02/02/2026
Czy wiesz, że kiedy opłakujesz swoich zmarłych, w gruncie rzeczy opłakujesz siebie — a nie ich?
Płaczesz dlatego, że ich straciłeś, że nie ma ich już obok ciebie.
Płaczesz z powodu pustki, którą odczuwasz.
Często myślimy, że wraz ze śmiercią wszystko się kończy.
Że oni przestali istnieć.
Skoro jednak nie zniknęli — to gdzie są?
Tak, odeszli. Są gdzie indziej. W innym miejscu.
A może to miejsce jest lepsze niż to, w którym my pozostaliśmy?
Jeśli tak — a wszystko wskazuje na to, że jest lepsze, wolne od bólu i cierpienia —
dlaczego tak bardzo cierpisz z powodu ich odejścia?
Gdy zaakceptujesz, że nie ma ich już tutaj, ale są gdzieś indziej, w przestrzeni, gdzie nie chorują i nie cierpią,
wtedy przestaniesz opłakiwać ich stratę,
a zaczniesz zapraszać ich do swojej pamięci —
by towarzyszyli ci w radości wspólnie przeżytych chwil.
Jeśli naprawdę ich kochałeś, pokochasz ich ponownie —
tym razem głębiej, czyściej i bezwarunkowo.
Dziś nie ma już miejsca na wyrzuty.
Jest tylko MIŁOŚĆ
między tobą a nimi,
między nami wszystkimi.
Szanuję twój ból i sposób, w jaki go przeżywasz.
Wiem, że płaczesz i jeszcze będziesz płakać — być może długo, bez pocieszenia.
Ale dziś mówię ci jedno:
Nie umieraj razem ze swoimi zmarłymi.
Pamiętaj, że widzimy tylko jedną stronę medalu — śmierć.
Nie spoglądamy na drugą stronę,
nie dostrzegamy miejsca światła, w którym oni teraz są.
A co, jeśli zaczniemy patrzeć na śmierć jak na Drugie Narodzenie?
Narodzenie, przez które wszyscy kiedyś przejdziemy.
Nie odchodź razem z nimi.
Uczcij ich, żyjąc swoim życiem tak, jak oni chcieliby, abyś je przeżył.
Pozwól im iść dalej.
A ty — żyj.
