10/02/2022
ZESPÓŁ CIEŚNI NADGRASTKA
Zespół cieśni nadgarstka (ZCN) to stan chorobowy powstały w wyniku długotrwałego ucisku nerwu pośrodkowego, który biegnie w kanale nadgarstka. Dolegliwości dotyczą na ogół ręki dominującej, która jest regularnie przeciążana wykonywaniem powtarzających się czynności.
Zespół cieśni nadgarstka - niezbędna diagnostyka
W wielu przypadkach zespół cieśni nadgarstka diagnozuje się tylko w oparciu o wywiad medyczny oraz badanie fizykalne. Jednak zdarza się również, że zanim lekarz specjalista zdiagnozuje u pacjenta zespół cieśni nadgarstka zaleci wykonanie kilku badań diagnostycznych.
Do badań, które mogą być pomocne w diagnostyce zespołu cieśni nadgarstka zalicza się:
- zdjęcie rentgenowskie – to badanie nie służy diagnostyce zespołu cieśni nadgarstka, ale jest pomocne w wykluczeniu złamania w obrębie kości nadgarstka, zmian zwyrodnieniowych, guzów;
- badanie obrazowe USG – to badanie wykonuje się, aby ocenić wielkość nerwu pośrodkowego;
- badanie rezonansem magnetycznym – służy ocenie ewentualnego obrzęku nerwu pośrodkowego oraz wielkości kanału nadgarstka;
- ocenę przewodnictwa nerwowego i elektromiogram, czyli EMG - to badanie wykonuje się, aby ocenić ewentualną utratę przewodnictwa w nerwie pośrodkowym. Badanie EMG wykonuje się w przypadku niejasnego obrazu klinicznego lub przed leczeniem operacyjnym zespołu cieśni nadgarstka.
Zespół cieśni nadgarstka objawy:
- mrowienie w okolicy kciuka i palców: wskazującego, środkowego oraz połowy palca serdecznego,
- zanik mięśni kłębu kciuka,
- osłabienie chwytu,
- brak precyzji i ograniczenia ruchów,
- utrudnione zaciśnięcie ręki w pięść,
- wypadanie z dłoni trzymanych przedmiotów.
Leczenie i rehabilitacja
Leczenie zachowawcze opiera się przede wszystkim na odpowiednio prowadzonej fizjoterapii. W przypadku braku efektów lub przy znacznym stopniu dolegliwości zaleca się leczenie chirurgiczne polegające na odbarczaniu nerwu pośrodkowego.
Leczenie zachowawcze przynosi oczekiwane rezultaty we wczesnym stadium choroby z niezbyt nasilonymi objawami. Ważna jest również nauka prawidłowego wykorzystywania rąk podczas czynności dnia codziennego, aby nie prowokować pojawiania się dolegliwości.
Fizykoterapia
- Zabiegi fizykalne to głównie laseroterapia biostymulacyjna, ciepłolecznictwo, kąpiele wirowe oraz ultradźwięki. Zabiegi wykonuje się na okolicę kanału nadgarstka. Działają one przede wszystkim przeciwbólowo.
- masaż funkcyjny – dotyczy mięśni przedramienia, a w szczególności zginaczy przedramienia. Masaż jest pogłębiany biernym zgięciem grzbietowym nadgarstka, ponieważ ruch ten wydłuża przyczepy mięśni;
- neuromobilizacje nerwu pośrodkowego – nadgarstek i palce dłoni rozluźnione, odwiedzenie w stawie ramiennym, staw łokciowy znajduje się w zgięciu. Początkowo mobilizujemy jak najdalej od uszkodzenia poprzez zgięcie boczne szyi czy obniżenie łopatki;
- PIR – dotyczy zginaczy przedramienia. Napięcie tych mięśni z maksymalnym oporem fizjoterapeuty przez około 10-20 sekund, następnie bierne rozciągnięcie.
- ćwiczenia stabilizacyjne – zwykle z wykorzystaniem różnych przyborów, głównie piłek dużych i małych;
- kinesiotaping – aplikacja wykonywana tak, aby odciążyć nadgarstek i grupę zginaczy przedramienia.