Powiatowa Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna w Białymstoku

07/12/2025

29/10/2025

„Nie chcę iść do szkoły” – mówi twoje dziecko kolejny raz w tym tygodniu.
Znasz to? Zastanawiasz się, czy to tylko lenistwo, chwilowa niechęć… a może coś więcej?

Czasem za takimi słowami kryje się lęk, przytłoczenie, trudne doświadczenia – które dziecko próbuje wyrazić na swój sposób. Nie zawsze umie nazwać, co się z nim dzieje.

Jeśli masz wątpliwości, nie zostawiaj tego w domysłach.

W naszej fundacji możesz liczyć na konsultacje online ale jeśli jesteś z Warszawy to możesz skorzystać też stacjonarnie z bezpłatnych konsultacji psychologicznych - dla dzieci i młodzieży (6–18 lat). Każde dziecko może skorzystać z 5 spotkań z psychologiem.

👉 Zapisy: 22 290 88 85
Szczegóły programu realizowanego dzięki wsparciu Śródmieście https://twarzedepresji.pl/projekt/bezplatna-pomoc-psychologiczna-dla-dzieci-i-mlodziezy/

10/10/2025

Bardzo ważny dzień...

Dzisiaj obchodzimy bardzo ważny dzień - Światowy Dzień Zdrowia Psychicznego 🧠
Ten dzień zwraca naszą uwagę na to, jak ważne jest zdrowie psychiczne, na potrzebę dbania o nie regularnie, na reagowanie, gdy zdrowie psychiczne nasze lub innej osoby potrzebuje wsparcia 🩷❤

02/10/2025

Gdy uczeń przychodzi do szkoły, codziennie przynosi ze sobą dwa plecaki. Pierwszy z nich możesz zobaczyć, są w nim podręczniki, zeszyty, powinna być też śniadaniówka.
Ale dziecko zawsze ma na plecach także drugi plecak. W nim nosi swoje emocje, które każdego dnia mogą być inne. Swoje małe sukcesy dnia poprzedniego. Swoje lęki. Stawiane mu wymagania, oczekiwania.
W tym plecaku może być wsparcie Bliskich i uśmiech, który posłała mama, posłał tata na "do widzenia", ale może być też poranna awantura.
Poczucie przynależności do grupy, z którą trzeba spędzić kolejny dzień, albo odrzucenie i samotność.
Sprawy, które mocno w dziecku są, ale nie ma z kim o nich porozmawiać, by plecak był lżejszy.

PS
Ten drugi plecak, najczęściej zauważysz w zachowaniu dziecka, jeśli uważnie popatrzysz.

Obraz: Emma Christina Simson
https://www.instagram.com/emmachristinasimpson?igsh=NnEwOGpqODRpd3Rq

02/10/2025

20/09/2025

Samotność w szkolnej rzeczywistości

⚫️ „Kiedy zamykam oczy, to czuję się sam.” - Maciek 13lat

– A jak to jest być tak samemu? – pytam.
– Nie wiem… tak od zawsze jest.
– Od zawsze czujesz się sam? – staram się zrozumieć.
– Może.

I nastaje cisza.
Czekam, aby lepiej zrozumieć.

Marcin głęboko bierze powietrze. Palce błądzą po oparciu fotela, próbując wystukać jakąś melodię – ale ta melodia nie chce się ułożyć.

– To jest trudne, proszę Pani.
– Co jest trudne, Maćku?
– Znaleźć ten początek… – dodaje ściszonym głosem.

– Początek czego?
– No… tej samotności.

Siada głębiej w fotelu.
Cisza...

– ...Bo w szkole każdy ma ekipę, proszę Pani. Każdy. A ja… niby mam kolegów, ale jak się dobrze zastanowić, to jakby mnie nie było. Wszyscy się śmieją, rozmawiają, a ja stoję obok. I to boli.

W jego głosie słychać zawahanie, a zaraz potem coś pęka.

– Najgorzej jest na przerwach. Wie Pani, jak to jest stać przy ścianie i udawać, że się czegoś szuka w plecaku, tylko po to, żeby nie było widać, że się jest samemu?

Ściska mnie w gardle. Bo znam tę chwilę. Każdy dorosły nosi w sobie takie wspomnienie – samotne stanie przy ścianie. Może wtedy, gdy zmienił klasę. Może wtedy, gdy przyjaciółka zachorowała. Może wtedy, gdy nagle zabrakło „swoich ludzi”.
Ale dla Maćka to nie epizod. To codzienność.

I zapominamy, jak bardzo to bolało w dziecięcym świecie.

– Samotność to jakby… nikt cię nie widział. Jakbyś był w pokoju pełnym ludzi, a i tak czuł się niewidzialny – dodaje Maciek.

💬 „I wie Pani co? Samotność jest gorsza niż kłótnia. Bo w kłótni ktoś chociaż cię słyszy.”

To zdanie zostaje we mnie na długo.
Bo ilu uczniów nosi w sobie właśnie takie poczucie – że są sami, choć wokół nich tłum.
Że szkoła, która miała być miejscem spotkań, staje się miejscem największej samotności.

A przecież szkoła powinna być miejscem, gdzie dzieci uczą się przyjaźni, otwartosci i odwagi do bycia razem.
Miejscem, w którym ktoś naprawdę patrzy i naprawdę widzi...

Ps. I...Dlatego też spotykam się z uczniami, nauczycielami i rodzicami na warsztatach o samotności i relacjach w szkole – żebyśmy razem mogli tworzyć przestrzeń, w której nikt nie czuje się „sam przy ścianie”. Jeśli chcesz zorganizować takie spotkanie w swojej szkole, napisz: kamilaolga@gmail.com
Bo tylko RAZEM możemy WIĘCEJ.

Przytulam Was od serducha❤️
Dr Kamila Olga – psycholog



(*Imię i szczegóły w historii zostały zmienione w celu ochrony prywatności. Publikacja za zgodą dziecka oraz rodzica/opiekuna. Historia nie opisuje jednej konkretnej osoby.)

18/09/2025

Umiejętność przyjęcia perspektywy drugiej osoby jest podstawą, by lepiej rozumieć siebie i innych. Dlatego gorąco zapraszamy rodziców do 6. roku życia do udziału w grupie „Rodzic jak latarnia morska”.

Podczas pracy będziemy się koncentrować na emocjonalnej stronie rodzicielstwa, przyglądać się Waszym relacjom z dziećmi i sprawdzać, jak Wasze własne doświadczenia z dzieciństwa wpływają na Was jako rodziców. Jest to program pracy grupowej dla rodziców oparty na mentalizacji*

Będzie to bezpieczna przestrzeń do pracy nad sobą i relacją z dzieckiem 👨‍👩‍👧‍👧

📍 Dla kogo? Dla rodziców dzieci do 6. roku życia – szczególnie tych, którzy doświadczyli trudności, stresu czy przemocy w dzieciństwie i nie chcą przekazywać ich dalej.

📅 Start: przełom września i października 2025
🕠 Terminy spotkań: poniedziałki, godz. 15.00–17.30
💬 Forma: online

💰 Udział bezpłatny

📞 Zapisy: https://rodzice.fdds.pl/spotkanie/rodzic-jak-latarnia-morska-grupa-terapeutyczna-online-dla-rodzicow-dzieci-do-6-r-z/

Mentalizacja to zdolność do odczytywania i nadawania znaczenia emocjom własnym i emocjom dziecka. Dzięki niej łatwiej zachować spokój w trudnych sytuacjach i dać dziecku to, czego naprawdę potrzebuje, czyli bezpieczną relację.

Program jest polską adaptacją międzynarodowego Lighthouse Parents Programme, który pomaga rodzicom zatrzymać międzypokoleniowe dziedzictwo przemocy i zaniedbania.

Liczba miejsc ograniczona

12/09/2025

Chcemy chronić nasze dzieci przed napływem niepokojących informacji medialnych, ale w obecnych czasach jest to niemal niemożliwe. Co w tej sytuacji zrobić? 👇

👉 Po pierwsze – nie unikać tematu, podjąć rozmowę

🗣 Intuicyjnie wybieramy często milczenie, obawiając się, że rozmowa może dziecko nastraszyć. Przeważnie jest odwrotnie – do dziecka dotarły już jakieś strzępki informacji, nie posiada wystarczających zasobów poznawczych i emocjonalnych, żeby tę treść opracować. Zaczyna samodzielnie generować różnego rodzaju domysły, często katastroficzne, a milczenie ze strony dorosłych tylko wzmaga poczucie, że jest się czego obawiać.

💬 Zapraszając dziecko do rozmowy dajemy mu przestrzeń do wyrażenia i przeżycia emocji, zaopiekowania ich, wyjaśnienia różnych kwestii i zapewnienia, że cokolwiek się wydarzy – będziemy dziecko wspierać.

👉 Warto zacząć od odniesienia do faktów – że dużo ostatnio dzieje się w mediach, zastanawiamy się, co dziecko słyszało, co o tym myśli?

👉 Następnie możemy dopytać o emocje, jakie dziecko ma w związku z tą sytuacją. Czego w tym momencie potrzebuje i co mogłoby sprawić, że poczułoby się teraz lepiej/pewniej/bardziej bezpieczne?

‼️ Ważne jest, aby dostosować język oraz zakres poruszanych tematów adekwatnie do wieku dziecka. Oraz, żeby pytać, podążać za dzieckiem zamiast samodzielnie narzucać wątki i wnosić informacje, o których dziecko dotychczas nie wiedziało. I przede wszystkim: nie oszukiwać i nie składać deklaracji, których nie będziemy w stanie dotrzymać.

Każdy moment jest dobry, aby pokazać najmłodszym, że jesteśmy gotowi porozmawiać z nimi o wszystkim, kiedy będą mieli taką potrzebę i gotowość.

02/09/2025

Dla niektórych dzieci powrót do szkoły to ból brzucha, ogromny stres i wiele innych bardzo niepokojących objawów. Część dzieci nie kojarzy szkoły z beztroskim czasem, czasem poświęconym na naukę i spędzanie czasu z kolegami i koleżankami. Natomiast pamiętają z murów szkoły przemoc, obrażanie i bycie pośmiewiskiem na klasowych grupach, po których rozsyłane są kompromitujące zdjęcia i filmy 💔

Przemoc rówieśnicza jest problemem, który dotyka coraz większą liczbę uczniów. Odmienność, sytuacja materialna lub rodzinna, orientacja seksualna, to tylko niektóre z powodów, przez które dzieci doświadczają przemocy i wykluczenia.

Ważne byśmy byli wsparciem dla nich - jako rodzice, ale także jako nauczyciele. Pamiętajmy, że wsłuchanie się w potrzeby dziecka i okazywanie empatii mogą zdziałać cuda 🧡

W odpowiedzi na rosnącą skalę problemu stworzyliśmy program RÓWIEŚNICY, który kierowany jest do uczniów klas 7 i 8 szkół podstawowych oraz 1 i 2 szkół ponadpodstawowych.

Zgłoś swoją placówkę i uzyskaj:
👉 narzędzie do diagnozy problemu przemocy rówieśniczej wśród młodzieży
👉 scenariusze zajęć dla klas 7-8 SP i 1-2 SPP
👉 dostęp do bezpłatnych szkoleń online
👉 certyfikat za realizację programu

ZAJRZYJ PO WIĘCEJ I ZAPISZ SIĘ NA ➡️ https://rowiesnicy.pl/

Przypominamy także o telefonie zaufania dla dzieci i młodzieży 116 111. Dzieci i młodzież mogą dzwonić, pisać oraz czatować z naszymi konsultantami anonimowo i całodobowo.

Podkast na temat przemocy rówieśniczej: https://www.youtube.com/watch?v=k4IQViT-x1Y

01/09/2025

„O plecaku, którego nie widać…”

Wrzesień. Pierwszy dzwonek.
Dzieci przechodzą przez próg szkoły... Każde z nich z plecakiem na plecach – kolorowym, ciężkim, czasem nowym, czasem po starszym rodzeństwie.
Ale jest coś jeszcze.
Ten drugi plecak. Niewidzialny.

W jednym dziecko nosi zeszyty i podręczniki.
W drugim – emocje i doświadczenia. Czasem lęk, bo w domu była kłótnia w domu. Czasem smutek, bo rodzic nie mógł przyjść na rozpoczęcie roku. A czasem ogromną radość, bo ktoś obiecał, że po szkole pójdą razem do kina.

Ten drugi plecak waży często więcej niż ten z książkami.
I nie można go odłożyć w szatni.

Dlatego nauczyciele i rodzice mają ogromną moc. To od nas zależy, czy pomożemy dziecku go nieść, czy zostawimy je same z tym ciężarem.

👉 Jak możemy wspierać dzieci w noszeniu „drugiego plecaka”?
✔️ Zatrzymaj się i zapytaj: „Jak się dziś czujesz?” – zanim zapytasz o lekcje.
✔️ Zauważ, kiedy dziecko jest rozproszone, zamyślone albo nadmiernie pobudzone – to sygnał, że plecak emocji daje o sobie znać.
✔️ Nie bój się prostego pytania: „Mogę ci jakoś pomóc?” – czasem dziecko powie „nie”, ale sama świadomość, że ktoś pyta, jest wsparciem.
✔️ Daj przestrzeń na przeżywanie. Nie wszystko da się od razu „naprawić”. Czasem wystarczy być obok.
✔️ Doceniaj wysiłek, nie tylko wynik – bo w dniu, gdy plecak emocji jest wyjątkowo ciężki, samo dotarcie do szkoły bywa wielkim sukcesem.

Szkoła to nie tylko miejsce, w którym uczymy się matematyki czy historii. To także przestrzeń, w której dzieci uczą się siebie – swoich emocji, granic, relacji.
A najlepszą lekcją, jaką mogą dostać, jest ta, że nie są same z tym, co niosą w środku.

Dlatego pamiętajmy – w nowym roku szkolnym nie patrzmy tylko na oceny, zeszyty i zadania domowe. Patrzmy także na plecak emocji.
Bo czasem ważniejsze od kolejnej lekcji jest dostrzeżenie, co dziecko niesie w sercu.

🧡 Zanim będziemy wymagać – dostrzegajmy.
🧡 Zanim będziemy oceniać – spróbujmy zrozumieć.

Niech ten rok - będzie dobrym rokiem dla dzieci, dla nauczycieli, dla rodziców. RAZEM możemy więcej!

dr Kamila Olga-psycholog

znaczenie

21/07/2025

🎒 8 powodów, dla których warto podróżować z dziećmi
Nie po to, żeby uciekać od codzienności. Ale po to, by ją razem odnaleźć!

🔹 1. Dzieci doświadczają świata całym sobą
Nie uczą się z książek, tylko z życia. Smak lodów, śpiew ptaków o świcie, zapach morza, dotyk piasku nad jeziorem — zostają z nimi na długo.

🔹 2. Rodzą się rozmowy, których nie ma w biegu
– Mamo, a czemu oni jedzą coś innego niż my?
– Tato, czy wszędzie dzieci się śmieją tak samo?
W podróży jest więcej pytań, więcej milczenia i więcej prawdziwego słuchania.

🔹 3. To nie miejsca robią wrażenie, ale emocje
Ten moment, kiedy dziecko zobaczy morze pierwszy raz. Albo gdy Ty płaczesz ze zmęczenia, a ono mówi: „Damy radę razem!”

🔹 4. Nauka otwartości i szacunku
Świat jest różnorodny, piękny i zaskakujący. A dzieci nie mają uprzedzeń — mają ciekawość.

🔹 5.Tworzycie wspomnienia, które budują więź
Nie chodzi o luksus, tylko o wspólne „pamiętasz, jak…”. O błądzenie, śmiech, deszcz i kanapki jedzone na biwaku.

🔹 6. Odkrywają, że potrafią więcej, niż im się wydaje
Spakować plecak. Przełamać nieśmiałość. Zapytać o drogę w obcym języku.
Każda podróż to dla dziecka mała przygoda i wielka lekcja odwagi.

🔹 7. Uczą się cierpliwości i radzenia sobie z nudą
Kiedy trzeba czekać na pociąg, gdy coś się opóźnia, gdy nie ma Wi-Fi — dziecko uczy się, że nuda to nie wróg. To miejsce, gdzie rodzi się wyobraźnia.

🔹 8. Budują zaufanie do świata (i do siebie)
Nowe sytuacje, nowe twarze, nieznane miejsca. Z każdą podróżą dzieci uczą się ufać — że świat jest ciekawy, że dorośli są obok, że dadzą sobie radę.

Bo...
Podróżowanie z dziećmi to nie wyzwanie. To wspólna opowieść, którą piszecie razem — krok po kroku, serce przy sercu.
🧡

dr Kamila Olga-psycholog

21/07/2025

Wspierając, bądź jak koc w chłodny wieczór.
Koc nie zmienia pogody, ale pomaga się ogrzać.

Czasem, gdy ktoś bliski przeżywa coś trudnego – dziecko, partner, przyjaciel – nasz umysł natychmiast wchodzi w tryb zmiany.
„Spróbuj spojrzeć inaczej.”
„Może warto coś z tym zrobić.”
"A może spróbujesz...?"
"Wiesz co? Moja koleżanka też tak miała i wtedy..."

To są zdania, które mogą mieć dobre intencje.
Ale nie zawsze odpowiadają na to, co w danym momencie jest naprawdę potrzebne.

Bo zanim człowiek będzie gotów coś zmienić – potrzebuje być w czymś przyjęty.
Zanim uruchomi zasoby – potrzebuje doświadczyć, że może się zatrzymać.
Zanim zacznie działać – potrzebuje wiedzieć, że jego cierpienie ma prawo być.

To nie trwanie w użalaniu się. To ludzka potrzeba.
Potrzeba bycia zauważonym w bólu. Usłyszanym w niepokoju. Ogrzanym w smutku.

Wsparcie zaczyna się nie od zmiany, ale od obecności.
Od zdania: „To, co czujesz, ma znaczenie. I ja tu jestem.”

W psychologii mówimy czasem o funkcji ko-regulacji.
Zanim ktoś nauczy się regulować siebie – potrzebuje, by ktoś inny był z nim, kiedy emocje są trudne.
Tak jest zarówno z dziećmi, jak i z dorosłymi.
Potrzebujemy ludzi, którzy nie chcą nas naprawić – tylko najpierw są.

Oczywiście, działanie jest ważne. Zmiana ma znaczenie.

Ale zanim powiemy „może spróbuj tak”, warto najpierw powiedzieć:
„To brzmi ciężko. Opowiedz..."
"Słyszę, widzę twoje cierpienie i ból"
"Jestem. Przytulam. Otulam"

Dopiero ogrzani – możemy ruszyć dalej.
♡

Nie zaczynajmy od pogody.
Zacznijmy od koca. Od ciepła.
Od otulenia.

♡