Pracownie Inaczej - Joanna Neczajewska

24/12/2025

***



"Gwiazda" Leopold Staff


Świe­ci­ła gwiaz­da na nie­bie,

Srebr­na i sta­ro­świec­ka,

Świe­ci­ła wi­gi­lij­nie,

Każ­dy zna ją od dziec­ka.



Zwi­sa­ły z niej z wy­so­ka

Dłu­gie, błysz­czą­ce pro­mie­nie,

A każ­dy pro­mień to było

Jed­no świą­tecz­ne ży­cze­nie.



I przyszli — nie ma­go­wie,

Już tro­chę po­sta­rza­li -

Lecz wiej­scy ko­lęd­ni­cy,

Zwy­czaj­ni chłop­cy mali.



Chwy­ci­li za pro­mie­nie,

Jak w dzwon­ni­cy za sznu­ry,

Aże­by ślicz­na gwiaz­da

Nie ucie­kła do góry.



Chwy­ci­li w garść pro­mie­nie,

Trzy­ma­ją z ca­łej siły.

I te­raz w tym rzecz cała,

By się ży­cze­nia speł­ni­ły.

***

Niechaj Wszystkim spełnią się życzenia!

22/11/2025

Coraz częściej mam wrażenie, że żyjemy w epoce inflacji… słów.
Tak wiele jest ich w obiegu, że tracą na wartości... szybciej niż waluta w kryzysie. ;) :/ Skrolujemy serwisy przepełnione deklaracjami, opiniami, ocenami... ale z sensem i treścią bywa tam różnie... :(

Dziś ktoś ci mówi: "jesteś moim przyjacielem", jutro: "nigdy ci tego nie powiedziałem", "to nie tak"...
Słowa stały się lekkie niczym kurz osiadający na meblach - unoszą się chwilę, a potem znikają przy pierwszym powiewie nowych emocji.

Psychologowie już od lat piszą, że nadmiar bodźców - również tych słownych - przeciąża nasz układ nerwowy. Daniel Kahneman zauważał, że mózg męczy się nie tylko myśleniem, ale i nadmiarem informacji, które musi przesiewać. "Zużywa się". A my żyjemy w nieustannym hałasie - komunikatów, powiadomień, komentarzy, interpretacji i niekończących się narracji; w świecie, który nie przestaje gadać. :( Psychologia od lat ostrzega przed skutkami nadmiaru słów i informacji. Badania prof. Johna Swellera o obciążeniu poznawczym pokazują, że kiedy liczba bodźców przekracza nasze możliwości przetwarzania, mózg zaczyna działać gorzej - spada nasza koncentracja, pamięć i zdolność do głębokiego rozumienia. W ślad za takimi odkryciami idą podobne do takich jak te dr Glorii Mark z Uniwersytetu Kalifornijskiego, która udowodniła, że życie w ciągłym przerywaniu (powiadomienia, komentarze, wiadomości) zwiększa stres i skraca naszą zdolność do skupienia nawet do… 47 sekund. :o 47 sekund! To oznacza, że już dawno mogliście przestać czytać ze zrozumieniem ten wpis...

W pewnym sensie nadmiar słów staje się formą przebodźcowania. A na to cierpimy coraz mocniej wszyscy. Jesteśmy regularnie przestymulowywani.

Kiedyś usłyszałam zdanie: "Cisza nie oznacza braku słów. Cisza oznacza, że słowa czekają na właściwy moment". I chyba (?) coraz mmi do nich bliżej i coraz bardziej je rozumiem.

Coraz częściej wybieram właśnie ciszę; zamiast tłumaczenia tym, którzy i tak nie słuchają, zamiast deklaracji, które jutro mogą nic nie znaczyć, zamiast rozmów, w których słowa są tylko ozdobą, a nie mostem między ludźmi. Zamiast treści.

Psychologowie z Uniwersytetu w Pittsburghu wykazali nawet, że krótkie okresy ciszy zdecydowanie obniżają poziom stresu - mózg w ciszy "naprawia się", a fale mózgowe przechodzą w rytmy sprzyjające kreatywności i równowadze emocjonalnej.

Tomasz Apanasiuk · Księżycowa prośba · Song · 2025

19/11/2025

Dziś, 19. listopada, w

03/09/2025

Wczoraj, podczas sesji, jedna z moich Klientek powiedziała coś, co mnie mocno poruszyło.

Spojrzała na mnie i - trochę może zdziwiona sama sobą - stwierdziła: "Tak naprawdę pierwszy raz w życiu poczułam, że mogę sobie zaufać. Że to ja jestem dla siebie najlepszą przyjaciółką. Że umiem opowiadać się za sobą". ❤️🧡💛💚💙💜

Zatrzymałyśmy się wtedy w tej pracy na chwilę. Bo to wcale nie jest takie oczywiste; zwykle uczymy się, że trzeba być dla innych: żoną, mamą, koleżanką, córką, szefową, pracownicą, siostrą...
I w tej gonitwie łatwo zgubić… siebie.

Zobacz, jakie to proste i jakie rewolucyjne zarazem. Najtrudniejsze drzwi, które mamy do otwarcia, to te drzwi do relacji… z sam_ sobą.

01/09/2025

Wybyłam.
Wietrzyłam głowę, ile się da.
Z opowieści i oczekiwań. Z naleciałości i przyzwyczajeń. Z przekonań i schematów.
To takie ważne i potrzebne.
Ale już jestem.

------
Kilka tygodni temu Krzysiek zapytał mnie, co myślę o takim nowym nurcie terapeutycznym, który nazywa się IFS (Internal Family System). Wówczas złapał mnie na lotnisku, tuż przed wyłączeniem telefonu, odpowiedziałam więc zdawkowo. Dziś jemu, ale także i Wam chcę opowiedzieć bliżej o tym, co w tym nurcie, którego nadal się uczę, lubię.

Pamiętacie bajkę "W głowie się nie mieści"?; Radość, Smutek, Gniew, Odraza i Strach kłócą się o kierownicę w głowie Riley - każda z tych emocji chce dla niej czegoś innego, każda walczy o wpływ, każda próbuje ją chronić. Zdarzyło Wam się kiedyś powiedzieć: "Jedna część mnie chce, a druga się boi"? Albo też: "Wiem, że to dla mnie dobre, ale coś mnie powstrzymuje"?
To nie tylko metafora.

W nurcie IFS (Internal Family Systems) naprawdę pracuje się z tymi częściami. Traktuje się je jak wewnętrznych członków rodziny - z ich emocjami, obawami, strategiami i... dobrymi intencjami.

W nurcie IFS mówimy też w sumie o tym samym… tylko że nie jako o bajce, ale jako o realnym, wewnętrznym świecie człowieka. Bo każdy z nas ma w sobie różne części.
🔹 Perfekcjonista, który wciąż nas pogania, bo "musi być idealnie, inaczej nas skrytykują",
🔹 Wewnętrzny Krytyk, który nie spuszcza z tonu: "I tak ci nie wyjdzie",
🔹 Luzak, który wszystko olewa i włącza serial, gdy coś boli,
🔹 Małe Dziecko, które nadal czeka, aż ktoś je zobaczy, przytuli i powie: "Jesteś wystarczając_",
🔹 Zawstydzona Nastolatka, która nie chce wychodzić do ludzi, bo "na pewno się wygłupi",
🔹 Strażak, który gasi ból… papierosem, alkoholem, pracą po godzinach...

W IFS te części nie są złe; one tylko "zamarły" w czasie, uwierzyły, że muszą działać tak, a nie inaczej, żeby nas chronić. IFS nie chce się ich pozbywać; chce ich wysłuchać. Bo każda z nich czegoś ważnego pilnuje.

Ale pod spodem tego wewnętrznego gwaru jest coś jeszcze:
🧘‍♀️ Self - spokojna, współczująca, obecna część ciebie: nie wchodzi w dramaty, nie walczy. Słucha. Kocha. Uspokaja. Uzdrawia.

🎬 "Inside Out" kończy się sceną, w której wszystkie emocje zaczynają współpracować - nawet Smutek, która wcześniej była "niepotrzebna", a okazuje się kluczowa. W IFS właśnie o to chodzi. O wewnętrzną współpracę. Nie o dominację jednej części nad innymi, ale o wewnętrzną harmonię i nową hierarchię - z Self jako liderem.
IFS to nie tylko terapia. To sposób bycia w relacji ze sobą. To ulga z tego, że niczego w Tobie nie trzeba się pozbywać - nawet jeśli jakaś część wydaje się trudna, "niszcząca", wstydliwa. Ona też próbuje pomóc - tylko czasem zapomniała, że Ty już dorosłaś/dorosłeś. Że Self jest gotowe przejąć stery.

Chcesz poczuć ulgę, nie dlatego, że "naprawisz się", ale dlatego, że wrócisz do siebie? To właśnie daje IFS.
IFS to dla mnie więcej niż metoda. To język współczucia wobec samego siebie.
I chyba każdemu z nas przydałby się dziś ktoś, kto mówi do nas takim językiem. Nawet jeśli tym kimś… jesteśmy my sami.

Nieprecyzyjny i bardzo poglądowy rysunek zawdzęczamy EjAjowi ;)

05/08/2025

Informuję jeszcze niepoinformowanych ;) oraz tych poszukujących ewentualnie takiej informacji, że od 01.08 jestem pod innym adresem, w wyniku remontu biurowca, w którym mieścił się mój gabinet wcześniej.
Proszę już nie szukać mnie na Kazimierza Wielkiego, teraz zapraszam na ul. Boh. Westerplatte 10, I p., pierwsze drzwi po prawej.
Adres do wizyt online pozostaje za to bez zmian ;)

30/07/2025

Dzisiaj jest Dzień Przyjaźni W Dniu Przyjaźni
Są ludzie którzy przechodzą obok
i nawet nie zauważam że przeszli
są tacy którzy robią w głowie klatkę stop
i wiją gniazdko w sercu
A potem się wykluwają dobrem
i światłem które w nich mieszka
i skrzydłem pod którym można się schować
nie pozwolą by nas zadziobywali
Są ludzie którzy przechodzą obok
i od pierwszej chwili idziemy już razem
krok w krok w równym tempie
trzymają za rękę by nie upaść
Są ludzie którzy, Magdalena Szpunar, 10.03.2024

swiatopatrzenie.pl

il. Martina Hajduchek<

A Ty - jak się ma Twoja przyjaźń?

14/07/2025

🧠 Pułapka wiedzy - najbardziej zwodnicza iluzja w pracy z ludźmi
Największe niebezpieczeństwo w pracy? To nie brak narzędzi. Nie brak czasu. To poczucie, że już "wszystko wiem".

Bo kiedy wchodzisz w relację z drugim człowiekiem z myślą:
👉 „Wiem, co on czuje.”
👉 „Znam już ten typ.”
👉 „To przecież klasyka, schemat, podręcznikowy przykład...”
…to przestajesz słuchać.
A kiedy przestajesz słuchać - zostajesz sam ze swoimi założeniami. Nie odkrywasz. Nie uczysz się. Nie pomagasz. Nie rozwijasz.

To właśnie rutyna ubrana w pewność siebie może najbardziej oddalić nas od drugiego człowieka.

🧩 Praca z ludźmi nie daje nigdy gwarancji. Ale daje proces: nie ma dwóch takich samych rozmów. Nawet jeśli temat jest ten sam, nawet jeśli „to już przerabiałam sto razy”. Wiem, że nic nie wiem - to dziś moje najbezpieczniejsze miejsce startowe. To ono chroni mnie przed pułapką eksperckości, przed pokusą szybkich diagnoz, przed byciem mądrzejszą od człowieka, który siada naprzeciwko mnie.

18/06/2025

Wpadło mi bardzo w ucho, i ma działanie terapeutyczne, chwytajcie:

"(...)To bardzo ziemskie — by kochać
Kocham, kocham, kocham
To bardzo ziеmskie — by brać
To bardzo ziemskie
To bardzo ziеmskie — by dawać
Kocham, kocham, kocham
To ziemskie — bardzo się bać

To bardzo ziemskie — by tęsknić
Kocham, kocham, kocham
I to bardzo ziemskie — by spaść (...)"
To takie ludzkie

09/06/2025

Ostatnio w gabinecie dużo o rozstaniach, stratach i milczeniu. O żałobie. Takiej po relacji - w przeważającej większości takiej relacji koleżeńskiej lub przyjacielskiej. Obserwuję życie niczym przypływy i odpływy - widzę pewne prawidłowości, które sterują także tematyką i porządkiem świata...

🌱 🌺 Kiedy Miranda nie odebrała telefonu od Carrie...
Pamiętasz tę scenę z "S*x and the City", kiedy Carrie dzwoni do Mirandy po kłótni z Bigiem, a Miranda... nie odbiera telefonu?
Nie dlatego, że nie może. Ale dlatego, że wciąż czuje żal. Bo Carrie wcześniej zignorowała jej wsparcie.

W teorii: nic się nie stało. Przecież są dorosłe, przyjaźnią się od lat. W praktyce: między nimi zawisło milczenie, które bolało bardziej niż kłótnia.

🧠 Co się tu dzieje psychologicznie?
Model unikania konfliktu (Alan E. Fruzzetti) mówi jasno:

"Jeśli czujemy ulgę, że nie poruszyłyśmy trudnego tematu, wzmacniamy wzorzec unikania. A on prowadzi do dystansu, nie do pokoju."

Miranda i Carrie nie rozmawiały. A każda z nich miała swoją wewnętrzną narrację: "Zawsze chodzi o Carrie...", "Ona przesadza, nie chce mi wybaczyć..."

Tymczasem emocje niewypowiedziane zamieniają się w cichy mur. I nawet najbliższe relacje zaczynają się rozjeżdżać.

💬 Ile razy Ty milczałaś?
Bo "nie chciałaś robić dramy"?
Bo "nie było dobrego momentu"?
Bo "ona i tak by nie zrozumiała"?

Ale to właśnie wtedy relacja zaczyna się łamać – nie od jednej kłótni, tylko od tysięcy niedopowiedzianych emocji.

🗝️ Co można zrobić inaczej?
🔹 Złap intencję: "Nie chcę się kłócić. Chcę Cię zrozumieć."
🔹 Bądź odważna, nie oskarżająca: "Kiedy wtedy nie odpisałaś, poczułam się odrzucona."
🔹 Nie czekaj aż emocje opadną – one fermentują.

✨ Przyjaźń to nie tylko śmiech, wino i wspólne zdjęcia. To też gotowość, by rozmawiać, gdy robi się niewygodnie.

Nie chodzi o to, by było zawsze idealnie. Ale by w trudnych momentach zostać – i porozmawiać. Bo najlepsze przyjaźnie nie są bezkonfliktowe. Są szczere.

🧠 Unikanie rozmowy nie oznacza rozwiązania problemu. To początek oddalenia. „Problemy, o których nie można rozmawiać, nie mogą zostać rozwiązane.” - Alan E. Fruzzetti

Z pozoru „święty spokój” może wydawać się ulgą. Ale kiedy w relacji – partnerskiej, rodzinnej, przyjacielskiej czy zawodowej – zaczynamy unikać trudnych rozmów, zamiast je przepracować, tworzymy przestrzeń dla… ciszy, dystansu i nieporozumień.

💬 Milczenie to też komunikat.
Nie mówimy o tym, co boli, by nie wywołać konfliktu. Ale brak słów również rani.

Nie wiem, czy kojarzycie serial sprzed kilku lat "The Bold Type" = "Dziewczyny nad wyraz", który ukazuje przyjaźń trzech młodych kobiet pracujących w redakcji pewnego magazynu. To historia, która pokazuje jak milczenie między kobietami w przyjaźni może być wygodne – ale i niszczące.

🌪 Kiedy Sutton, Jane i Kat przestają mówić wprost… Różne charaktery, różne podejścia do życia, różne granice. Ale łączy je coś wyjątkowego – wspierają się w każdej sytuacji. Przynajmniej tak się wydaje… Aż do momentu, w którym każda z nich zaczyna mieć swoje własne tajemnice:
--> Kat nie mówi dziewczynom o swojej nowej relacji, bo boi się ich oceny.
--> Jane unika tematu choroby i trudnych emocji, bo nie chce "być dla nich ciężarem".
--> Sutton ukrywa kryzys w małżeństwie, bo przecież "wszystko u niej zawsze jest OK".

💭 Z zewnątrz nadal wyglądają jak „idealna trójka”.

08/06/2025

A jak byłoby podpisane Twoje okno?