrzymanie się, powiedzenie „dość”, przyznanie się do lęku i jednocześnie wybranie tego, co jest dla nas naprawdę ważne.
W psychoterapii bardzo często widzę, że odwaga nie wygląda spektakularnie. Wygląda jak pierwszy raz wypowiedziane „nie”, jak telefon po wsparcie, jak umówienie się na pierwszą sesję, jak decyzja, żeby nie wracać do relacji, która boli. Odwaga jest wtedy, kiedy pozwalamy sobie być prawdziwe: z drżeniem rąk, mokrymi oczami, ale w zgodzie z własnym sercem.
Piszę o tym wszystkim, bo wierzę, że każda z nas ma swoją definicję odwagi. Jestem ciekawa Twojej: z czym dziś najbardziej kojarzy Ci się odwaga? Z działaniem, z mówieniem, z odpuszczaniem, z proszeniem o pomoc Napisz jedno słowo albo krótkie zdanie w komentarzu. Może czytając siebie nawzajem, zobaczymy, że wcale nie jesteśmy w tym takie samotne.
