Poradnia Uzależnień dla Dzieci, Młodzieży i Dorosłych

03/03/2026

Mocne!

26/02/2026

I czasem te puste miejsce zajmują środki psychoaktywne…

Dziś urodziny John Bowlby – twórcy teorii przywiązania.
To on przypomniał światu coś bardzo prostego i bardzo głębokiego: że więź nie jest luksusem ani dodatkiem do rozwoju. Jest biologiczną koniecznością.
Bowlby pokazał, że kiedy dziecko płacze za matką, nie jest „rozpieszczone” ani „nadwrażliwe”. Uruchamia się w nim pierwotny system przetrwania. A kiedy dorosły płacze po stracie – dzieje się dokładnie to samo.

„Pierwszą reakcją niemowlęcia na tęsknotę za matką jest płacz. Jest to wzorzec zachowania, który człowiek dzieli z wieloma niższymi gatunkami i który jest adaptacyjny: kiedy niemowlę płacze, jego matka zwykle odpowiada, wracając do niego. Wydaje się, że nie ma powodu, by wątpić, że to właśnie ten system reakcji jest aktywowany u dorosłego człowieka, który jest w żałobie. Sytuacja nagłej samotności wywołuje w nim starożytną instynktowną reakcję. Chociaż mogłoby to urazić jego poczucie rzeczywistości, gdyby był świadomy jego pochodzenia i funkcji, kiedy płacze, pogrążony w żałobie dorosły reaguje na stratę tak, jak dziecko na tymczasową nieobecność matki.”

To zdanie zmienia sposób patrzenia na łzy. Na tęsknotę. Na rozpacz po rozstaniu. Nie jest to słabość. To przywiązanie.
Dziękujemy za język, który pozwala lepiej rozumieć dzieci i dorosłych, którzy wciąż noszą w sobie swoje wewnętrzne dziecko.

25/02/2026

❤️❤️❤️

20/02/2026

"Nastolatek podczas przebudowy mózgu (między 12 a 17/18 rokiem życia) widzi świat jako przestrzeń z gruntu zmienną. (...) np. coś, co nastolatka wczoraj irytowało, dzisiaj go cieszy i odwrotnie (...) Zmienność struktury mózgu powoduje zmienność świata. Problem z nami - dorosłymi - polega na tym, że my oczekujemy od tego nastolatka głównie stałości (...)

Tak naprawdę, gdy ma się w domu nastolatka, to ma się dwa byty - nastolatka na zimno i nastolatka na gorąco. Nastolatek na zimno to ktoś (...) kto potrafi zrozumieć zależności przyczynowo-skutkowe, racjonalnie widzieć świat. Nastolatek na gorąco to istota, której niczego nie wytłumaczycie, do niczego nie przekonacie".

prof. Marek Kaczmarzyk w rozmowie z Joanną Szulc w książce "Kochaj i pozwól na bunt"

zdjęcie: unsplash, cc, Daniił Oniszczenko

22/01/2026

❤️

Zauważ kompetencje dziecka i doceń je, a ono samo będzie już dalej je rozwijać. Jeśli dzieci są zauważane, jeśli się ich słucha, dojrzewają i pogłębiają swoją wrażliwość oraz różne umiejętności na własną rękę. Jeśli jednak ich kompetencje nie zyskują uznania, stają się nieznośne lub bezradne. Najważniejsze, by rozumieć, że reakcje dziecka zawsze mają głęboki sens.
Jesper Juul
fot. Demid Druz

11/12/2025

"Nieustanna krytyka, zwłaszcza połączona z wściekłością i pogardą ze strony rodzica, jest tak szkodliwa, że zmienia strukturę mózgu dziecka. Ciągłe wypowiadanie komunikatów pogardy jest uwewnętrzniane i przyswajane przez dziecko, które z czasem samo zaczyna je sobie powtarzać. Nieustanne powtarzanie powoduje powstanie gęstych ścieżek neuronowych niosących nienawiść i obrzydzenie do samego siebie. Z czasem reakcja nienawiści do samego siebie zaczyna się wiązać z coraz większą liczbą innych myśli, uczuć i zachowań dziecka. W końcu każda chęć autentycznego lub czułego wyrażenia siebie uruchamia wewnętrzne sieci neuronowe wywołujące wstręt do samego siebie. Dziecko jest zmuszone do funkcjonowania w paraliżującym stanie autoagresji, która w końcu przekształca się w pwłnowymiarowe opuszczenie siebie. Zdolność do wspierania siebie lub stawania po swojej stronie w jakikolwiek sposób zostaje zniszczona. Niekorzystne ścieżki neuronowe, ciągle wzmacniane przez rodziców, rozszerzają się w dużą, złożoną sieć, która staje się wewnętrznym krytykiem dominującym nad aktywnością umysłową. Jego negatywne spojrzenie tworzy liczne perfekcjonistyczne strategie odrzucania samego siebie."

Pete Walker
Złożone PTSD. Od przetrwania do pełni życia
Proces powrotu do zdrowia po traumie dziecięcej
Harmonia Universalis, 2024 Gdańsk
fot Jametlene Reskp

02/12/2025

27/11/2025

"W związku dwojga dorosłych obie strony ponoszą jednakową odpowiedzialność za jakość wzajemnych relacji. Ale za jakość relacji z dzieckiem całkowitą odpowiedzialność ponosi wyłącznie strona dorosła."
Jesper Juul

fot. Nienke Burgers

24/11/2025

"Wystarczająco dobrzy rodzice nie chcą, by dzieci ich uwielbiały.
Umieją znieść zarówno to, że są idealizowani, jak i to, że są nienawidzeni.
I mają nadzieję, że w końcu dzieci zobaczą w nich to, kim naprawdę są.
Zwykłymi ludźmi."
Donald Winnicott

fot. Jonathan Borba

24/10/2025

"Dzieci będące w niedobrych relacjach z rodzicami potrafią niejednokrotnie – jak powiedziała moja pacjentka – nakarmić się kropelką, czyli z czegoś małego wyciągnąć wiele. Są często odporne psychicznie, inteligentne, odpowiedzialne i mądre życiowo. Mają poczucie humoru, dystans do siebie i rzeczywistości. Jeśli tylko popracują nad wiarą w siebie i pozwolą się sobie rozwinąć, dadzą sobie radę z różnymi zadawnionymi emocjami.
(...) I będą mogły nie tylko przerwać wielopokoleniowy ciąg cierpienia i stać się wystarczająco dobrymi rodzicami dla swoich dzieci. A w pewnym sensie także…
…rodzicami sami dla siebie."
Katarzyna Schier

fot. Carlos

21/10/2025

Kiedy ludzie myślą o stimach, często wyobrażają sobie machanie rękami albo skakanie w miejscu. Ale stimy to dużo więcej niż tylko to.

Stim to sposób, w jaki nasze ciało i umysł próbują sobie poradzić z tym, co dzieje się wokół.

To może być powtarzanie jakiegoś ruchu, dźwięku, dotykanie czegoś albo nawet układanie palców.

Dla mnie stim może być np. delikatne pocieranie palcem krawędzi ubrania albo powtarzanie cichutkich dźwięków. To pomaga mi uspokoić nerwy, skupić się albo po prostu przetrwać sytuację, która dla innych jest normalna, ale dla mnie za bardzo intensywna.

Nie zawsze stimy są widoczne czy spektakularne.

Czasem to bardzo subtelne rzeczy, które inni mogą nawet nie zauważyć. I dobrze bo stimowanie to często sposób na życie i radzenie sobie z szaleństwem światła.

Więc jak zobaczysz kogoś, kto coś powtarza albo się dziwnie zachowuje to może właśnie stimuje? Nie oceniaj, tylko daj mu spokój i zrozumienie.

Stimmy to moja tajna broń na trudne dni. I o to chodzi, żeby żyć lepiej, nie gorzej.