17/01/2026
CASE GABINETOWY 💆🏼♀️
W przypadku pacjentki zgłaszającej dysfagię (trudności w przełykaniu) kluczowe znaczenie miała ocena i terapia struktur szyi oraz górnej części klatki piersiowej, których prawidłowa ruchomość jest niezbędna dla swobodnego aktu połykania.
Badanie osteopatyczne wykazało:
- znacznie ograniczoną ruchomość tchawicy,
- podwyższone napięcie i restrykcje w obrębie powięzi szyjnej (powierzchownej i głębokiej),
- przeciążenie i sztywność mięśni podgnykowych i nadgnykowych,
- wyraźne napięcia w obrębie obręczy barkowej, które poprzez ciągłość powięziową wpływały na szyję,
- restrykcje w okolicy potylicy i połączenia czaszkowo-szyjnego, istotne dla regulacji nerwowej (w tym nerwu błędnego).
Praca osteopatyczna obejmowała:
✨ delikatną normalizację ruchomości tchawicy i krtani, aby umożliwić im fizjologiczne unoszenie się i obniżanie w trakcie połykania,
✨ techniki na powięź szyjną głęboką, przywracające ślizg tkanek względem siebie,
✨ rozluźnianie i balansowanie napięcia mięśni nadgnykowych i podgnykowych, bezpośrednio zaangażowanych w mechanikę przełykania,
✨ pracę z górnym otworem klatki piersiowej (thoracic inlet) oraz pierwszymi żebrami, aby poprawić drenaż, oddychanie i napięcie w całym regionie szyjno-piersiowym,
✨ normalizację połączenia potyliczno-szczytowego (C0–C1), co sprzyja regulacji autonomicznego układu nerwowego i zmniejszeniu ochronnych napięć.
Całość terapii była prowadzona w sposób łagodny, uważny i indywidualnie dostosowany, z poszanowaniem reakcji układu nerwowego pacjentki. Celem nie było „rozciąganie” czy forsowanie struktur, lecz stworzenie warunków do samoregulacji organizmu.
🟢 Już następnego dnia pacjentka zgłosiła wyraźną poprawę – przełykanie stało się swobodne i bezpieczne.
To pokazuje, jak duże znaczenie ma praca z ruchomością tkanek i ich wzajemnymi relacjami, szczególnie w tak wrażliwym obszarze jak szyja.