DobroStan - niskopłatna pomoc i diagnoza psychologiczna

19/04/2026

18/04/2026

ADHD należy do tej samej grupy zaburzeń co spektrum autyzmu.

Pytanie: czy traktowalibyście diagnozę spektrum autyzmu przeprowadzoną w dwie godziny poważnie?

Pytanie do diagnostów: czy podjęlibyście się diagnozy spektrum autyzmu u osoby dorosłej w dwie godziny? Czy w ogóle podjęlibyście się diagnozy autyzmu po kilkugodzinnym szkoleniu?

Niezbędne elementy diagnozy ADHD to:

- szczegółowy wywiad z pytaniami różnicującymi lub kwestionariuszami przesiewowymi (zaburzenia, których objawy "udają" objawy ADHD lub współwystępowanie)
- DIVA-5 lub inna forma wywiadu zorientowana na weryfikację objawów ADHD w dzieciństwie i w dorosłości, ich częstotliwości, wpływu na jakość życia osoby badanej z uwzględnieniem maskowania i strategii kompensacyjnych (DIVA to minimum 1,5 godziny)
- (tylko) jeśli są przesłanki w wywiadzie wstępnym lub kwestionariuszach przesiewowych do pogłębienia diagnozy różnicowej - korzystanie z dodatkowych narzędzi typu. MMPI, badanie inteligencji czy badanie funkcji poznawczych i wykonawczych.
- jeśli jest potrzeba - pozyskanie informacji od bliskich osoby badanej
- jeśli jest dostępna - analiza dokumentacji

Naprawdę da się to "upchnąć" w dwie godziny?

Pracujmy etycznie. Pracujmy zgodnie ze standardami. Bądźmy odpowiedzialni.

14/04/2026

Wciąż zdarza mi się słyszeć, że ADHD to wymysł, że takiego jedno z drugim to paskiem po tyłku i by się „wyleczył", albo że diagnoza to biznes na naiwnych. Pomijając fakt, że prowadząc usługi niskopłatne zarabiam trzy razy mniej za godzinę niż w ramach konsultacji psychologicznej czy wsparcia (więc tego typu nie są niezbyt przyjemne i niesprawiedliwe), ale przede wszystkim: są zwyczajnie nieprawdą. Co gorsza, karanie za objawy ADHD często prowadzi do opłakanych skutków.

ADHD jest sklasyfikowane jako zaburzenie NEUROrozwojowe w DSM-5 i ICD-11 - dwóch najważniejszych systemach klasyfikacji medycznej na świecie. Rozumiem, skąd sceptycyzm - ADHD nie widać na rentgenie, nie mierzy się jak poziomu cukru czy żelaza we krwi. Jeszcze dekadę temu krążył popularny mit, że ADHD to wymysł, a ten kto je "wymyślił", wyznał to na łożu śmierci (serio).

Ale nauka mówi coś zupełnie innego.

Co pokazuje neuroobrazowanie?

Badania MRI na ponad 3 000 osób (projekt ENIGMA-ADHD, The Lancet Psychiatry, 2017) wykazały, że u osób z ADHD kilka struktur mózgu jest mierzalnie mniejszych - m.in. jądro ogoniaste, putamen, migdał i hipokamp. Różnice są powtarzalne w niezależnych badaniach na całym świecie. Co ważne: nie przekłada się to na inteligencję. Badania fMRI pokazują dodatkowo, że sieć odpowiedzialna za koncentrację nie wycisza się prawidłowo podczas wykonywania zadań - stąd rozproszenie uwagi nawet przy szczerych chęciach skupienia.

A genetyka?

ADHD ma wskaźnik odziedziczalności ok. 74–80% - wyższy niż w przypadku nadciśnienia czy cukrzycy typu 2, chorób które powszechnie uznajemy za „czysto biologiczne". Największe badanie genomowe na ponad 55 000 osób zidentyfikowało konkretne warianty genetyczne powiązane z ADHD (Nature Genetics, 2019).

To nie kwestia silnej woli

ADHD wiąże się z dysfunkcją układów dopaminergicznego i noradrenergicznego w korze przedczołowej. Leki zwiększają dostępność neuroprzekaźników w synapsach, co poprawia regulację uwagi i impulsywności. Gdyby problem leżał w wychowaniu, interwencja biochemiczna po prostu by nie działała.

Osoba z ADHD nie jest leniwa ani źle wychowana. Ma mózg, który inaczej przetwarza informacje. Brak empatii wobec tych osób to nie „trzeźwy realizm", a niewiedza. A dzisiaj, kiedy wszyscy są "specjalistami od wszystkiego", tym bardziej warto czasem po prostu posłuchać nauki.

Jeśli znasz kogoś, kto wciąż wątpi - udostępnij.

10/04/2026

RSD w ADHD - dlaczego wszystko bierzesz do siebie?

Coraz częściej w gabinecie pojawia się temat tzw. RSD (Rejection Sensitive Dysphoria) - czyli nasilonej wrażliwości na odrzucenie. RSD nie jest odrębną diagnozą ani jednostką chorobową. To konstrukty opisowy, który pomaga nazwać pewien wzorzec przeżywania emocji, często obserwowany u osób z ADHD.

Na czym to polega w praktyce?

To nie tyle „nadwrażliwość”, co bardzo szybka i intensywna reakcja emocjonalna na sygnały, które mogą być interpretowane jako krytyka, brak akceptacji czy odrzucenie. Czasem wystarczy neutralna uwaga, brak odpowiedzi na wiadomość, zmiana tonu głosu - i pojawia się fala emocji: wstyd, smutek, złość, a niekiedy silne przekonanie „coś jest ze mną nie tak”.

Osoby z ADHD często mają trudność z regulacją emocji - a RSD wpisuje się właśnie w ten obszar. Reakcja jest natychmiastowa, intensywna i trudno ją „wyhamować”. Co istotne – nie wynika to z „przesady” czy „braku dystansu”, ale z realnego sposobu przetwarzania bodźców emocjonalnych.

Z czasem wiele osób wypracowuje strategie, które mają chronić przed potencjalnym odrzuceniem. Niektóre z nich bywają adaptacyjne, inne - kosztowne psychicznie:

• nadmierne dopasowywanie się do innych (people pleasing)
• unikanie sytuacji społecznych, w których można zostać ocenionym
• perfekcjonizm - „jeśli zrobię wszystko idealnie, nikt mnie nie skrytykuje”
• wycofywanie się z relacji przy pierwszym sygnale napięcia
• nadinterpretowanie komunikatów i „czytanie między wierszami”
• silna potrzeba akceptacji i trudność w znoszeniu niejednoznaczności

Paradoks polega na tym, że strategie te często mają chronić przed bólem odrzucenia, a jednocześnie utrudniają budowanie autentycznych, bezpiecznych relacji.

Praca terapeutyczna w tym obszarze nie polega na „pozbyciu się wrażliwości”, ale na lepszym rozumieniu własnych reakcji, uczeniu się regulacji emocji i stopniowym odzyskiwaniu poczucia bezpieczeństwa w relacjach - także wtedy, gdy nie wszystko jest idealne.

Pracujemy nad e-bookiem nt. RSD w ADHD - jego przyczynach, konsekwencjach i strategiach, w jaki sposób sobie z nim radzić. Informacje niebawem na profilu.

28/02/2026

Nieprawidłowości w diagnozie ADHD u dorosłych – czyli kiedy powinna zapalić się czerwona lampka?

• Określona na starcie, "z góry" liczba spotkań. Diagnoza psychologiczna ADHD jest procesem bardzo indywidualnym. Czasem wystarczą dwa dłuższe spotkania, czasem jest potrzeba kilku - zależy to od wieku osoby badanej, jej historii życia i złożoności trudności.

• Diagnozy "w dwie godziny”. Sama DIVA zajmuje średnio około półtorej i MUSI być poprzedzona pełnym wywiadem obejmującym mi.in. rozwój, dzieciństwo, edukację, funkcjonowanie w relacjach i pracy, zdrowie, sytuację rodzinną oraz (NIEZBĘDNE!) wstępną diagnozę różnicową. Tego wszystkiego nie da się wykonać dobrze w 120 minut.

• Diagnozy „w pakiecie” obejmującym testy inteligencji, osobowości, MOXO czy inne narzędzia. W tzw. „czystym” ADHD porządny wywiad i prawidłowo przeprowadzona DIVA są wystarczające. Dodatkowe badania mają uzasadnienie wtedy, gdy wynikają z konkretnych hipotez klinicznych - wywiadu i diagnozy różnicowej - nie jako stały element oferty.

• DIVA nie jest testem do wypełnienia w domu. DIVA to wywiad kliniczny (ustrukturalizowany), który wymaga dopytywania o konkretne przykłady, częstotliwość objawów, ich wpływu na życie i ew. strategie kompensacyjne. DIVA traktowana jako test czy kwestionariusz samoopisowy, niestety nie ma wartości diagnostycznej.

• Równie problematyczne jest opieranie całej diagnozy wyłącznie na tym narzędziu bez przeprowadzenia pełnego wywiadu obejmującego pytania różnicujące (ryzyko pominięcia kryterium E z klasyfikacji DSM-5, które mówi, że objawy nie mogą być lepiej wyjaśnione innym zaburzeniem). Diagnoza oparta wyłącznie na "pytaniach z DIVY" jest nieprawidłowa (podobnie jak diagnoza spektrum postawiona tylko na podstawie badania ADOS).

• Niepokoić powinno również pobieżne traktowanie przez diagnostę dzieciństwa - ADHD jest zaburzeniem neurorozwojowym, zgodnie z DSM-5, diagnosta musi potwierdzić występowanie co najmniej kilku objawów przed 12. rokiem życia. Okres dzieciństwa w diagnozie - również w kontekście różnicowania - jest kluczowy.

• Zaliczenie kryterium mimo niespójnych odpowiedzi czy „dopasowywanie” objawów na siłę pod z góry założoną hipotezę również jest błędem. Nie jest zadaniem diagnosty "znalezienie objawów ADHD na siłę". W procesie diagnostycznym ADHD jest hipotezą, a nie celem samym w sobie.

Rzetelna diagnoza wymaga czasu, uważności, bezpiecznej relacji oraz przede wszystkim - wiedzy klinicznej diagnosty, która jest nie do przecenienia. Wiedzy wykraczającej daleko poza znajomość objawów ADHD.

30/01/2026

Oferowane usługi i cennik:

Diagnoza psychologiczna neuroróżnoroności dzieci i młodzieży:

Diagnoza ADHD:

Proces obejmuje:
- wywiad wstępny z rodzicami oraz wywiad rozwojowy
- diagnoza z wykorzystaniem kwestionariuszy Conners-3 (dla rodziców, nauczyciela i do samoopisu w przypadku nastolatków)
- wywiad i obserwacja dziecka w gabinecie
- sporządzenie pełnej opinii psychologicznej z diagnozy

Koszt: 750zł

Diagnoza spektrum autyzmu:

- wywiad wstępny z rodzicami oraz wywiad rozwojowy
- diagnoza z wykorzystaniem kwestionariuszy ASRS (rodzice i nauczyciel)
- badanie ADOS-2 połączony z obserwacją dziecka
- autorskie arkusze diagnostyczne
- sporządzenie pełnej opinii psychologicznej z diagnozy

Koszt: 950zł

DIAGNOZY DZIECI PROWADZONE SĄ TYLKO STACJONARNIE W GABINECIE W GDAŃSKU

Diagnozy osób dorosłych:

ADHD:

- wywiad diagnostyczny i rozwojowy z różnicowaniem
- wywiad ustrukturalizowany DIVA-5
- wywiad z rodzicami dotyczącymi funkcjonowania w dzieciństwie (forma pisemna) o ile jest taka możliwość
- analiza dostarczonej dokumentacji medycznej i psychologicznej (o ile pacjent taką posiada)
- sporządzenie opinii z diagnozy psychologicznej

(minimum dwa spotkania po 1,5-2h)

Koszt: 500zł

Zdarza się, że do postawienia rzetelnej i trafnej diagnozy psychologicznej, jest potrzeba jeszcze jednego spotkania - w sytuacjach niejednoznacznych, trudnych diagnostycznie, złożonym obrazie i różnicowaniu. Koszt dodatkowego spotkania to 150zł. Nigdy nie "naciągam" pacjentów na dodatkowe koszty, jeśli nie ma takiej potrzeby. Zazwyczaj, w przypadku ADHD diagnoza zamyka się w dwóch spotkaniach.

Diagnozę ADHD osób dorosłych prowadzę stacjonarnie oraz on-line

Spektrum autyzmu osób dorosłych:

Diagnoza spektrum autyzmu u osób dorosłych jest procesem złożonym, opiera się przede wszystkim na wywiadzie oraz informacjach pozyskanych od rodziców. W związku z silną tendencją do maskowania objawów o osób funkcjonujących poprawnie, celem jest dotarcie do tego, jak osoba funkcjonowała w dzieciństwie. W diagnozie dorosłych badanie ADOS-2 przeprowadza się tylko wtedy, kiedy jest to uzasadnione - w wielu przypadkach daje błędne wyniki. Decyzja o jego wykorzystaniu należy do diagnosty. Narzędziem jest więc tu "psycholog" - jego wiedza i doświadczenie są niezbędne w postawieniu właściwej diagnozy. W przypadku wątpliwości, zalecam konsultację z drugim psychologiem - specjalistą, z którym współpracuję i wspólnie analizujemy funkcjonowanie danego pacjenta. Dlatego w tym przypadku liczba spotkań oraz koszt całej diagnozy jest trudna do określenia "z góry" i waha się od 900 do nawet 1400zł w przypadkach bardzo niejednoznacznych i trudnych diagnostycznie.

Konsultacje i poradnictwo psychologiczne dla rodziców:

Ta forma pomocy jest skierowana do rodziców, którzy niepokoją się funkcjonowaniem swojego dziecka i jego zachowaniem i potrzebują wskazówek. Konsultację poprzedza opisanie przez rodzica problemu mailem. Następnie spotykam się z rodzicami (optymalnie - z obojgiem), najczęściej potrzebne jest też spotkanie z dzieckiem/nastolatkiem. Proces ma formę poradnictwa - nie prowadzę indywidualnej terapii z dzieckiem ani terapii rodzin. Liczba spotkań jest trudna do określenia - zależna od złożoności problemu. Współpracę kończę przekazaniem zaleceń, przekierowaniem do innego specjalisty (psychoterapeuty, psychiatry, poradni psychologiczno-pedagogicznej). W przypadku zaobserwowania trudności o charakterze neurorozwojowym, sugeruję rodzicom diagnozę.

Koszt jednej konsultacji: 110zł

KONSULTACJI DLA RODZICÓW UDZIELAM RÓWNIEŻ W FORMIE ON-LINE

30/01/2026

Kim jestem?

Nazywam się Miriam Becla i jestem psychologiem ze specjalnością psychologia kliniczna, psychologiem dzieci i młodzieży, diagnostą psychologicznym i pedagogiem specjalnym (specjalizacja: edukacja i terapia osób w spektrum autyzmu). Moje doświadczenie zawodowe obejmuje pracę w klinikach świadczących usługi z zakresu ochrony zdrowia psychicznego, pracę w placówkach oświatowych w tym w klasach specjalnych i terapeutycznych oraz praktykę prywatną. Od wielu lat pracuję z dziećmi i młodzieżą neuroróżnorodną oraz o typowym rozwoju i z ich rodzicami.

Prywatnie jestem mamą dwóch nastolatków i miłośniczką podróży.

Czy niskopłatnie znaczy "gorzej"?

Krótka odpowiedź brzmi: nie. Przyjmując pacjentów w ramach usług niskobudżetowych, dopełniam dokładnie takich samych, najwyższych standardów, jak w przypadku pacjentów, którzy dysponują większymi środkami. Poświęcam im tyle samo serca, czasu i zaangażowania.

Zatem dlaczego niskopłatnie..?

Rozmawiając z ludźmi, zwłaszcza z dziećmi i rodzicami w szkołach oraz przeglądając grupy w mediach społecznościowych, wiem, że są takie momenty w życiu, w których bardzo potrzebujemy profesjonalnej pomocy, ale ją odwlekamy lub rezygnujemy po prostu dlatego, że nas na nią nie stać. Niektóre sytuacje wymagają działań tu i teraz, a oczekiwanie na wizytę na NFZ trwa długie miesiące. Niektórym - z różnych względów, życie po prostu nie ułożyło się tak, jakby chcieli, niektórzy są w kryzysie, który uniemożliwia im podjęcie pracy zarobkowej.

Jako osobie, dla której praca jest pasją i która chce i lubi pomagać innym, zwyczajnie trudno jest mi przejść wobec tego obojętnie. Właśnie dlatego w każdym miesiącu oferuję kilka terminów dla osób z ograniczonym budżetem.