Hanna Sokólska Studio

12/09/2024

28/08/2024

Pytania do duszy 3/5

Dla mnie ten fragment to opowieść o rozeznawaniu swoich i nieswoich głosów.

Pierwszy rozdział to wytrwałe dociekanie skąd one płyną i czy na pewno wypowiadam je ja. Tutaj kluczowe na początek są przekonania, słowa rodzinne, słowa społeczności, idąc dalej słowa kultury, słowa historii. Potem są nienasze słowa, które stały się tożsamością, bo coś w nich urzekło, porwało, ale i te prawdy warto czasem zweryfikować.

Wyłania się przestrzeń obserwatora.

Ale nie tak szybko, bo już wydaje się, że "ja wam wszystkim powiem jaka jest prawda", a tu rozpoczyna się bardzo obszerny rozdział o języku ciała, jego pamięci, wzorcach, o tym, że "ciało wie" i "ciało pamięta", ciało odtwarza znaną chemię, ciało często niechętnie otwiera się na nowe nawyki, nowe cykle i nowe sposoby regulacji. Wymaga dużo czasu i delikatności. Tu często też następuje bardziej eksperymentalna przygoda.

Zaufanie do przestrzeni, na której to wszystko się wydarza jednak jest coraz mocniejsze.

I na tej drodze rozpoznawania głosów, z całym balastem człowieczeństwa, które nosi swoją nieidealność, dążę do spójności, odnalezienia łączności z materią i fizycznością i wszelkich mankamentów jakie to przynosi.
Pamiętając, że najczęściej najbardziej surowi jesteśmy wobec siebie samych.

Tu i teraz.
Wszystko jest tak jak ma być.

20/08/2024

Pytania do duszy 2/5

Och ileż to razy!
"Coś" mnie ogarnęło! Zerwało, porwało i obezwładniło.

Ale warstwa po warstwie, branie odpowiedzialności, za myśl, za emocję, czucie, czucie, czucie. Badanie, dociekanie skąd i znów czucie.

Na początku jest trudna praca z brudem, bardzo nieprzyjemna. Jak zdrapywanie wieloletniego, bądź wielopokoleniowego czarnego kleistego brudu z kuchenki.

A potem jest trochę lżej.
Więcej uważności na warstwy, usprawiedliwienia i powłoki.

Nie ma we mnie już żadnego zaskoczenia, że chcemy siebie chronić. I to, co mamy najcenniejsze. Świat i jego reguły potrafią być bezlitosne. Ale można nie z miejsca strachu, a miejsca siły.
Chronić siebie.

10/08/2024

Zaczynam cykl pytań do samej siebie, czasem gorzkiej weryfikacji, ale jakże wyzwalającej. Może ktoś też skorzysta :).

Tym zdaniem rozpoczynam (wciąż na nowo, ale za każdym razem inaczej) przyjmowanie siebie i świata takimi jakimi jesteśmy, na etapie, na jakim jesteśmy, z doświadczeniami, jakie za i przed nami.
Kolejne karty życia się otwierają, inne wciąż jeszcze czekają na odkrycie i ten pełen ulgi wydech "Ahaaa!", kiedy rzeczy stają się jasne i klarowne po wielu latach wstrzymywania oddechu w danym obszarze następuje przepływ. Moment ulgi i bezmgły. To tak samo jak odkrywanie wzorców w ciele, dociekanie ich (pra)przyczyny i transformacja, stopniowa i wieloetapowa. I nagle coś puszcza. Niekończąca się przygoda! ;)

Przed kolejnymi lekcjami biorę głęboki wdech i zjadam dary natury, pomidory, ogórki, jeżyny, zawsze jest dobry moment, by dla przeciwwagi trudności złapać jakiś mały, wielki zachwyt. 🕊️🤍✨☄️🍅🥒🍇

30/05/2024

💎 Kiedy w końcu po latach pracy, powrotów, odkrywania i przypominania sobie, czasu który musiał upłynąć, procesów, które musiały się wydarzyć, wydobywa się skarb.
Ciśnienie, trud, nierozunienie, żmudne momenty, czekanie, aż w końcu widzi się jasno. Jaśniej.
Woda zmywa brud.
Życzę każdemu takiej lekkości, zamiany kamieni w diamenty, ciężaru w lekkość, powrotów do domu, zamieszkania w ciele, pojednania ducha, ciała i umysłu. ✨🙏✨

Inspiracja o diamentach 💎


Fot. podkolorowana 📷🙏

25/05/2024

"Nie stajemy się uzdrowicielami.
Przybyliśmy jako uzdrowiciele. Jesteśmy.
Niektórzy z nas wciąż doganiają to, czym jesteśmy.
Nie stajemy się gawędziarzami.
Przybyliśmy jako nosiciele historii
my i nasi przodkowie naprawdę żyliśmy. Jesteśmy.
Niektórzy z nas wciąż doganiają to, czym jesteśmy.
Nie stajemy się artystami. Przyszliśmy jako artyści. Jesteśmy.
Niektórzy z nas wciąż doganiają to, czym jesteśmy.
Nie stajemy się pisarzami.. tancerze.. muzycy.. pomocnicy.. Rozjemcy. Przyszliśmy jako tacy. Jesteśmy.
Niektórzy z nas wciąż doganiają to, czym jesteśmy.
Nie uczymy się kochać w tym sensie.
Przyszliśmy jako miłość. Jesteśmy Miłością.
Niektórzy z nas wciąż doganiają tego, kim naprawdę jesteśmy... "

Clarissa Penkola Estes

"We do not become healers.
We came as healers. We are.
Some of us are still catching up to what we are.
We do not become storytellers.
We came as carriers of the stories
we and our ancestors actually lived. We are.
Some of us are still catching up to what we are.
We do not become artists. We came as artists. We are.
Some of us are still catching up to what we are.
We do not become writers.. dancers.. musicians.. helpers.. peacemakers. We came as such. We are.
Some of us are still catching up to what we are.
We do not learn to love in this sense.
We came as Love. We are Love.
Some of us are still catching up to who we truly are...."

Bez Umiaru 📷👐🙏 podkolorowane
Dziękuję 🤍🌸

06/05/2024

Takie proste.
📷🙏 pokolorowane 🖌️🎨

29/04/2024

Balans pomiędzy zaufaniem, pokorą i prowadzeniem, a sprawczością, wolnością i nieumniejszaniem sobie. 💛
Jest w nas potężna moc! By zachować zdrowie i by do niego powrócić. ⛰️☀️

📷 najlepszy! 🙏

17/04/2024

Doświadczajmy! Tego wszystkiego po co przybyliśmy tutaj. Bierzmy z każdego doświadczenia, poszerzajmy się, dotykajmy ziemi, dotykajmy nieba, dotykajmy się nawzajem, błądźmy, sprawdzajmy, ruszajmy, ryzykujmy.

Do bycia przy sobie potrzebna jest przestrzeń ładowania się i przestrzeń sprawdzenia się
do odkrycia granic - drugi człowiek
do stawiania się - wyzwalacz
do sprawdzenia - trudności
do realizacji - połączenia
do przyjemności, do dyskomfortu - mamy wszystko tak blisko. Wystarczy sięgać.
Życie nie pogania nas do gotowości, tylko daje niezliczone szanse.

(Mickiewicza ciąg dalszy 😊📖.)

📷 Bez Umiaru 👐🙏🌕 dziękuję!

12/04/2024

Wczoraj przypomniała mi się moja słabość do Mickiewicza 😌.

Budując się na nowo spotykam się od dłuższego czasu z samotnością. Ma dużo odcieni, potrafi być ciepła, przyjemna, kojąca i miękka, takie zachłyśnięcie się radością z bycia ze sobą na swoich zasadach. Potrafi też być bezlitosna, szorstka, bezdenna i obezwładniająca.

To ważny etap, gdy już nie ulegam pokusom bycia dla kogoś, żeby tłumić swoje głosy samotności.

Nie ulegam pokusom, by ktoś był dla mnie, łapał mnie i trzymał, kiedy spadam.

Już mniej pozwalam sobie spadać, szybciej wracam. Jednak czasem ciężko jest wrócić, jak powiedziała mi w którejś z ważnych rozmów Dagmara 🤍:
Czasem ciężko znaleźć drogę powrotu, gubiąc swój strój 🎵, ciężko się samodzielnie znów się nastroić nie znając stroju. Potrzebujemy kogoś kto nada ton, odpowiednią częstotliwość, żeby móc wrócić.

Czas gojenia, kojenia, uwalniania już nie w dużych wydarzeniach, a w zwykłej codzienności, uważności na subtelności.

Czas świadomych wyborów, małych decyzji w ciągu dnia, wracaniu do kontaktu ze sobą.

Jestem gotowa wychodzić do świata na innych zasadach, bo chcę, bo tak decyduję, nie realizując programu, ukrytych motywacji czy trybu przetrwania. Jestem gotowa na nowe sieci, nowe połączenia, nową jakość relacji.
Głębokie zrozumienie.
Transparentność.
Widzenie.

Chcę być dla siebie i być dla świata, bo przecież:

"Nie możemy żyć wyłącznie dla siebie.
Łączy nas wzajemnie tysiąc włókien."
Henry Mevielle

06/04/2024

I dotyczy to podstawy ciała, jego formy, nawyków i zakresów ruchu, nawykowych napięć, ale także całej chemii i zależności.

Środowisko bezpieczeństwa tworzy bezpieczne sposoby regulacji. Środowisko rozstrojone tworzy rozstrojone sposoby regulacji. Żeby wrócić do siebie nauczyć się od nowa, potrzebne jest bezpiecznie środowisko.

✍️ A bardziej naukowym językiem:

"Nasza neurocepcja dostraja się w zależności od naszego indywidualnego doświadczenia dotyczącego odbierania wskaźników interpretowanych w konkretny sposób jako bezpieczne, niebezpieczne lub zagrażające życiu. Opierając się na interakcjach z ludźmi i miejscami, neurocepcja stwarza wzorce nawykowe połączenia lub ochrony. Twój wewnętrzny radar zostaje z czasem skalibrowany, by reagować w konkretny sposób. Kiedy cały system informacji i ostrzegania zostaje uformowany w bezpiecznym i wspierającym jednostkę otoczeniu, wówczas trafnie odczytuje wszystkie wskaźniki i hamuje działanie układów obronnych, gdy jesteśmy bezpieczni, lub aktywuje je, ilekroć pojawia się zagrożenie (Porges 2004). Jeśli system ten kształtuje się w nieprzewidywalnym otoczeniu cechującym się niespodziewanymi wydarzeniami, w których jednostka nie czuje się bezpiecznie lub ma wrażenie, że jest niedostrzegana, neurocepcja nastawia się na ochronę i w rezultacie jej stan autonomiczny nie dopasowuje się do rzeczywistego bezpieczeństwa lub zagrożenia ze strony otoczenia (Porges 2015a). Ten rozdźwięk uruchamia strategie uniemożliwiające trafne wyczucie bezpieczeństwa i ograniczenie reakcji obronnych lub przeciwnie, rozpoznanie niebezpieczeństwa i zainicjowanie reakcji mającej ochronić jednostkę. Takie wcześnie przyswojone wzorce autonomiczne są podtrzymywane przez tendencje działania neurocepcji, tworzące profil autonomiczny jednostki."
📖 Deb Dana "Teoria poliwagalna w praktyce" 👌

📷 🙏😍🥰