Psychopomoc Cieszyn - Beata Widera

31/12/2025

Spełnienia ❤️
I czucia po Swojemu!
Na nadchodzący Nowy Rok

Czy składasz się już na nowo, czy dopiero zaczynasz się rozpadać - możesz dać sobie czas i życzliwość. Życzę Ci, żebyś nigdy o tym nie zapomniał / nie zapomniała, bo to łatwo sturlać się w sztywne ramy tego, jak powinniśmy właśnie się czuć.

27/12/2025

Nowy rok za rogiem, także czas na zmiany☺️
W niedalekiej przyszłości pojawi się również blog, tymczasem zapraszam na nową odsłonę! Dziękuję za zaufanie💚

Profesjonalna psychoterapia indywidualna dzieci, młodzieży i dorosłych w Cieszynie. Wsparcie psychologiczne w bezpiecznej atmosferze.

16/12/2025

"Jesteśmy dyspozytariuszami sekretów. Każdego dnia pacjenci zaszczycają nas swymi tajemnicami. Zyskujemy w ten sposób zakulisowy widok na kondycję ludzką odartą z ozdób, odgrywanych ról (...).
Powierzone sekrety są jak rozjaśniające okulary, przez które widać świat bez tylu zniekształceń, zaprzeczeń, iluzji
- widać rzeczy takimi, jakimi są.,,,

I. Yalom, "Dar terapii"

Dziękuję za zaufanie ❤️

11/12/2025

każdy moment jest dobry żeby rozwinąć skrzydła

11/12/2025

Moim zdaniem udane życie ma ten, kto uważa, że ma udane życie. Nie można tego ująć w kategoriach obiektywnych. Można mieć dużo cierpień, trosk, brak pieniędzy, wykształcenia, wiele przeczytać książek, i mieć udane życie. A bywa odwrotnie, możemy mieć wszystkiego dużo i uważać, że nasze życie jest nieudane

- Bogdan de Barbaro

09/12/2025

za Siła Myślenia Wizualnego 🙂

09/12/2025

kiedy na miłość trzeba zasłużyć a spokój należy odkupić

Pozostawiam do refleksji

Narcystyczna matka nie musi krzyczeć, wyzywać, ani bić.
Ona rani o wiele subtelniej — tak, że nawet nie zauważasz momentu, w którym zaczynasz obwiniać siebie.

Kiedy robi jej się niewygodnie, kiedy przestajesz spełniać jej oczekiwania albo masz własne zdanie, uruchamia broń, która rani najgłębiej: milczenie, chłód, wycofanie.
W jednej chwili z matki staje się sędzią, dom staje się polem bitwy, a Ty stajesz się osobą, która desperacko próbuje „naprawić sytuację”, choć nawet nie wie, co zrobiła źle.

To milczenie jest zaprojektowane.
Nie jest neutralne.
To sygnał: „Złamał_ś zasady. Teraz cierp i zgaduj dlaczego.”

Dziecko narcystycznej matki uczy się wtedy, że na miłość trzeba zasłużyć, spokój trzeba odkupić,
a najmniejszy błąd oznacza karę emocjonalną.
Uczy się, że jeśli ktoś nie odzywa się godzinami, dniami, ignoruje Twoje istnienie — to na pewno Twoja wina.
Tak działa gaslighting: ona karze, a Ty czujesz się winna/y.
Ona zadaje ból, a Ty przepraszasz.
Ona znika emocjonalnie, a Ty próbujesz ją odzyskać, choć w zdrowej rodzinie to rodzic powinien odzyskać dziecko.

Najokrutniejsze w tym wszystkim jest to, że jako dziecko nie masz szans tego zrozumieć.
Dla Ciebie jej cisza jest jak wyrok. Jak zimno, które wchodzi pod skórę.
Jakbyś nagle przestawał/a istnieć.

A jednak…
Dziś jesteś już dorosła/y. I możesz to nazwać po imieniu: emocjonalne karanie.
Możesz zauważyć, że cisza nie była Twoją winą — była jej metodą.
Nie była reakcją — była kontrolą.
Nie była „fochami” — była przemocą.

Pamiętaj!
Twoje istnienie zasługuje na odpowiedź, na ciepło, na relację.
Milczenie nie było Twoją winą.
Nigdy nie było.

——
Przemoc nie ma płci.
Świadomość jej mechanizmów to pierwszy krok,
by ją zrozumieć i przerwać.

⸻

Telefony zaufania / pomoc dla osób doświadczających przemocy:
1. Ogólnopolski Telefon dla Ofiar Przemocy w Rodzinie „Niebieska Linia”
📞 800 120 002 – bezpłatny, całodobowy
2. Centrum Wsparcia dla Osób Dorosłych w Kryzysie Psychicznym
📞 800 70 22 22 – bezpłatny, całodobowy
3. Kryzysowy Telefon Zaufania dla Dorosłych
📞 116 123 – bezpłatny
4. W sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia
📞 112 – numer alarmowy, czynny całą dobę

21/11/2025

Dziecko
jako narzędzie a nie człowiek
Pozostawiam do refleksji

https://www.facebook.com/share/p/19wZKAzq8H/

Narcyz nie widzi w dziecku człowieka.
Widzi narzędzie.
Przedłużenie siebie, rzecz do wykorzystania, dowód swojej „dobroci”, element gry o władzę.

Dlatego przy narcyzie dziecko nie ma dzieciństwa — ma rolę, w której ma spełniać potrzeby dorosłego.

Oto najczęstsze sposoby, w jakie narcyz używa dzieci do kontroli:

⸻

1. Triangulacja — dziecko jako broń w konflikcie

Narcyz wciąga dziecko w dorosłe sprawy:
„Widzisz? Ja się staram. To mama/tata jest problemem.”
Dziecko zaczyna żyć w lojalnościowym rozdarciu, którego nie powinno nigdy doświadczać.

⸻

2. Tworzenie fałszywego wizerunku „idealnego rodzica”

Na zewnątrz narcyz jest czuły, uśmiechnięty, opiekuńczy.
W domu — zimny, krytyczny, nieobecny.
To pokazówka. Narcyz potrzebuje świadków swojej „doskonałości”, nie dziecka.

⸻

3. Dziecko jako „szpieg” albo „posłaniec”

Narcyz zmusza dziecko, by przynosiło mu informacje o drugim rodzicu lub przekazywało komunikaty.
Dziecko zostaje małym dorosłym, wciągniętym w emocjonalne gry, których nie rozumie.

⸻

4. Uzależnianie dziecka emocjonalnie

Narcyz sprawia, że dziecko czuje się odpowiedzialne za jego humor i samopoczucie.
Dziecko uczy się:
„Jeśli będę grzeczny, uśmiechnięty, perfekcyjny — rodzic będzie spokojny.”
To tworzy później dorosłych, którzy boją się konfliktów i żyją dla innych.

⸻

5. Kara za indywidualność

Każde „ja chcę”, „nie podoba mi się”, „boję się” jest odbierane jak atak.
Narcyz nie znosi odrębności dziecka — bo odbiera mu to kontrolę.
Efekt?
Dziecko zamraża emocje, potrzeby i naturalną spontaniczność.

⸻

6. Odbieranie znaczenia drugiemu rodzicowi

Narcyz podkopuje autorytet drugiego rodzica: subtelnie lub wprost.
Dziecko słyszy i czuje więcej, niż myślimy.
Uczy się:
„Tylko narcyz ma rację. Tylko narcyz jest bezpieczny. Tylko jemu wolno ufać.”
To klasyczne programowanie lojalności.

⸻

7. Dziecko jako tarcza

Narcyz używa go, by ukryć swoją agresję, wymusić współczucie lub zatrzymać partnera przy sobie.
„Nie możesz odejść — pomyśl o dziecku.”
„Robię to dla dobra dziecka.”
To nie jest troska, to taktyka.

⸻

Najgorsze jest to, że dziecko nie wie, że to nie jest normalne.

Myśli, że tak wygląda miłość.
Tak wygląda rodzina.
Tak wygląda dorosłość.

A to jest przemoc emocjonalna, której skutki ciągną się latami:
• lęk,
• poczucie winy,
• zamrożenie emocjonalne,
• zanik granic,
• zaburzone poczucie własnej wartości.

Dziecko narcyza nie potrzebuje perfekcji.
Nie potrzebuje superbohatera.

Potrzebuje jednej rzeczy:
kogoś, kto powie mu — słowem i czynem —
„Widzę cię. To nie twoja wina.”

To jest moment, w którym zaczyna się uzdrawianie.

——
Przemoc nie ma płci.
Świadomość jej mechanizmów to pierwszy krok, by ją zrozumieć i przerwać.

14/11/2025

O niepowtarzalnośći osobowościowej

"(…)w człowieku tkwi nieodparta potrzeba bycia akceptowanym. Za wszelką cenę musicie jednak zaufać tym cząstkom swojej osobowości, które wyróżniają was spośród innych i sprawiają, że jesteście niepowtarzalni. Nawet jeśli wyróżniająca was cecha jest dziwna czy nieakceptowana.”

Nancy H. Kleinbaum, "Stowarzyszenie umarłych poetów” (tłum. Paweł Laskowicz)
fot. Marek Piwnicki,

25/06/2025

"Nie ma rodziców, którzy nie popełniają błędów, nie mylą się, którzy zawsze wiedzą co zrobić. Wszyscy się uczą. Dojrzałość polega też na tym, że człowiek wie, że jeszcze wielu rzeczy nie wie i że większość rozwoju jeszcze przed nim.
Myślę , że ułatwieniem we własnym rozwoju może być ponowne uświadomienie sobie dynamiki potrzeb – więzi i rozwoju, która obowiązuje nie tylko w przypadku dzieci, ale również dorosłych. Nie ma ludzi, którzy nie są zainteresowani uczeniem się nowych rzeczy i zmienianiem swojego życia na lepsze. Są tylko ludzie, których przygniatają ich podstawowe potrzeby – bliskości, bezpieczeństwa a czasem nawet snu czy odpoczynku."

Agnieszka Stein, Dziecko z bliska idzie w świat
fot Brian Lundquist

10/06/2025

Przyzwolenie na bunt jako wspierający element rozwoju młodego człowieka
Polecam artykuł

Joanna Szulc: Przyjrzyjmy się jeszcze, proszę, takiej sytuacji. Dojrzewające dziecko szuka swojej tożsamości, eksperymentuje z wyglądem i ma potrzebę, żeby malować sobie twarz niczym maskę wojenną, mieć kolorowe włosy, zgolone brwi, masywne kolczyki i łańcuchy, najeżoną obrożę na szyi, prowokacyjne napisy na plecaku. Kiedy rodzice widzą to dziecko rano, jeszcze w piżamie, to mają ochotę je przytulić, pogadać. Ale gdy jest gotowe do wyjścia, włącza się w nich strach. To jest ktoś obcy, groźny.

Agnieszka Stein: Pojawia mi się takie pytanie: „Czy jestem w stanie zobaczyć swoje dziecko, kiedy ono pokazuje na zewnątrz to, co kryje w środku? Z jego próbami, poszukiwaniami, z tym wszystkim, co dotąd było ukryte?”. Dziecko w wieku 15 lat nie jest tym samym dzieckiem, jakim było w wieku lat 10. Czy zgadzam się na to, że ono się zmienia?
Myślę w ogóle, że nastoletni wiek to trochę ziemia niczyja. Gdybym zobaczyła moją siostrę z kolorowymi włosami i pomalowaną dziwnie twarzą, to pewnie bym sobie pomyślała, że jest dorosła i robi, co chce. Jakby to było małe dziecko, to pewnych rzeczy bym mu mogła zabronić. A w przypadku nastolatka nie bardzo wiadomo, z którego skryptu czerpać – to ani dziecko, ani dorosły. Przestają działać tradycyjne skrypty, które się stosuje wobec dziecka, czyli że ja jestem rodzicem, mam przewagę, decyduję.
Na konsultacjach dużo rozmawiamy z rodzicami o tym, że etap nastoletni to jest czas wychodzenia z domu, oddzielania się od rodziny, samostanowienia i uczenia się, jak być ze sobą – w takim znaczeniu, że nie jestem tylko dzieckiem moich rodziców, ale właśnie osobną osobą.

Fragment rozmowy Joanny Szulc z Agnieszką Stein, w książce: Szulc, J. (2023). Kochaj i pozwól na bunt. Jak towarzyszyć nastolatkom w dorastaniu. Warszawa: Agora, s. 33.
Fot. Kateryna Hliznitsova

02/05/2025

O kwintesencji bliskości

- Wiesław Myśliwski, "Ostatnie rozdanie"📖
Fot. Włodzimierz Wasyluk / East News