Bliżej siebie Adriana Cylwik, psychoterapia, EMDR, psychoterapia somatyczna

29/04/2026

Mechanika działania aplikacji, która eliminuje konieczność oczekiwania na nagrodę, sprawia, że trudno dziś odbyć serię spotkań wiodących do bliższego poznania się, zakochania, udanego seksu i w konsekwencji do stworzenia trwałej pary. Dzięki stosowanym funkcjonalnościom aplikacje umożliwiły randkową rotację i tym samym ułatwiły podjęcie decyzji o zaniechaniu nierokującej znajomości. Prawa konsumpcyjnej rzeczywistości są proste: jeśli nie dostajemy gratyfikacji lub jej otrzymanie wymaga od nas zbyt wiele wysiłku, szukamy nagrody gdzie indziej. Komik Aziz Ansari kpił z dziewczyny, która szła na randkę z mężczyzną poznanym za pomocą Tindera i już w drodze na tę randkę sprawdzała w aplikacji, czy w pobliżu są jacyś interesujący mężczyźni, na wypadek, gdyby randka z tym pierwszym okazała się niewypałem. Szkoda przecież zainwestowanego czasu, trzeba wyeliminować ryzyko „pustego przebiegu”. Kolejne zalogowane na Tinderze osoby zawsze jawią się jako bardziej obiecujące od tej, którą w danej chwili powinniśmy się z uwagą zająć. W rezultacie już w drodze na spotkanie przewidujemy, że się ono nie powiedzie. Robimy to spokojni, bo przekonani, że internetowy ocean możliwości szybko nie wyschnie. Dlatego właśnie relacje z Tindera często kończą się po pierwszych randkach. A jeszcze częściej – zanim do randki dojdzie.

Tomasz Szlendak, ‘Miłość nie istnieje”, wydawnictwo ZNAK
fot Junior León

28/04/2026

Nikt nas nie uczył podejmować decyzji ciałem. Uczyli nas: rozsądnie, bezpiecznie, jak trzeba. I wychodzi nam z tego dużo poprawnych wyborów. Tylko że nie zawsze naszych.
A ciało siedzi obok i czeka, aż ktoś je zapyta.
Bo ono też coś wie - tylko mówi inaczej. Nie słowami. Tym lekkim rozluźnieniem, kiedy coś jest tak. Albo tym napięciem w klatce, kiedy coś jest nie - nawet jeśli wszystko na papierze się zgadza.

Głowa analizuje. Ciało wie.

Zanim podejmiesz kolejną decyzję - zatrzymaj się na chwilę i zapytaj też ciało. Kiedy ostatnio je słuchałaś?

Inspiracja: Stanley Keleman, „Sexuality, Self & Survival"

17/04/2026

Niektóre związki nie rozpadają się… bo obie strony zgadzają się nie widzieć prawdy.
Nie mówimy o tym.
Nie pytamy.
Omijamy to, co mogłoby zaboleć. I życie toczy się dalej - pozornie spokojne, „normalne”.

W terapii par nazywamy to koluzją: cichą umową, żeby nie patrzeć tam,
gdzie coś się nie zgadza.

Ale to, czego nie widzicie… i tak działa między Wami.
W napięciu.
W dystansie.
W tych samych kłótniach, które wracają.

Może nie chodzi o brak miłości. Tylko o to, czego jeszcze nie da się zobaczyć.

Czy jest coś, o czym oboje „wiecie” - ale nie mówicie?

16/04/2026

Czasem w relacji dzieje się coś, czego nie potrafimy nazwać.
Kłócicie się w kółko.
Oddalacie się od siebie.

Albo pojawia się ciche napięcie, którego trudno dotknąć.

To nie zawsze chodzi tylko o to, co jest tu i teraz. Każde z Was przynosi do związku swoją historię - obrazy bliskości, lęku, zazdrości, bycia ważnym… albo pomijanym.

I to wszystko zaczyna żyć między Wami.

Dlatego czasem tak trudno zobaczyć relację „z boku” - zamiast tego łatwo wpaść w reakcje, które już kiedyś były potrzebne.

Ale jest też inna możliwość. Można zacząć się zatrzymywać. Zadawać pytania.
Powoli budować przestrzeń, w której naprawdę widać to, co między Wami.

15/04/2026

To, co nazywasz „problemem psychicznym”… często zaczyna się w ciele.
Lęk to zatrzymany oddech.
Napięcie w brzuchu.
Barki uniesione trochę za wysoko.
Zamrożenie to bezruch.
Cisza w ruchu.
Wycofanie.
A kontrola to sztywność, która nie pozwala puścić.

Możesz rozumieć wszystko - ale jeśli ciało pozostaje w tym samym stanie,
historia się powtarza. Bo to ciało tworzy stan, a nie tylko myśl.

Zatrzymaj się na moment.
Jak wygląda Twoje ciało teraz?
I co się zmienia, kiedy oddychasz odrobinę głębiej?

Źródło inspiracji:
Sexuality, Self & Survival - Stanley Keleman

14/04/2026

Ruch to nie tylko ruch. To język, którym mówi Twoje ciało.
Zanim powiesz coś słowami - Twoje ciało już coś pokazało.
W sposobie, w jaki wchodzisz.
W tym, jak siadasz.
W oddechu, który się zatrzymuje lub przyspiesza.

To nie jest przypadek.
To język, którego nauczyło się Twoje ciało.
Czasem mówi: „uważaj”
czasem: „kontroluj”
czasem: „schowaj się”
a czasem: „zobacz mnie… ale ostrożnie”
I nawet tego nie zauważasz.

Dlatego zmiana nie zaczyna się od słów.
Zaczyna się od zauważenia.
Od chwili, w której widzisz:
- jak się poruszasz
- jak reagujesz
- jak jesteś z drugim człowiekiem
I dopiero wtedy możesz zacząć mówić inaczej.
Nie tylko słowami - ale sobą.

Ku refleksji:
Zatrzymaj się dziś na moment. Jak Twoje ciało reaguje w kontakcie z drugim człowiekiem?

Źródło inspiracji:
Sexuality, Self & Survival - Stanley Keleman

13/04/2026

Twoje ciało to nie przypadek. To opowieść.
Nie taka, którą można przeczytać w słowach, a taka, którą można poczuć pod skórą.

Każde napięcie, każde przytrzymanie oddechu, każdy sposób, w jaki się poruszasz to nie błąd. To sposób, w jaki nauczyłaś/eś się być.

Twoje ciało nie powstało w próżni. Ono kształtowało się w odpowiedzi na świat.

Tam, gdzie trzeba było być czujnym - pojawiło się napięcie.
Tam, gdzie trzeba było się wycofać - pojawiło się zamknięcie.
Tam, gdzie trzeba było „dać radę” - pojawiła się kontrola.

I z czasem… to przestało być reakcją. Stało się Tobą.

Ale ciało nie jest czymś stałym. Ciało jest procesem. Jest żywą historią, która nadal się pisze. A to oznacza, że może się zmieniać.

Nie przez walkę. Nie przez zmuszanie.

Ale przez coś znacznie cichszego:
- więcej czucia
- więcej obecności
- więcej kontaktu ze sobą

Zmiana nie zaczyna się od naprawiania. Zaczyna się od pozwolenia, żeby ciało przestało robić to, co kiedyś było konieczne do przetrwania.
Może nie wszystko, co czujesz, należy do „teraz”.
Może część tego to echo.

Zatrzymaj się na chwilę.
I zapytaj siebie: co w moim ciele jest jeszcze historią… a co już życiem, które dzieje się teraz?

Źródło inspiracji:
Sexuality, Self & Survival - Stanley Keleman

12/04/2026

"Sygnałem zmęczenia jest niezdolność do przeżywania radości. Nagle znika przyjemność płynąca z pracy i z wysiłku, znika też przyjemność z odpoczywania.
Mówi się często, że w dorosłym życiu traktujemy siebie tak, jak byliśmy traktowani w dzieciństwie. Jeśli słyszeliśmy wtedy, że odpoczynek jest nagrodą i zależy od wykazania się, to jako ludzie dorośli prawdopodobnie potraktujemy siebie podobnie. To ma niewiele wspólnego z dbaniem o siebie i wsłuchiwaniem się w swoje potrzeby. Każdy z nas funkcjonuje zasadniczo w cyklu: wysiłek – mobilizacja – zmęczenie – odpoczynek – regeneracja i ponowny wysiłek. O zdrowym funkcjonowaniu świadczy uczucie przyjemności płynące z podejmowanego wysiłku przy jednoczesnej świadomości potrzeby odpoczynku. Jednak nie w nagrodę czy za osiągnięcie czegoś, ale dlatego że jest to naturalny sposób bycia. Nie da się tego schematu skrócić do nieustannego wysiłku i niejasnej perspektywy odpoczynku – kiedyś, w przyszłości i w dodatku tylko na chwilę, bo trzeba się będzie przecież spieszyć, by wykonać kolejne zadanie. Wówczas odpoczynek przybiera karykaturalną formę inwestycji, która ma podtrzymać naszą zdolność do wysiłku i wydajności."

Rafał Bornus
fot. Gauravdeep Singh Bansal

10/04/2026

"Psychoterapia jest to proces przeżywania żałoby w którym współczujący inny pomaga pacjentowi stawić czoła bolesnym realiom, które poprzednio były traktowane jako dowód jego osobistych deficytów. Przez pierwszy okres terapii pacjent na ogół przyswaja sobie fakt, że jego problemy nie są jego winą. Następnie (...) pacjenci zaczynają stopniowo godzić się z tym, że nawet jeśli nie są winni swoich kłopotów, to nikt oprócz nich nie może nic z tym zrobić. To stopniowe oswajanie się z bolesną rzeczywistością wymaga porzucenia wszelkich fantazji o tym, że jakiś wszechmocny dobry obiekt (być może terapeuta) wszystko naprawi, i pogodzenia się z ich stratą. Przypomina to proces, który w optymalnym rozwoju wszyscy przechodzimy, godząc się z niesprawiedliwością życia i ucząc się polegania na własnych działaniach w rozwiązywaniu tych nieuniknionych problemów."

Martha Stark, za Nancy McWiiliams

"Psychoterapia jest to proces przeżywania żałoby w którym współczujący inny pomaga pacjentowi stawić czoła bolesnym realiom, które poprzednio były traktowane jako dowód jego osobistych deficytów. Przez pierwszy okres terapii pacjent na ogół przyswaja sobie fakt, że jego problemy nie są jego winą. Następnie (...) pacjenci zaczynają stopniowo godzić się z tym, że nawet jeśli nie są winni swoich kłopotów, to nikt oprócz nich nie może nic z tym zrobić. To stopniowe oswajanie się z bolesną rzeczywistością wymaga porzucenia wszelkich fantazji o tym, że jakiś wszechmocny dobry obiekt (być może terapeuta) wszystko naprawi, i pogodzenia się z ich stratą. Przypomina to proces, który w optymalnym rozwoju wszyscy przechodzimy, godząc się z niesprawiedliwością życia i ucząc się polegania na własnych działaniach w rozwiązywaniu tych nieuniknionych problemów."

Martha Stark, za Nancy McWiiliams
fot Mikko Lagerstedt

10/04/2026

🤔 Czy to, w jakiej szkole psychoterapii się kształcimy, faktycznie decyduje o tym, jak pracujemy w gabinecie?

🔎Badania opublikowane w Journal of Contemporary Psychotherapy pokazują coś zaskakującego: ukończone szkolenie ma mniejsze znaczenie dla wyboru interwencji terapeutycznych niż osobiste postawy terapeuty wobec procesu leczenia.

W praktyce oznacza to, że terapeuci – niezależnie od swojej orientacji – często sięgają po techniki spoza „własnej szkoły”. Dotyczy to również podejść mocno zakorzenionych w pracy z ciałem, jak Analiza Bioenergetyczna Alexandra Lowena.

👉Analiza Bioenergetyczna w badaniu
Psychoterapeuci przeszkoleni w analizie bioenergetycznej częściej stosowali charakterystyczne dla niej techniki, takie jak:
• praca z oddechem,
• ćwiczenia cielesne,
• praca z charakterem i stylem obronnym,
• stymulowanie świadomości ciała,
• eksploracja granic psychologicznych i możliwości pomieszczania i regulacji pobudzenia fizjologicznego.

📣Ale uwaga – badanie pokazało, że interwencje zorientowane na ciało (np. uważność na impulsy cielesne) były używane także przez terapeutów innych szkół! To potwierdza, że Analiza Bioenergetyczna – podobnie jak inne terapie humanistyczne – stała się źródłem inspiracji dla praktyki integracyjnej.

✅Wniosek:
Analiza Bioenergetyczna nie jest zamkniętym systemem – jej narzędzia przenikają do różnych podejść terapeutycznych, bo odpowiadają na realne potrzeby pacjentów.

To, co naprawdę kształtuje styl pracy terapeuty, to nie tylko dyplom czy szkoła, ale jego indywidualna orientacja, postawy i sposób bycia w relacji terapeutycznej.

📚Na podstawie artykułu:
Crameri, A., Tschuschke, V., Koemeda, M., Schulthess, P., & von Wyl, A. (2020). Training of Therapists and Their Attitudes Toward Therapy as Predictors of Therapeutic Interventions. Journal of Contemporary Psychotherapy, 50, 67–76.

✍Tłumaczenie własne: Adriana Cylwik

10/04/2026

Z cyklu piątki z Hanną Segal:

Segal dwóch sposobach reagowania na doświadczenie potrzeb.

Więcej ciekawych przemyśleń Hanny Segal na temat jej życia oraz pracy klinicznej znajdziecie w książce wydawnictwa ISPHS J.M. Quinodoz "Rozmowy z Hanną Segal. Jej wpływ na psychoanalizę".
https://ksiegarnia.isphs.pl/product/rozmowy-z-hanna-segal/

Cytat pochodzi z książki Segal „Psychoanaliza, literatura i wojna. Pisma z lat 1972-1995”

09/04/2026

Bardzo powoli… daj ciału inne doświadczenie.
Bowiem ciało potrafi się zmieniać.
Ale tylko wtedy, kiedy nie jest zmuszane - tylko się je czuje.

Przyjrzyj się dziś jednemu nawykowi w ciele:
Jak siedzisz?
Jak stoisz?
Czy to jest swoboda… czy strategia przetrwania?

Źródło inspiracji:
Sexuality, Self & Survival - Stanley Keleman