PrzyStań Oddechu

24/01/2026

14/01/2026

Na chwilę
doświadczenie przestało się domagać znaczenia.

Nie było pytań.
Rzeczywistość
nie potrzebowała komentarza.

Nic się nie ukrywało.
Nic nie było bliżej
ani dalej.

Zwyczajne
aż do zaniku zwyczajności.

Jakby to, co się wydarza,
i to, co miało to przeżywać,
przestały się od siebie różnić.

I nie było w tym niczego niezwykłego.
Poza tym,
że wszystko było.

(z medytacji)

12/01/2026

Zdarza się, że wychodzimy z medytacji, warsztatów, ważnego dla Nas spotkania z poczuciem niespełnienia, niezadowolenia.
Jakby oczekiwania nie zostały spełnione.
Przyszliśmy po spokój, po rozwiązanie problemu, po zrozumienie.
Ale myśli były głośniejsze niż cisza.
A emocje krzyczały tam, gdzie miała być ulga.

Łatwo wtedy uznać to za porażkę, zmarnowany czas.
Łatwo pomyśleć: „Nie potrafię się zatrzymać. Znowu coś mi nie wyszło. To jest bez sensu.”

A potem mijają dni.
I w tym cichym upływie — w gestach, w spojrzeniach, w oddechu — pojawia się przestrzeń.
Reagujemy spokojniej, łagodniej, inaczej.
Coś, co było poplątane, zaczyna się samo rozplątywać.
Spotkanie pracuje dalej, po swojemu, poza naszą świadomością.

A może to ta właśnie trudna myśl, emocja, moment, który „psuje”, niesie w sobie ogromny potencjał.
Nie tam, gdzie jest cicho i wygodnie.
Nie tam, gdzie wszystko pasuje do oczekiwań.
A w tym, co uwiera.
W tym, co przeszkadza.
W tym, co nie pozwala o sobie zapomnieć.

Nie wszystko dojrzewa wtedy, kiedy byśmy chcieli.
Nie wszystko przychodzi spokojnie, z elegancją.
Czasem praktyka nie uspokaja.
Czasem wprowadza w chaos.
I właśnie tam, w tym chaosie coś się zaczyna.

Bo może właśnie to, co uznajemy za rozproszenie, nieudaną praktykę, spotkanie, jest dokładnie tym miejscem, w którym rodzi się Twoja prawda, Twój prawdziwy spokój, Twoje zrozumienie, wyzwolnie, wolność?

Ma to sens?

05/01/2026

❤️

03/01/2026

Link do wydarzenia https://fb.me/e/5fReJeMGf

30/12/2025

Nowy rok nie musi zaczynać się od wielkich postanowień.
Może zacząć się od cichego pytania:

Jak chcę żyć?
Jak chcę traktować siebie — dzisiaj, nie kiedyś?

Czasem mamy wrażenie, że powinniśmy być już „gdzieś dalej”.
Bardziej ogarnięci. Silniejsi. Spójni.
A życie tymczasem przypomina nam o naszych ludzkich, miękkich miejscach. O zmęczeniu. O tym, że stare ścieżki tak łatwo wciągają nas z powrotem.

I to jest w porządku.

Bo może ten moment — tutaj i teraz — nie jest zaproszeniem do wielkiej zmiany świata,
ale do delikatniejszego spotkania ze sobą.

Do zadania pytań, które naprawdę mają znaczenie:
Czego pragnie moje serce?
Co w moim życiu domaga się troski?
Co już teraz może stać się dla mnie możliwe — bez presji, bez pośpiechu?

Jeśli czujesz, że ten szept gdzieś w Tobie jest — zapraszam Cię na warsztat
„Intuicja — mój wewnętrzny kompas”.
Spotkamy się w przestrzeni, w której nie trzeba niczego udowadniać.
Gdzie możesz pobyć, posłuchać i powoli wracać do siebie.
https://fb.me/e/42DhvwoFB

A jeśli trudno Ci zostać przy swojej drodze, umysł sabotuje i targa uwagą,
możemy spotykać się przez osiem tygodni w praktyce uważności. https://fb.me/e/5yy7RmKjV
To uczenie się obecności — w ciele, w oddechu, w codzienności. Takiej, która nie walczy z tym, co trudne, lecz pozwala wybierać to, co naprawdę Ci służy.

Bo zmiana nie zawsze jest głośna.
Czasem zaczyna się od jednego świadomego oddechu
i od cichego „tak” wypowiedzianego do swojego życia.

Jeśli czujesz, że to do Ciebie mówi — zapraszam :)