04/01/2026
Ten obraz nie jest o owocach.
Jest o micie, w którym wielu z nas dorastało.
O przekonaniu, że gdzieś istnieje „druga połówka”,
a my przychodzimy na świat niekompletni.
Jakby od początku czegoś nam brakowało.
Jakby bez kogoś byliśmy mniej.
W terapii bardzo często widać,
jak wcześnie ten mit zaczyna działać.
Jak staje się strategią przetrwania.
Jak pomaga wytrzymać samotność, brak, emocjonalną pustkę.
Bo ta wiara naprawdę ratowała.
Dawała nadzieję.
Obiecywała, że kiedyś ktoś przyjdzie
i wszystko wreszcie się ułoży...
Ale z czasem bywa, że zaczyna kosztować.
Jeśli wierzę, że jestem tylko połową,
to w relacjach częściej się dopasowuję niż spotykam.
Ścieram krawędzie.
Wygładzam to, co niewygodne.
Milknę tam, gdzie coś we mnie mówi „nie”.
Nie po to, żeby być bliżej.
Tylko po to, żeby pasować.
A pasowanie bardzo często nie jest bliskością.
Jest lękiem przed utratą.
Jest próbą zasłużenia.
Jest sposobem, żeby nie zostać samą.
Dlatego ten drugi obraz jest ważny.
Bo pokazuje coś, co w procesie terapeutycznym bywa przełomowe:
Nie przychodzisz do relacji jako brak.
Nie musisz się dzielić, żeby zasługiwać.
Nie musisz się pomniejszać, żeby ktoś został.
Nie jesteś połówką.
Jesteś całością.
A relacja zaczyna się naprawdę wtedy,
kiedy spotykają się dwie całości
nie dwie potrzeby ratowania się nawzajem.
-------------------
A Ty?
– w którym momencie swojej historii zaczęłaś wierzyć, że bez kogoś jesteś „nie do końca”?
– co w relacjach częściej robisz: spotykasz się czy dopasowujesz?
- którym obrazem bardziej się dziś utożsamiasz? 1 czy 2?
