07/05/2026
Moi Drodzy, mało ostatnio dzieliłam się z Wami treściami — już się poprawiam 😊
Coraz więcej moich pacjentów mierzy się z chorobą afektywną dwubiegunową (ChAD), zarówno dorosłych, jak i młodzieży. Chciałabym przybliżyć Państwu to niezwykle trudne zaburzenie, które niesie ogromne cierpienie nie tylko dla samego pacjenta, ale również dla jego najbliższych.
ChAD to poważne zaburzenie nastroju, charakteryzujące się występowaniem skrajnych stanów emocjonalnych — od epizodów depresji, wycofania i poczucia bezsilności, po okresy nadmiernego pobudzenia, impulsywności, drażliwości czy zwiększonej aktywności. Szacuje się, że objawy ze spektrum ChAD mogą występować nawet u 1–2% populacji, a pierwsze symptomy bardzo często pojawiają się już w okresie dojrzewania.
Coraz więcej moich młodych pacjentów mierzy się z objawami tej choroby. Diagnostyka u młodzieży jest jednak wyjątkowo trudna, ponieważ przebieg ChAD często wygląda inaczej niż u dorosłych. Objawy bywają maskowane, zmienne i mylone m.in. z depresją, ADHD, zaburzeniami emocjonalnymi czy „trudnym okresem dojrzewania”.
Na rozwój choroby wpływają zarówno czynniki biologiczne i genetyczne, jak i przewlekły stres, przeciążenie emocjonalne, doświadczenia traumatyczne czy trudności w relacjach rodzinnych.
Leczenie ChAD powinno mieć charakter kompleksowy. Farmakoterapia jest bardzo ważna, jednak sama często nie wystarcza. Ogromną rolę odgrywa psychoterapia, psychoedukacja oraz praca z całym systemem rodzinnym. To właśnie wsparcie bliskich, zrozumienie mechanizmów choroby i długoterminowa terapia pomagają pacjentowi odzyskiwać stabilność oraz poprawiać jakość życia.
W przypadku choroby afektywnej dwubiegunowej terapia najczęściej ma charakter długoterminowy. Kluczowe jest nie tylko leczenie samych epizodów, ale także nauka rozpoznawania sygnałów nawrotu, regulacji emocji oraz budowania stabilności w codziennym życiu.
ChAD to choroba, która bardzo często prowadzi do ogromnego osamotnienia i niezrozumienia. Pacjenci bez odpowiedniego wsparcia, leczenia i terapii bywają izolowani społecznie, stygmatyzowani oraz niesłusznie postrzegani jako osoby „trudne”, niestabilne czy niezdolne do budowania trwałych relacji zawodowych i prywatnych. Tymczasem za objawami choroby stoi człowiek, który doświadcza realnego cierpienia i bardzo często każdego dnia podejmuje ogromny wysiłek, aby normalnie funkcjonować. Dlatego tak ważne są empatia, świadomość społeczna, profesjonalna pomoc oraz obecność bliskich — nie ocena, lęk czy odrzucenie.
Źródło:
https://podyplomie.pl/psychiatria/16399,diagnostyka-i-leczenie-choroby-afektywnej-dwubiegunowej?srsltid=AfmBOop63MTj4inY7HGFWzD9LCNKlm5GpJnbz6FszrzZWXZVifaZLeDR