Psychoterapia i Pomoc Psychologiczna - Magdalena Siek

06/12/2025

Justyna Kopińska: Nawiązując do słynnej metafory: Nie możemy kontrolować wiatru. Ale jak nauczyć się dobrze ustawić żagle?
Prof. Anna Lembke: Kluczowa jest świadomość, że żyjemy w świecie nieustannych pokus. System, działający na rzecz globalnych zysków, próbuje nas zmienić w bezwolny, uzależniony tłum. Na ten proces szczególnie narażone są dzieci. Żagle to odmowa udziału w dopaminowym wyścigu oraz codzienna troska o bliskość i zdrowy, silny charakter.

JK: Niedawno w restauracji elegancka kobieta zamawiała przede mną jedzenie na wynos. Na końcu dodała: “i jeszcze butelka białego wina”. Wtedy jej mała córeczka zaczęła krzyczeć: “Mamusiu, obiecałaś, że już nie będziesz pić”. Mimo że byłam tylko obserwatorką, bez żadnych więzi z tą rodziną, myślałam potem o tej dziewczynce. Było coś poruszającego w jej oczach i zachowaniu. Czy możesz wyjaśnić, jak wpływa na późniejsze życie dzieci łamanie obietnic i stawianie alkoholu na pierwszym miejscu?
AL: Ta anegdota mówi, że uzależnienie jednej osoby to współuzależnienie całej rodziny. Dziewczynka pełni rolę strażniczki mamy. Widziała negatywne konsekwencje spożywania przez nią alkoholu lub została do tej roli zaangażowana przez ojca, babcię, rodzeństwo. Zaczyna regulować własne emocje zachowaniem matki. Gdy jest trzeźwa, czuje spokój, gdy sięga po wino, wypełnia ją lęk. Takie dzieciństwo jest niezwykle wyczerpujące energetycznie. Część mózgu dziecka staje się odpowiedzialna za ochronę matki. Dzieci alkoholików często powtarzają w życiu dorosłym wzorce regulowania emocji przez inne osoby. Mogą wybierać na partnera narcyza, wysoko funkcjonującego alkoholika lub manipulatora i dostosowywać własne emocje do stanów emocjonalnych małżonka.
Interpersonalny konflikt z partnerem staje się rodzajem podsumowania współzależności, jaką mieli z rodzicem. Dorastałam z ojcem alkoholikiem i współuzależnioną matką. Całe życie będę uważna, by nie przełożyć tej tendencji na moje dzieci. Gdy nadmiernie inwestuję w dobre samopoczucie dzieci,mogę uruchomić mechanizm współuzależnienia. Z kolei zbyt małe zaangażowanie prowadzi do wielu dysfunkcji.

fragment rozmowy, która ukazała się na łamach Impact Magazine.
fot Meysam Moghimzade

04/12/2025

Diagnoza w terapii ericksonowskiej skierowana jest przede wszystkim na zasoby. Są one rozumiane jako „świadome i nieświadome wypowiedzi, wspomnienia, mocne strony, zdolności (lub słabości!), związki, awersje, emocje, właściwości systemu, środowiska i kultury pacjenta. Jeśli coś jest częścią życia pacjenta, może się przydać w osiągnięciu celu terapeutycznego; jeśli pacjent wnosi to do terapii, być może jest to cenniejsze niż cokolwiek, co może zaproponować terapeuta” [5]. Poszukiwanie siły w doświadczeniach pacjenta uwzględnia pozytywne, ale też trudne zdarzenia, odnosi się do jego historii rodzinnych i osobistych.
Praca terapeutyczna toczy się na poziomie świadomym i nieświadomym, uwzględniając konstrukt zjawisk transowych, czyli charakterystycznych dla jednostki sposobów reagowania i przetwarzania informacji.

Fragment pochodzi z artykułu Katarzyny Zaborskiej i Katarzyny Szymańskiej "Spożytkowanie zjawisk transowych w procesie leczenia doświadczeń urazowych"
👉 https://czasopisma.umlub.pl/cpp/article/view/3156/3134

04/12/2025

Jedna z matek powiedziała ci, że samobójstwo dziecka przypomina wybuch bomby atomowej w głowie rodzica.
– To bardzo obrazowe porównanie może świadczyć o tym, jak traumatyczne i obezwładniające bywa to doświadczenie. Podczas pisania książki zauważyłam obszary, które były wspólne dla wielu, a może nawet dla wszystkich moich rozmówców. Doświadczali osamotnienia, ostracyzmu, smutku, trudności w codziennym funkcjonowaniu. Mierzyli się z nawracającym pytaniem: „Dlaczego?”, które wywoływało w nich głębokie poczucie winy. A w parze z winą często idzie kara. Jedna z bohaterek powiedziała mi: „Byłam pewna, że zasługuję na karę więzienia, skoro jestem tak złą matką, że moje dziecko popełniło samobójstwo”.

Nula Stankiewicz
„Nie pójdziesz tam ze mną. Życie po stracie”, wyd. Wielka Litera
fot Vinay Tryambake

04/12/2025

Otrzymałyśmy niepokojące informacje o planowanym zamknięciu lub zawieszeniu Oddziału Ginekologiczno-Położniczego w Samodzielnym Publicznym Zespole Ochrony Zdrowia.

24 października zwróciłyśmy się do p.o. dyrektor, pani Aldony Sylwy, z prośbą o wyjaśnienie sytuacji. Do dziś – mimo upływu miesiąca, ponownego maila (25 listopada) i kontaktu telefonicznego (26 listopada) – nie otrzymałyśmy żadnej odpowiedzi.

W międzyczasie przysłuchiwałyśmy się sesji Rady Powiatu w Myszkowie, na której usłyszałyśmy, że „aby wykorzystać 20 mln środków z KPO na kardiologię, należy zawiesić oddział położniczy na 6 miesięcy. To decyzja władz szpitala, nie Rady” - dodał jeden z radnych. Oddział kardiologiczny został uznany za bardziej rentowny.

Mieszkańcy od tygodni próbują ustalić, co czeka oddział, a dyrekcja konsekwentnie milczy. To, co szczególnie nas uderza, to chaos informacyjny, brak transparentności i fatalna komunikacja zarówno z lokalną społecznością, jak i z personelem szpitala.

1 grudnia skierowałyśmy pismo do Starosty Myszkowskiego – jako organu nadzorującego szpital – z prośbą o pilne zajęcie stanowiska.

Tymczasem oddział położniczy w Myszkowie od 2022 r. niezmiennie znajduje się w TOP 10 najlepszych porodówek w Polsce i zajmuje 1. miejsce w regionie w naszym Rankingu Szpitali Gdzie Rodzić po Ludzku. Liczba urodzeń rośnie tam z roku na rok, co jest odwrotnym trendem niż w większości porodówek w kraju.

Jako Fundacja stojąca na straży praw kobiet w okresie okołoporodowym zdecydowanie sprzeciwiamy się likwidacji jednej z najlepszych porodówek w Polsce i wzywamy decydentów do przedstawienia pełnej, rzetelnej informacji o planach wobec oddziału.

⚠ Prosimy o wsparcie naszych działań w sprawie porodówki w Myszkowie.

Prowadzimy interwencję dotyczącą planowanego zawieszenia Oddziału Ginekologiczno-Położniczego w Myszkowie. Jest to jedna z najlepiej ocenianych porodówek w kraju, a jej likwidacja znacząco pogorszyłaby dostęp do opieki okołoporodowej w regionie.

Nasza praca obejmuje monitoring sytuacji, działania rzecznicze, kontakt z władzami szpitala oraz organem nadzoru. Aby móc kontynuować te działania, potrzebujemy wsparcia finansowego.
Zachęcamy do przekazania darowizny na rzecz Fundacji:
VeloBank S.A.
numer konta: 79 1560 0013 2353 7811 8000 0001
adres: Fundacja Rodzić po Ludzku, ul. Nowolipie 13/15, 00-150 Warszawa
tytuł: „darowizna na cele statutowe”

Szpital Myszków

04/12/2025

Zapraszamy Was na wyjątkowe wydarzenie, które odbędzie się dokładnie za tydzień.

W atmosferze zbliżających się świąt chcemy stworzyć przestrzeń, w której każda z nas może być sobą – bez oceniania, bez pośpiechu, bez konieczności „radzenia sobie” na pokaz.

Wydarzenie jest bezpłatne i odbywa się w Centrum Inicjatyw Rodzinnych w Poznaniu. Prowadzącą jest Natalia Dyrka. .mensomanima.

Chcemy stworzyć kameralne wydarzenie, więc liczba miejsc jest ograniczona.

Link do zapisów:

https://docs.google.com/forms/d/1pt37qEGSpo8I4gP9IJlJFvB1EDYhcqBJs6dWxr7XJiI/viewform

20/11/2025

Bezpłatne konsultacje psychologiczne dla uczniów ze Śródmieścia!

Przypominamy, że Fundacja Twarze Depresji zaprasza uczniów w wieku 12–18 lat ze szkół warszawskiego Śródmieścia na bezpłatne konsultacje psychologiczne. Program realizujemy dzięki wsparciu Dzielnica Śródmieście m.st. Warszawy

Od marca 2025 do końca 2026 roku zapewnimy 660 konsultacji – każdy uczeń może skorzystać z pakietu 5 spotkań, w tym jedno dla rodzica/opiekuna. W wyjątkowych sytuacjach dostępne są także konsultacje online.

Spotkania prowadzą doświadczeni specjaliści (min. 5 lat praktyki klinicznej). Konsultacja (50 min) obejmuje diagnozę, wsparcie oraz psychoedukację.

📍 Poradnia FTD, al. Solidarności 78 – centrum Warszawy, łatwy dojazd, miejsce dostępne dla osób z niepełnosprawnością.
📞 Zadzwoń: 22 290 88 85

Dbajmy o zdrowie psychiczne młodych osób – dostęp do pomocy ma znaczenie.

16/11/2025

Ponad 150 osób czeka na rozmowę, która może odmienić ich życie. Mimo wielu programów i partnerów naszych działań potrzeby są ogromne🩵

W zgłoszeniach czytamy:
„Boję się o moją córkę…”
„Syn mówi, że jest nikim…”
„Wieczorami płaczę po cichu…”

To głosy dorosłych i nastolatków w kryzysie. Dla wielu z nich jedna konsultacja psychologiczna może być pierwszym krokiem do ulgi i nadziei.

Zbieramy środki na 160 dodatkowych konsultacji – 19 200 zł.

120 zł = świąteczny prezent: rozmowa ze specjalistą dla osoby, która nie może sobie na nią pozwolić.

Wesprzyj naszą zbiórkę na Pomagam.pl

https://pomagam.pl/pomoctd

Pomóż nam zapalić dla nich światełko w ciemności.

15/11/2025

"Wiele osób przystępuje do terapii z niepokojącą myślą, że są wyjątkowi w swym poczuciu nieszczęścia, że jedynie oni mają pewne przerażające lub niemożliwe do zaakceptowania problemy, myśli, impulsy lub fantazje. Do pewnego stopnia dotyczy to każdego z nas, ale wiele pacjentów, ze względu na swą skrajną izolację społeczną, ma podwyższone poczucie wyjątkowości. Ich trudności interpersonalne uniemożliwiają im osiągnięcie głębokiej bliskości z innymi. W życiu codziennym ani nie dowiadują się o podobnych uczuciach od innych ludzi, ani nie wykorzystują okazji do zwierzenia się im, a w konsekwencji – do zdobycia uznania i akceptacji w ich oczach.
W grupie terapeutycznej, zwłaszcza we wczesnych stadiach, podważenie poczucia wyjątkowości u pacjenta przynosi mu znaczną ulgę. Po usłyszeniu, jak inni członkowie ujawniają obawy podobne do ich własnych, pacjenci opowiadają o uczuciu bliższego kontaktu ze światem i opisują ten proces jako doświadczenie „witamy wśród ludzi”. Prosto rzecz ujmując, zjawisko to znalazło wyraz w utartym powiedzeniu: „Wszyscy płyniemy w tej samej łodzi” lub – być może bardziej cynicznie – „Niedola szuka sobie wspólnika”. Dla niektórych pacjentów poczucie bycia człowiekiem pośród innych ludzi jest początkiem powrotu do zdrowia i główną cechą uzdrawiającego kontekstu, jaki chcą stworzyć terapeuci grupowi."

Irvin D. Yalom, Molyn Leszcz „Psychoterapia grupowa”; przekład: Robert Andruszko
fot. Dmytro Bukhantsov

11/11/2025

11/11/2025

🎬 Do kin wchodzi dziś film Wojtka Smarzowskiego „Dom dobry” – poruszająca opowieść o przemocy domowej i relacji, z której trudno się uwolnić.
To film, który może wywołać wiele trudnych emocji – zwłaszcza u osób, które same doświadczyły przemocy lub wciąż mierzą się z jej skutkami.

💬 Jeśli po obejrzeniu filmu (albo po prostu po kontakcie z tym tematem) czujesz niepokój, smutek, złość czy bezradność – nie musisz zostawać z tym sam_a.

📞 Możesz z nami porozmawiać:
👉 800 120 002 – całodobowo, bezpłatnie
💻 Możesz też do nas napisać na czacie: https://tawk.to/chat/6751b2432480f5b4f5a8245c/1iebi0mcl

⚖️ Oferujemy również bezpłatne porady prawne:
📅 poniedziałki i wtorki 17:00–21:00 – tel. 22 666 28 50
📅 środy 18:00–22:00 – tel. 800 120 002

💙 Pogotowie „Niebieska Linia” – jesteśmy po to, żeby wysłuchać i pomóc.

11/11/2025

11/11/2025

Sojusz terapeutyczny to kręgosłup terapii. Bez niego nawet najlepsze techniki będą działały „na pół gwizdka”. To nie jest abstrakcja — to bardzo konkretne doświadczenie pacjenta: „czy czuję się tu bezpiecznie, zauważony i czy idziemy w tym razem?”.
Czym właściwie jest sojusz?
W skrócie: wspólna robocza umowa + relacja. Składają się na niego trzy rzeczy:
Cel – po co się spotykamy.
Zadania – co robimy na sesjach, żeby do celu dojść.
Więź – ton, klimat, poczucie bycia po jednej stronie.
Jeśli choć jeden z tych elementów kuleje, sojusz „szumi”.
Cechy terapeuty, które sojusz budują (i te, które go podkopują)
Co pomaga
Ciepło i ciekawość: „Chcę zrozumieć, jak to jest po Pani/Pana stronie.”
Elastyczność: dopasowujesz tempo i styl pracy do osoby przed Tobą.
Spójność i przewidywalność: ramy, punktualność, jasne zasady.
Pokora i refleksyjność: umiesz powiedzieć „to nie wybrzmiało trafnie — spróbujmy inaczej”.
Co szkodzi
Sztywność – trzymanie się protokołu mimo że pacjent „znika” w sesji.
Chłód/dystans – poprawnie, ale bez człowieka w głosie.
Napięcie terapeuty – pacjent czuje Twoje pośpiech/nerwowość jak radar.
Niepewność maskowana mądrymi słowami – dużo teorii, mało kontaktu.
Krytycyzm i mikro-deprecjacje – nawet w intencji „mobilizacji”.
Skupienie na sobie – własne historie w centrum, pacjent na widowni.
Szybki autocheck po sesji (30 sek.):
Czy byłem_łam ciekawy/a? Czy byłem_łam elastyczny/a? Czy powiedziałem_am coś, co mogło zabrzmieć oceniająco? Co wziąć na superwizję?

Adriana Cylwik, psychoterapeutka, autorka strony "Rozwój Psychoterapeuty.

fot Olena Bohovyk