Wiosna - Anna Sukiennik

04/03/2026

Wiosna świętuje kolejne urodziny!

Porusza mnie to, ile rodzin, ile historii, ile śmiechu i łez, pomieściło to miejsce 💚

21/05/2025

Gabinet żyje, kwitnie i się zmienia. Na zielonej kanapie siadają kolejni rodzice, na ścianach przybywa rysunków dzieci, a na półkach i parapecie roślin. O wszystkich należy odpowiednio zadbać.

Rośliny są świetną metaforą procesu zmiany. Niektóre z nich rosną bez trudu - wystarczy, że postawię je w słonecznym miejscu i raz w tygodniu podleję. Inne wymagają więcej wysiłku, trzeba o nich dużo myśleć i zastanawiać się, czego potrzebują. Czy dostają za mało wody? A może za dużo? Czy miejsce, w którym stoją, jest dla nich odpowiednie? Czy potrzebują przesadzenia, bo nie mieszczą się już w doniczce, którą wcześniej dostały?

Czasami rośliny chorują i wtedy szczególnie się o nie troszczę. Szukam rozwiązania, kombinuję, sprawdzam. A potem często z radością obserwuję, jak stopniowo odzyskują żywą zieleń, wypuszczają nowe listki, zajmują coraz więcej przestrzeni.

Każda z nich jest inna i nie ma dla nich jednego schematu. O każdą trzeba zadbać trochę inaczej. O każdej myśleć z czułością, nawet wtedy, gdy nie rośnie tak, jak byśmy to sobie wyobrażali.

Ich wzrost jest ich indywidualną sprawą. Nie jest realizacją naszego planu. To, co jest po naszej stronie, to ciągłe staranie się, by je jak najlepiej rozumieć i stwarzanie im warunków, jakich naprawdę potrzebują do rozwoju.

17/01/2025

Lubię patrzeć, jak w procesie terapii tworzą się połączenia. Czasem w ogóle sobie myślę, że psychoterapia to proces tworzenia połączeń - z różnymi kawałkami samego siebie, różnymi swoimi doświadczeniami i z innymi osobami.

Czasem dzieje się bardzo fizycznie. Na przykład dziecko podczas zabawy tworzy odrębne światy i nagle w ważnym momencie terapii łączy je ze sobą w całość. Albo pod koniec procesu puzzle układane na różnych jego etapach zostają ostatecznie złożone. Coś się w dziecku ułożyło, połączyło, coś się w rodzinie zintegrowało. Jakieś uczucia, potrzeby, doświadczenia odzyskały swoje miejsce w historii dziecka i rodziny.

Czasem dzieje się to bardziej niewidocznie, w środku. Tak bywa w przypadku nastolatków i dorosłych. Rozmawiamy, nazywamy, wyrażamy... niby niewiele się dzieje, proces trwa, a w którymś jego momencie odłączone elementy zaczynają do siebie pasować. Człowiek zaczyna się czuć całością i tę całość - własnych uczuć, potrzeb, doświadczeń - coraz bardziej akceptować. Dzięki temu może wreszcie rozluźnić ciało, głęboko oddychać, mówić własnym głosem. I tworzyć dobre relacje. Trzeba być blisko z samym sobą, by umieć być blisko z innymi.

Jest już druga połowa stycznia, ale może to jeszcze nie za późno na życzenia noworoczne🙂Życzę nam wszystkim dobrych połączeń - z różnymi kawałkami siebie i z ważnymi dla nas ludźmi. Niech nam się powoli, w swoim tempie, integruje to, co potrzebuje zobaczenia, przyjęcia i połączenia.

03/12/2024

Byłam na długim spacerze, a wokół mnie szaro, szaro. Nie ma już liści na drzewach, a nad głową ani kawałka błękitnego nieba. Brak też nadziei na szybką zmianę. Taka pora roku, zimno i szarość muszą potrwać.

Wcześniej miałam superwizję, a podczas niej rozmawialiśmy o rozczarowaniu, które nieuchronnie towarzyszy osobie będącej w procesie psychoterapeutycznym Rozczarowaniu, że dzięki terapii nie przestajemy czuć przykrych uczuć. Że psychoterapeuta nie posiada magicznej mocy, by usunąć cierpienie z naszego życia.

Zima zawsze nadchodzi, a życie, obok pięknych chwil, niesie ból.

A jednak... Ból zobaczony, przyjęty, zaopiekowany mniej boli.
Ból, z którym walczymy, boli bardziej.

Walka o to, by go nie czuć - by nie czuć żalu towarzyszącego stracie, bezradności w związku z tym, że nie na wszystko mamy wpływ, strachu o to, co będzie... - walka o to, by się z bólem nie spotkać, bywa bardzo energochłonna.

30/10/2024

Przeglądałam swoje stare notatki i znalazłam w nich zdanie dziecka, z którym dwa lata temu kończyłam terapię: „Myślałam, że tu będzie strasznie, a okazało się, że to królestwo uczuć i zabawy”.

Tak, gabinet psychoterapeutyczny ma być w moim poczuciu takim królestwem. Miejscem, w którym jest przestrzeń na wszystkie uczucia i w którym można je swobodnie i bezpiecznie wyrażać, przede wszystkim poprzez zabawę.

Stale mnie zadziwia, jak dzieci kreują swoją zabawę tak, by odpowiadała ich aktualnym, głębokim potrzebom. Jak za pośrednictwem tej zabawy dają się poznać. I jak dzięki niej zdrowieją. Potrzebują do tego tylko - i aż - świadomego i życzliwego towarzyszenia ze strony drugiej osoby.

Oby poza gabinetem - w domu, w szkole, na podwórku - dzieci jak najczęściej miały dostęp do swojego królestwa uczuć i zabawy. Dzięki temu mogą się pięknie rozwijać.

Na zdjęciu: obraz stworzony przez Dziewczynkę, z którą mam wielką przyjemność się spotykać.

18/10/2024

W najbliższą niedzielę w Nowym Dworze Mazowieckim odbędzie wydarzenie Bez TABU o Głowie - wykłady, warsztaty i konsultacje związane ze zdrowiem psychicznym. Wstęp bezpłatny, bardzo zachęcam do korzystania! Podczas wydarzenia poprowadzę warsztat dla kobiet - będzie miał formę kręgu z elementami arteterapii i będzie dotyczył naszych ważnych potrzeb (godz. 15:00-16:45). Zapraszam 🙂

❗❗ Podczas Wydarzenia Bez TABU o Głowie odbędzie się nie tylko Panel Główny. Dziś udostępniamy harmonogram warsztatów, na które można się zapisać. Szczegóły poniżej.❗❗

🎯 Warsztaty Bez TABU – wybierz coś dla siebie!

🧐W czasie trwania Panelu Głównego Wydarzenia Bez TABU o Głowie, będzie się odbywać szereg warsztatów i konsultacji.

🖍 Na warsztaty i indywidualne konsultacje obowiązują zapisy w dniu wydarzenia od godziny 9:00.
Będzie dedykowane stanowisko do zapisów, umieszczone przy wejściu głównym.

💡 Co dla Ciebie przygotowaliśmy?

➡️ Warsztaty psychoedukacyjne

➡️ Indywidualne konsultacje ze specjalistami

➡️ Warsztaty artystyczne

➡️ Warsztaty sportowe

➡️ Trening relaksacyjny

📅 Data i godziny wydarzenia: 20 października 2024, godz. 9:00 - 18:00 (niedziela)
W trakcie trwania Panelu Głównego.

📍 Miejsce: Liceum Ogólnokształcące przy ul. Chemików 1 w Nowym Dworze Mazowieckim
Specjalnie przygotowane sale warsztatowe.

💲 koszt: BEZPŁATNE

🔗 Dla kogo?
Dla wszystkich uczestników wydarzenia, którzy chcą aktywnie uczestniczyć w praktycznych zajęciach.

Szczegółowy opis warsztatów udostępnimy w kolejnych postach.

Zadanie pn. “Bez TABU o głowie” współfinansowano ze środków
Samorządu Województwa Mazowieckiego oraz powiatu nowodworskiego.







Centrum Wspierania Rozwoju Dzieci i Rodziny "OdPoczątku"
Powiat nowodworski - Starostwo Powiatowe w Nowym Dworze Mazowieckim

13/10/2024

Czy masz zgodę na cykliczność w Twoim życiu?

Na to, że po lecie zawsze nadchodzi jesień?
Że po okresie dużej aktywności, bycia w świecie, podejmowania wyzwań przychodzi czas na regenerację i skierowanie energii do wewnątrz?
Że po pracy Twoje ciało prosi Cię o odpoczynek?

Czy z tym walczysz? Czy wymagasz od siebie nieustannej produktywności? Czy oczekujesz też tego od innych?

W zeszłym tygodniu, jadąc samochodem, zobaczyłam bociany odlatujące z Polski. Jak zawsze teraz będą tam, daleko, i jak zawsze wrócą do nas na wiosnę. Wieczny cykl, jeden z milionów w naturze.
Kiedyś przeczytałam, że bociany po wielkim wysiłku odchowania młodych, przez całą drugą połowę lata odpoczywają. Robią to po to, by nabrać sił na długą wędrówkę na południe. Pamiętam, że poruszyła mnie ta opowieść. Miałam wtedy małe dzieci i za mało odpoczywałam.

Dziś dzieci są starsze, a ja trochę bardziej siebie świadoma. Myślenie o cykliczności w naturze, w moim ciele, w moich emocjach, przynosi mi ulgę. Ulgę, że nie muszę... Nie muszę wiecznie siebie dociskać, mogę bardziej wsłuchiwać się w to, czego teraz potrzebuję. Nie muszę też innych dociskać, mogę bardziej wsłuchiwać się w to, czego teraz potrzebują.

04/09/2024

Jest taki prosty cytat z Goethego, który bardzo lubię: „Wszystko jest trudne, zanim stanie się łatwe”. Lubię go sobie przypominać, gdy zadziewa się zmiana, która, jak wiadomo, niesie różne, także trudne, uczucia. Słyszę w tym zdaniu, że wszyscy potrzebujemy czasu na przystosowanie się do nowej sytuacji i że jest to ok.

Na przykład na początku roku szkolnego. Ile tu doświadczeń i emocji, u rodziców i u dzieci. Smutek, że wakacje się skończyły, ktoś odszedł z placówki, coś się zmieniło. Niepokój o to, jak to w tym roku będzie. Złość, że trzeba znowu rano wstać i robić coś, na co nie zawsze ma się ochotę. Radość ze spotkania z kolegami i z lubianymi dorosłymi. Ekscytacja związana z nowymi wyzwaniami. Ulga z powrotu do poukładanej codzienności i znanych schematów. Często mieszanina różnych, z pozoru sprzecznych, emocji. I zagęszczenie działań: kupowanie, pakowanie, dowożenie, odwożenie. Zgrywanie planów lekcji z planami zajęć dodatkowych i planami rodziców. Pęd i zabieganie, na zewnątrz i wewnątrz głowy. Jak trudno to czasem w sobie pomieścić.

Myślę, że w takim okresie wspierające jest łapanie chwil na pauzę. Świadome zatrzymywanie się i sprawdzanie, co czuję i czego teraz potrzebuję. I dawanie sobie i innym czasu na stopniowe oswajanie się z nowym porządkiem.

A obniżeniu napięcia w rodzinie służy niezadaniowe bycie razem. Niezadaniowe, czyli przyjemne i nienastawione na realizację konkretnego celu. Zachęcam więc do spacerów, zabawy na dworze i w domu, przytulania się i rozmawiania o tym, jak się kto ma. Po to, by w zagęszczeniu spraw do załatwienia nie zgubić siebie i tych, którzy są dla nas ważni.

Na zdjęciu: lipcowe niebo nad Bałtykiem. Oglądanie we wrześniu zdjęć z wakacji to też fajna praktyka 🙂

16/08/2024

Wakacje powoli zmierzają ku końcowi. Latem w gabinecie Wiosna część dzieci i nastolatków kontynuowała swoje terapie, część rodzin odbyła procesy konsultacyjne do terapii, które rozpoczną się po wakacjach, a niektóre rodziny przychodziły po pomoc interwencyjnie, ponieważ nagle w ich życiu wydarzyło się coś trudnego. Lato niesie swoje szczególne tematy: pierwsze wyjazdy na obozy, uczucia związane z rozstaniami i powrotami, intensywny czas z rodziną.

Wrzesień i początek roku szkolnego przyniosą inne wyzwania. Kogoś będzie czekała duża zmiana - pójdzie do przedszkola, do pierwszej klasy, czwartej, do liceum. Ktoś będzie obawiał się, jak się odnajdzie w grupie rówieśników, ktoś inny lub ten sam - jak da sobie radę ze szkolnymi wymaganiami. Być może w czyimś życiu zmieni się bardzo wiele, bo w jego rodzinie kogoś przybędzie albo zabraknie. U kogoś powrócą trudności, które w czasie wakacji trochę ucichły i będzie bardzo potrzebował nie być z nimi sam.

To, co najważniejsze, w moim poczuciu, to nie pozostać ze swoimi trudnościami samemu. Czasem tak się w toku socjalizacji nauczyliśmy - że dla innych ludzi nasze uczucia nie są zbyt ważne, że wyrażenie swoich potrzeb i emocji nic nie da i nie zmieni. To przekonanie trzeba odkłamać. Nie jesteśmy samotnymi wyspami, wszyscy potrzebujemy wsparcia, życzliwości, słuchających uszu i widzących oczu. Ważne, żebyśmy po nie sięgali i dostawali je od bliskich nam ludzi. Czasem, przez pewien okres w życiu, potrzebujemy się dodatkowo podeprzeć na kimś spoza najbliższego grona. I to jest w porządku. Można o siebie dbać na wiele różnych sposobów.

Od września we Wiośnie w dalszym ciągu prowadzona będzie psychoterapia dzieci i młodzieży. Skorzystać będzie można także ze wsparcia dla rodziców dzieci w różnym momencie rozwojowym (od okresu ciąży do wieku nastoletniego), a także wykonać diagnozę psychologiczną (w tym diagnozę intelektu i diagnozę w kierunku ADHD).

07/06/2024

Wczoraj wieczorem zapytałam małego człowieka, czy pomóc mu w myciu włosów.
-Nie. Ale zostań tutaj. Pomóż mi byciem tutaj.

Jakie to piękne i mądre zdanie - pomóż mi byciem tutaj... Pomyślałam sobie o tym, jak często jako rodzice robimy za wiele. Chcemy koniecznie coś zmienić, przyspieszyć, ulepszyć. Nauczyć dziecko robić coś po naszemu. Pocieszyć, żeby nie płakało. Załagodzić, żeby się nie złościło. Skłamać, żeby się nie bało.

A okazuje się, że najcenniejsze, co możemy dać, to sama obecność. Taka realna obecność - czyli podarowanie swojego czasu i uwagi. I razem z tą obecnością okazanie szacunku dla potrzeb, emocji, ale też tempa i sposobu działania drugiego człowieka.

01/06/2024

Dziś jest Dzień Dziecka. I dziś od rana powracają do mnie wspomnienia chwil, gdy jako dziecko czułam się absolutnie szczęśliwa.

Wspomnienie pierwsze. Mam może dziewięć lat. Siedzę na największym drzewie na naszej działce i zbieram do koszyczka wiśnie. Większość z nim od razu zjadam, sok brudzi ręce i twarz, pestkami pluję za płot. Śpiewam głośno po kolei wszystkie piosenki, jakie znam. Na dole są dorośli, rozmawiają, pielą grządki, ale ja schodzę z drzewa dopiero wtedy, gdy mocno zgłodnieję.

Wspomnienie drugie. Jesteśmy całą rodziną nad Wisłą. Jest ciepło, moczę stopy w wodzie, kucam na brzegu i lepię coś z piasku. Czas się zatrzymuje. Niczego więcej mi nie potrzeba.

I trzecie. Jestem na wakacjach u mojej przyjaciółki na wsi. Jest sierpień, ciepłe noce. Po zmroku włazimy po drabinie na dach i rozkładamy na nim koce. Gadamy, śmiejemy się i wypatrujemy spadających gwiazd. Wypowiadamy w myślach swoje marzenia.

Wzruszają mnie te wspomnienia. Szukam w nich wspólnego mianownika. I myślę, że jest nim cudowny miks poczucia bezpieczeństwa i wolności. Są tam inni ludzie, dorośli, którzy czuwają i się opiekują, ale jednocześnie nie ma żadnej presji, oczekiwań, można się długo i swobodnie pobawić.

Dziś więc pojechaliśmy nad rzekę. Kto chciał ten się pokąpał i wytarzał w błocie, kto chciał ten poprzytulał się na kocyku. Moje wewnętrzne Dziecko się cieszy - nic dziś nie musi, czuje się bezpieczne i zaopiekowane. Tego życzę Waszym Dzieciom, zarówno tym, które żyją w środku Was i tym, które są pod Waszą opieką. Miłości i wolności.