Gabinet Terapeutyczny "Iskiereczka "

28/12/2025

Jak reaguje osoba niedojrzała emocjonalnie? 💔

To często ucieczka zamiast rozmowy, atak zamiast refleksji, obrażanie się zamiast powiedzenia, co naprawdę boli.

Osoba niedojrzała emocjonalnie często skupia się głównie na sobie. Zdarza się, że oczekuje zrozumienia, ale sama ma trudność z jego dawaniem. To nie jest kwestia złej woli. To raczej brak narzędzi, których wielu z nas nigdy nie dostało.

28/12/2025

MATKA SIĘ OBRAZIŁA
„Matka narzekała na śledzia. Że za mało octu. Potem na sałatkę jarzynową – że powinien być ziemniak, a nie było.
Więc powiedziałam: 'Mamo, skoro źle przyprawiłam, to zapraszam za rok ze swoim własnym półmiskiem i sałatką taką, jak lubisz.'
Obraziła się. Powiedziała, że jestem chamska.
A ojciec, że nie powinnam pyskować matce.
Mam 40 lat."

To wiadomość, którą dostałam wczoraj wieczorem.
I siedzę nad nią od godziny, bo chcę powiedzieć coś, czego być może nikt Ci nie powie.

Twoja mama ma prawo się obrazić.
Ma prawo być zła, urażona, rozczarowana.
Ale to nie znaczy, że zrobiłaś coś złego.
Bo widzisz...
Ty nie „pyskujesz".
Ty po raz pierwszy w życiu nie zjadłaś krytyki w milczeniu.
I to jest przełom.

Przez 40 lat Twoja mama mogła krytykować Twojego śledzia, Twoją sałatkę, Twoje życie, Twoje wybory.
I Ty siedziałaś cicho.
Przełykałaś.
Uśmiechałaś się przez zaciśnięte zęby.
Mówiłaś sobie: „To tylko mama, tak już ona ma".
A wczoraj powiedziałaś: „Wystarczy."
Nie na ostrym.
Nie wulgarnie.
Spokojnie.
„Skoro nie pasuje, zapraszam Cię mamo za rok ze swoim."
I Twoja mama dostała coś, czego nie dostawała od 40 lat: granicę.

I teraz jest zła.
Bo Ty właśnie podważyłaś cały system, w którym ona mogła krytykować, a Ty musiałaś znosić.
System, w którym jej dyskomfort był Twoim problemem do rozwiązania.
System, w którym miłość oznaczała: „Zrobię wszystko, żebyś była zadowolona".
A Ty właśnie powiedziałaś: „Nie. Nie muszę."
I to ją przeraziło.

Bo jeśli Ty możesz powiedzieć „nie pasuje? rozumiem, to przynieś proszę swoje".....to znaczy, że ona przez 40 lat nie musiała być jedyną osobą, która krytykuje i kontroluje, żeby czuć swoją wartość.
I to boli.
Nie Ciebie.
Ją.

A ojciec?
Ojciec, który mówi „nie pyskuj matce"?
On nie broni Twojej mamy.
On broni starego porządku.
Porządku, w którym kobiety milczą, gdy są krytykowane.
Porządku, w którym 40-letnia kobieta nie ma prawa głosu przy własnym stole.
Porządku, w którym córka jest wiecznym dzieckiem, które „pyskuje", a nie dorosłą kobietą, która stawia granicę.
I Twoja granica zagroziła temu porządkowi.

Więc nie.
Nie jesteś chamska.
Jesteś dorosłą kobietą, która po raz pierwszy w życiu nie pozwoliła traktować się jak winna.
I to jest odwaga, nie chamstwo.

Wiem, że teraz czujesz się okropnie.
Że w głowie słyszysz: „Może przesadziłam. Może powinnam była zamilczeć. Może jestem złą córką."
Że w brzuchu masz ścisk, a w piersi ciężar.
Że chcesz zadzwonić, przeprosić, powiedzieć: „Mamo, to ja źle, przygotuję tak, jak lubisz".
Ale nie rób tego.
Nie dlatego, że masz być twarda.
Dlatego, że po raz pierwszy w życiu postawiłaś granicę - i Twoje ciało musi się nauczyć, że można przeżyć.
Że świat się nie zawalił.
Że mama może być zła - ale Ty nie umarłaś.
Że możesz powiedzieć „nie" - i nadal być wartościowa.

I teraz pewnie czekasz, co będzie dalej.

Czy mama się odezwie?
Czy przeprosi?
Czy w końcu zrozumie?

A prawda jest taka:

"Może tak. Może nie."

Niektóre matki w końcu puszczą obrazę i wrócą.
Niektóre wrócą, ale tylko jeśli Ty się "ugniesz" i przeprosisz.
Niektóre nie wrócą wcale.

I to jest "najtrudniejsza część stawiania granic":

Nie masz kontroli nad tym, jak ona zareaguje.

Ale masz kontrolę nad tym, czy Ty wrócisz do kuchni o 2 w nocy, żeby jej udowodnić, że jesteś wystarczająco dobra.

I to jest różnica między życiem dla niej a życiem dla siebie.

W styczniu będę pisać o tym, jak to przetrwać.
Jak siedzieć w tej ciszy bez paniki.
Jak nie wracać do starych wzorców z poczucia winy.
Jak odpowiadać na ataki bez eskalacji.
Jak być dla siebie, nawet gdy nikt inny nie rozumie.
Konkretnie. Krok po kroku.
Zaobserwuj profil, jeśli to rezonuje.
Bo tu nie będzie: „Wybacz mamie, ona też cierpiała".
Będzie: „Jak przetrwać, gdy mama się obrazi - i nie wrócić do kuchni z przeprosinami".
Dla kobiet, które mają 40 lat - i dopiero uczą się, że mają prawo głosu.

Kasia Aleksandrzak
Psycholożka, psychoterapeutka, interwentka kryzysowa
Dla córek, które wybrały siebie - i teraz nie wiedzą, co dalej.

P.S.
Jeśli czytasz to i myślisz: „Ale to była tylko uwaga o śledziu, może przesadzam" - `zatrzymaj się.
To nie była uwaga o śledziu.
To była kolejna kropla w 40 latach krytyki, która uczyła Cię, że nigdy nie jesteś wystarczająco dobra.
I Ty w końcu powiedziałaś: „Dość."
To nie przesada.
To Twój pierwszy krok w budowaniu poczucia godności.

‼️Zamykam możliwość komentowania pod tym postem. Komentarzy jest tak dużo, że moje możliwości moderacji są realnie ograniczone - nie nadążam wyłapywać momentów, w których w dyskusji przekraczane są granice i pojawia się atakowanie siebie nawzajem. W mojej przestrzeni nie ma na to miejsca. Jeśli chcesz coś dodać lub zapytać - śmiało napisz do mnie w wiadomości prywatnej. ‼️

27/12/2025

24/12/2025

🧠 Ferrytyna – mały parametr, ogromny wpływ na mózg dziecka

Ferrytyna to białko magazynujące żelazo, ale w praktyce klinicznej jest czymś znacznie więcej niż „wynikiem z krwi”.

🔬 Żelazo jest kluczowe dla pracy mózgu, ponieważ:
– bierze udział w syntezie neuroprzekaźników (dopamina, noradrenalina),
– warunkuje mielinizację włókien nerwowych,
– wpływa na stabilność rytmów EEG i dojrzewanie sieci neuronalnych.

U dzieci z niską ferrytyną (często < 30 ng/ml) bardzo często obserwujemy:
▪️ przewagę wolnych fal mózgowych (theta),
▪️ zaburzoną regulację pobudzenia,
▪️ obniżoną stabilność posturalną i napięciową,
▪️ trudności w integracji neurosensomotorycznej.

📊 Przykład kliniczny – zmiana po 3 miesiącach farmakoterapii

Przed leczeniem:
– Ferrytyna: 18 ng/ml
– EEG: podwyższony wskaźnik Theta/Beta = 4,2
– Obraz funkcjonalny:
▫️ szybkie męczenie się,
▫️ słaba kontrola osi ciała,
▫️ niestabilność oddechu i napięcia,
▫️ trudność w planowaniu i płynności ruchu.

Po 3 miesiącach leczenia żelazem (pod kontrolą lekarza):
– Ferrytyna: 55 ng/ml
– EEG: Theta/Beta = 2,6
– Obraz funkcjonalny:
✔️ lepsza regulacja pobudzenia,
✔️ poprawa koordynacji i kontroli postural

22/12/2025

Nie każda forma "przepraszam" naprawdę coś naprawia.
Czasem to tylko sposób, żeby zrzucić z siebie winę.
Przepraszając szczerze bierzemy odpowiedzialność za to, co zrobiliśmy - nie przerzucamy jej na drugą osobę.

22/12/2025

Dla wielu osób Święta to nie ciepło i bliskość, ale napięcie, zmęczenie i konieczność udawania.
Ten post jest przypomnieniem, że Twoje granice nie znikają tylko dlatego, że są Święta.
Możesz wybierać to, co dla Ciebie bezpieczne.

13/12/2025

Bony podarunkowe polecają się na prezent 🥰 badanie mini qeeg, terapia biofeedback - zapraszam wszystkich Mikołajów 🎅🤶tel 604 548 147, gabinet@iskiereczka.elblag.pl

06/12/2025

HoHoHo! W tym roku mikołajkowa niespodzianka dla Iskiereczek wygląda tak uroczo:) Dziękuję Pierniczek Pętliczek:) Grzeczny, komplement, pozytywny feedback, szczery uśmiech zaskoczenia 🥰🎁🎀

05/12/2025

„Nie wolno krzyczeć!” — mówi matka, podnosząc głos na pół bloku.
„Ucz się cierpliwości” — mówi ojciec, wkurzony po dwóch minutach stania w korku.
„Nie przesadzaj z ekranem” — mówi mama, scrollując telefon od świtu.
„Trzeba ładnie się dzielić” — mówi wujek, który nie podzieliłby się ostatnim kawałkiem ciasta z nikim.
„Nie wolno kłamać” — mówi tata, gdy mówi przez telefon, że „już wyjechał”, stojąc jeszcze w łazience.
„Złość piękności szkodzi” — mówi ciocia, obrażona na siostrę od trzech miesięcy.
„Najważniejsze to umieć przegrywać” — mówi dziadek, który wciąż wypomina sąsiadowi przegraną partię szachów sprzed roku.
„Nie marudź, trzeba być odważnym” — mówi mama, która boi się zadzwonić do lekarza.

Najlepsza lekcja to nie słowa, tylko przykład.
Dzieci widzą wszystko — i uczą się z nas, nie z naszych pouczeń.

grafika:

04/12/2025

Relacja z Rodzicem to fundament, na którym budujemy kolejne doświadczenia. Bycie dzieckiem jest tak trudne, bo tak wiele nie wiadomo... Wszystko jest nowe, wszystko jest "do nauczenia" "do zrozumienia". Gdy stajemy się dorosłym, to widzimy ten świat ze swojej perspektywy. Gubimy "świat widziany oczami dziecka". Wymagamy. Oczekujemy i...bywa różnie. I właśnie w takich chwilach, relacja- bliskość z rodzicem dodają sił. Mobilizują i dają pewność, że ktoś czuwa, jak będzie zbyt strasznie, zbyt dużo wszystkiego... Samotność w byciu dzieckiem jest pamiętana przez długi czas... I nie chodzi tylko o to, jak dużo czasu spędzamy z dzieckiem, na jakie zajęcia zapisujemy i przyprowadzamy, do jakich szkół posyłamy...ale na czym chcemy oprzeć naszą relację. Krzyk, kary, poczucie winy I wstyd nie budują więzi, ale uczą, jak może wyglądać ten świat i jak on funkcjonuje. Krzyk uczy krzyku, wstyd uczy poniżania, wina uczy poszukiwania tego, kto przejmie odpowiedzialność. A przecież świat to MY :-) To ludzie w świecie...
I dlatego, już dziś, gdy Twoje dziecko wejdzie do pokoju, zwróć uwagę, czy cieszy się, że może być blisko Ciebie? Czy jego błyszczą, czy obawiają się...że nie jest zbyt dobre dla Ciebie, że zawodzi, że będzie znowu dezaprobatą, westchnięcie niezadowolenia czy...głośny krzyk.
Wszystko można zmienić, jeśli tylko wiemy, co pragniemy zmienić
A każdy dzień to dobry początek.
Każde dziecko potrzebuje swojego dorosłego. Bądźmy TYM dorosłym
🤝🌱🤝
Bądźmy dorosłymi, jakich potrzebują nasze dzieci.

01/12/2025

"Wystarczy 20 minut dziennie wysoko jakościowego czasu z dzieckiem, żeby zbudować z nim relacje". Słyszę w SM i czytam rozmowach z ekspertami, dużymi nazwiskami. Ja jestem zwykłym, prostym psychologiem, więc mogę zapytać What?

Zacznę od tego, że jeśli decydujemy się na psa to musimy z nim wyjść 3 x dziennie. Co oznacza mniej więcej 3 x 20 minut, biorąc pod uwagę, że warto załozyć kurtkę, czapkę, buty i zjechać windą to wyjdzie n a w e t 25 minut. Czyli na psa należy mieć 75 minut, a na dziecko 20 minut? Tyle ile na chomika mniej więcej.

Dziecko codziennie z przedszkola / ze szkoły przynosi w brzuchu tira drutu kolczastego, żwiru i szkła. Nie jest to opowieść o złej placówce, ale o tym, że ilość hałasu, sytuacji, w których trzeba poczekać na swoją kolej, zrezygnować ze swoich potrzeb, samodzielnie ogarnąć tsunami emocji, pomieścić porażki, frustracje, niepowodzenia. A bywa, że poczucie wykluczenia, osamotnienia, sytuacje, w których śmiała się ze mnie cała klasa, nie umiałem zrobić przy tablicy zadania i utonęłam w poczuciu upokorzenia. Do domu przychodzi szerszeń, który czepia się o wszystko albo zamrożona skorupa, która na każde pytanie odpowiada „nic / daj mi spokój, wyjdź stąd”.

I w 20 minut dokopiemy się do tych pokładów, wysłuchamy, pomieścimy, udzielimy wsparcia i damy jakąś informację zwrotną? W 20 minut wysłucham opowieść o przedszkolu i pobawię się w przedszkole, w którym dziecko odegra wszystkie trudne scenki z dzisiejszego dnia. I w tych 20 minutach zmieści się jeszcze wieczorne czytanie?

Byłam w zeszłym tygodniu prelegentką na konferencji rozpoczynającej kampanię społeczną „Widzę cię, słyszę cię” . I mówiłam o tym, że dziecko musi mieć w telefonie apkę w stylu Family Link, która wyłącza telefon (poza funkcją dzwonienia) np. po 45 minutach użytkowania, o tym, że to my bierzemy odpowiedzialność za przygotowanie dziecka do używania Internetu i że musimy zadać sobie pytanie, po co 9 latkowi dostęp do Internetu i że to my modelujemy pomysły na czas wolny. To my modelujemy posiadanie hobby, pasji.

I zarzucono mi na forum, że wymagam od rodziców rzeczy n a d l u d z k i c h.

Nadludzkie oczekiwania miałabym oczekując, że rodzice będą latać, czytać w myślach, przesuwać wzrokiem przedmioty albo mieć rentgen w oczach. Każdy rodzic bywa bezradny wiele razy w ciągu dnia, nie wie co zrobić, popełnia błędy, żałuje tego jak dał się ponieść emocjom. I to jest ludzka rzecz. Ale to nie zmienia faktu, że
dla mnie „20 minut wystarczy” jest po prostu obraźliwe, jak bardzo chcemy obniżyć oczekiwania? W przyszłym roku 20 minut co drugi dzień?

20 minut może wystarczy, żeby ogarnąć rybki w akwarium. Chociaż czasami myślę, że ja jestem stara po prostu. I psychologia wyznacza tak nowe trendy, że może ja nie nadążam po prostu.

A w czwartek wysyłam Wam długi newsletter o tym jak codziennie w relacji z dzieckiem pracować na to, żeby dziecko mogło Wam powiedzieć, o tym co zrobiło, żeby mogło się przyznać, poprosić o pomoc i opowiedzieć o tym, z czym jest samo we własnej głowie. .

Link zapisowy https://agnieszkamisiak.pl/moj-newsletter/

Zwolennicy strategii „20 minut’ niech się nie zapisują, bo czytanie zje im połowę czasu.

Edit. Muszę tu dojasnic. Wspolny czas z dzieckiem, to nie musi byc tylko czas na patrzenie sobie w oczy. Mogę skladac pranie i uwaznie słuchac, mogę siekać cebulę i oglądać co robi z modeliny. Przeciez wiele opowiesci / wspolnoty odbywa się podczas posilku albo wspolnego spaceru z psem. Ale zabawa albo trudny dla dziecka temat moze wymagac sporo czasu bez dzialania / gotowania w tle. A zabawa i trudne wydarzenia to … codzienność. Więc dalej 20 minut - nie wystarczy.

I w kazdej rodzinie zdarza się dzień, kiedy zostaje nam 20 minut. Bo splot wydarzeń / bo się nałozylo / spiętrzyło i jemy kanapkę na stacji i tankujemy drugą ręką. Ale taki dzień czasem nie buduje przeciez poczucia „Maja dla mnie 20 minut w ciągu doby”.