Aleksandra Zawadowska Psychoterapeuta

19/02/2026

Uwielbiam

15/02/2026

***Jak wesprzeć siebie, gdy przychodzi do nas nagle wspomnienie doświadczonej traumy?***

1. Uznaj starania swojej psychiki, które prowadzą Cię w kierunku zdrowienia. Nagłe, często niechciane przypomnienie sobie zdarzenia traumatycznego (a czasami tylko fragmentu tego wspomnienia lub jednej tylko jego warstwy, np. wizualnej, słuchowej lub dotykowej) to wysiłki naszej psychiki, by pomóc nam metabolizować doświadczoną traumę. Psychika i ciało próbują domknąć to co zostało niedomknięte, zablokowane, przerwane. Próbują przesunąć wspomnienie do przeszłości.

2. Zmień kontekst pojawienia się wspomnienia traumatycznego. Aby wspomnienie traumatyczne miało możliwość się przetransformować, potrzebuje być przypominane w inny - niż dotychczasowy - sposób. Zmiana kontekstu wspomnienia to np.:
- delikatny ruch/gest, który wprowadzisz intencjonalnie gdy pojawi się niechciane wspomnienie
- dotyk (np. okolicy splotu słonecznego lub przestrzeni nad obojczykiem), który wesprze Cię podczas najtrudniejszych wspomnień
- myśl, która będzie Twoją kotwicą/zasobem, podczas gdy pojawi się wspomnienie traumatyczne (np. „To cierpienie ma swój początek i koniec” albo „Psychika robi, co może by umożliwić mi zdrowienie; nie musi mi się to podobać, ale wierzę, że to dzieje się w dobrym dla mnie kierunku”)
- obraz wewnętrznego opiekuna, który będzie Cię w Twojej wyobraźni chronił przed wspominanym zranieniem.

3. Zobacz, co potrzebuje być dopowiedziane, dokończone, poruszone w Twoim wspomnieniu traumatycznym. W jakim momencie wspomnienia utykasz? Gdzie „kręcisz się w kółko”?
Poszukaj impulsu, który poprowadzi Cię ku zakończeniu przerwanej reakcji na traumę. Może będzie to mocne zatupanie, bieg, przytulenie siebie, powiedzenie na głos „jestem wolna”, a może rysunek, który domaga się narysowania.

4. Gdy tylko pojawi się wspomnienie traumy, przekieruj uwagę na moment, w którym zorientowałeś/aś się, że traumatyczna sytuacja już się dla Ciebie skończyła. Poczuj to w ciele - moment przetrwania, biologicznego triumfu. Zatrzymaj się na nim.

Trzymam za Ciebie mocno w tym procesie kciuki!

Sabina

19/12/2024

"Zdaniem Palikowskiego problem dotyczy przede wszystkim grupy kandydatów powyżej 40. roku życia – menedżerów, dyrektorów. – Osób, które piastowały bardzo wymagające, często eksponowane stanowiska, i doszły do wniosku, że mają dość: pracy pod presją, dużych dawek stresu, odpowiedzialności – wyjaśnia. I dodaje: – Doskonale rozumiem ten problem.
To ludzie mojego pokolenia, którzy płacą odroczone koszty szybkiego wzrostu gospodarczego. Kilkanaście, kilkadziesiąt lat temu jeszcze nikt nie mówił o tym, jak ważny jest work-life balance, jakie mogą być konsekwencje siedzenia w pracy do nocy, w weekendy. ."
Cytat.

https://weekend.gazeta.pl/weekend/7,177344,31534905,powiedzial-mi-wprost-byla-pani-najmocniejsza-kandydatka-ale.html =BoxMMtImg1

20/11/2024

17/11/2024

"Stopień intensywności cierpienia, jakie odczuwamy, jest równy dystansowi, jaki dzieli nas od rzeczywistości. Niestety, zamiast szukać uleczenia, zwracając się czym prędzej ku prawdzie, uciekamy od niej coraz dalej – w objadanie się, pracę, alkohol, narkotyki albo seks. Mówimy, że jesteśmy od tych rzeczy uzależnieni. Mylimy się. To tylko symptomy, a prawdziwe uzależnienie jest jedno – od złudzenia, że jesteśmy gdzie indziej, gdziekolwiek indziej niż tu i teraz, w rzeczywistości naszego życia. Nie chcemy czuć tego, co czujemy. Nie chcemy teraźniejszości, tylko wymyśloną przeszłość albo przyszłość."

Jon Frederickson, Kłamstwa, którymi żyjemy
fot Annie Spratt

12/11/2024

"Wielu ludziom pomaga krytyczne badanie przeszłości, zwłaszcza dzieciństwa, po to by prześledzić, w jaki sposób zinternalizowali przekonanie, że są bezwartościowi, nie dość dobrzy, nienormalni, głupi, okropni i tak dalej. Jednak samo odkrycie, skąd wzięło się w nas poczucie, że jesteśmy nic niewarci, rzadko umożliwia wprowadzenie zmian; zwykle jest to tylko jeden z etapów tego procesu. Mnie, podobnie jak wielu innym osobom, pomogło przeanalizowanie negatywnego myślenia i wzorców zachowań, które przyswoiłam sobie w dzieciństwie, w szczególności tych, które ukształtowały moją tożsamość i moje wyobrażenia na temat samej siebie. Ale to nie wystarczyło do uzdrowienia. To było za mało. Piszę o tym, ponieważ bardzo łatwo zatrzymać się na samym opisie, na opowiadaniu w kółko swojej historii, i utknąć w żalu albo w obwinianiu innych.
Zrozumienie, skąd wzięła się nasza niska samoocena, jest ważne, ale można też położyć fundament pod miłość własną, omijając etap, na którym określamy, kiedy i gdzie negatywnie nas uwarunkowano. Niektórzy od razu przechodzą do kolejnego, czyli aktywnego wprowadzania w życie konstruktywnych i afirmujących zachowań i wzorców myślowych. To, czy pamiętamy szczegóły doznanych krzywd, nie jest istotne. Gdy skutkują one poczuciem, że jesteśmy nic nie warci, możemy zacząć proces samoleczenia od razu od nauki doceniania samych siebie."

bell hooks, "Wszystko o miłości. Nowe wizje", przełożyła Karolina Iwaszkiewicz
fot Lions Roar

12/11/2024

Zostawię wam do przemyślenia:

"To, że miłość oznacza troskę, najwyraźniej można zaobserwować w miłości matki do dziecka. Nie uwierzylibyśmy żadnym zapewnieniom o jej miłości, gdybyśmy widzieli, że nie troszczy się o niemowlę, gdyby go nie karmiła, nie kąpała, gdyby nie starała się zapewnić mu wszelkich wygód; natomiast kiedy widzimy, jak troszczy się o dziecko, wierzymy w jej miłość. To samo jest z miłością do zwierząt czy kwiatów. Miłość jest czynnym zainteresowaniem się życiem i rozwojem tego, co kochamy. Jeżeli nie ma tego czynnego zainteresowania, nie ma miłości".
~Erich Fromm~

Troszczcie się o swoją miłość!

Iliana 💓

09/11/2024

🌿✨ Czasem warto odpuścić - to oczyszcza.