Narodziny w stanie wolności- Klara Brodacka

05/01/2026

To kolejne badanie potwierdza to co położne domowe wiedzą i widzą. Fizjologiczny poród nie jest chorobą, nie jest stanem patologicznym więc najlepiej przebiega w domu :) W wyjątkowych sytuacjach kiedy potrzebna jest interwencja możliwy jest transfer i to jest opieka zapewniająca najlepsze wyniki położnicze dla Mamy i Matenstwa ❤️ poroddomowy

01/01/2026

27/12/2025

Największe dotychczas badanie dotyczące bezpieczeństwa porodów domowych potwierdziło, że przy ciąży niskiego ryzyka i opiece wykwalifikowanej położnej są one bezpieczne. Obala to powszechnie powtarzane opinie o „nieodpowiedzialności” osób decydujących się na poród w domu.

Badanie to – w przeciwieństwie do wielu analiz przywoływanych przez przeciwników porodów domowych – jest nie tylko największe, ale również wysokiej jakości metodologicznej, co podkreślają sami autorzy.

Za obniżanie bezpieczeństwa porodów domowych w dużej mierze odpowiada źle zorganizowany system opieki zdrowotnej oraz antagonizm personelu szpitalnego, a nie sam poród domowy.

Zamiast straszyć kobiety i powielać opinie, władze oraz środowisko medyczne powinny skupić się na realnym wsparciu położnych domowych i integracji systemu opieki.
Porody domowe są tańsze i – przy fizjologicznej ciąży oraz kompetentnej opiece – nie są mniej bezpieczne, a często wiążą się z mniejszą liczbą powikłań.

22/12/2025

Przy prowadzącej zdrowy tryb życia Mamie patologie w porodzie to rzadkość, a patologie wymagające natychmiastowej interwencji to bardzo duża rzadkość. Jednak od dziecka w mass mediach wklejany jest w naszą podświadomość obraz cierpienia, bólu, horroru jakim jest poród. W szpitalu większośc ciąż kończy się indukcja i/lub cięciem cesarskim i wszyscy są szczęśliwi, że udało się uratować życie Matki i/lub dziecka... czy to nie zastanawiające, że tak naturalne i normalne wydarzenie, jakim są narodziny dziecka zostało sprowadzone do stanu zagrożenia dwóch żyć? Jaki komunikat odbiera podświadomie Kobieta, która ubiera się od wejścia w piżamę, zakłada wenflon, nazywa pacjentką... i jak już te niewielki "rytuały" wpływają na jej wiarę we własne możliwości. Jaki dostaje komunikat do podświadomości? Czy jest to informacja, ze jest boginią i właśnie za chwilę dokona najbardziej niezwykłej rzeczy do jakiej zdolny jest człowiek? a to tylko najmniejsze interwencje, które ją spotkają...
Zdjęcie autorstwa

12/12/2025

Kilka tygodni temu pisałam, że ten poród nie zakończył się tak jak miałam nadzieję. Dzisiaj przyszedł czas na pełną historię. Jescze raz wielka wdzięczność dla tej Pięknej Rodziny i dla mojej niezawodnej .ann ❤️

11/12/2025

03/12/2025

Nasza intuicja to jeden z naszych największych i najbardziej deprecjonowanych przez współczesną kulturę zasobów. Od dziecka uczone jesteśmy, że czucie to bzdura, bajki, gusła. Gloryfikowany jest umysł racjonalny i fakty naukowe, a to, co ukryte, niewytłumaczalne, nazywane jest „zrządzeniem losu”, „zbiegiem okoliczności” czy „przypadkiem”. „Co Ty możesz wiedzieć, słuchaj starszych i mądrzejszych”, „lekarz wie najlepiej”, „skoro pani/mama/tata tak mówią, to tak ma być”.

A co, jeśli Ci powiem, że to Ty jesteś największą specjalistką od swojego ciała i że to Ty wiesz, co jest najlepsze dla Twojego dziecka? Nie mówię, żeby nie słuchać specjalistów, naukowców czy innych autorytetów, ale w dzisiejszym zachodnim świecie szala jest zbyt przechylona na ich korzyść, a kobiety traktowane są często jak niepełnosprawne umysłowo dzieci, które nie są w stanie zrozumieć swojej sytuacji, szans i zagrożeń, a także podjąć samodzielnej, suwerennej decyzji.

Mówię tylko, że zarówno przed, jak i po narodzinach dziecka, w normalnej, zdrowej rodzinie, bez patologii, matka ma na względzie najwyższe dobro dziecka. I choć może nie ma wiedzy medycznej (a naszą rolą jest przekazać jej ją w zrozumiały i BEZSTRONNY sposób), to ma wewnętrzną mądrość i jest najbliżej dziecka. To ona powinna być w centrum decyzyjności, a praca po naszej stronie — osób służących przy porodach (tak, dla mnie to jest służba, chociaż to też niepopularne w dzisiejszych czasach ;)) — to mieć w sobie otwartość na to, że ta decyzja nie zawsze jest zgodna z tym, co my myślimy, że jest dla niej najlepsze. ❤️✨🌿

----------
Zdjęcie autorstwa wspaniałej
Thank you

16/11/2025

zdjecie autorstwa Ani Wibig

22/08/2025

Odszedł WIELKI CZŁOWIEK. Kocham Go (tak, kocham – nie szanuję czy podziwiam, kocham tutaj jest adekwatnym słowem) nie za wkład w zmianę położnictwa (chociaż to ogromnie doceniam), ale za jego pokorę, wiarę i podziw dla Kobiety w porodzie. Kocham go za zdjęcie rękawiczek z rąk położnych, żeby rodzące się dziecko doświadczało jako pierwsze wrażenie na tej Ziemi dotyku ludzkiej skóry, a nie lateksu. Kocham go za oddanie wcześniaków mamom (poza skrajnymi przypadkami) do kontaktu skóra do skóry, dzień i noc, zamiast do inkubatorów. Kocham go za to, że w pokorze wycofał się z przyjmowania porodów, ustępując kobiecej energii, uznając, że w porodzie nie ma miejsca dla mężczyzny. I kocham go za to, że napisał tak wiele książek, dzięki czemu jego duch będzie jeszcze długo bardzo żywy w mojej ścieżce położniczej. Do zobaczenia, kłaniam się nisko, Nauczycielu. Wiem, że w końcu będę miała okazję Cię poznać – w tej lub innej gęstości. 🥺❤️🙏

09/08/2025

Od kiedy Bruno skończył ok. 8 tygodni (teraz ma 3 miesiące), nie mogłam nosić go w nosidle ani chuście. Zdarzały się dni, że się udało, ale generalnie ilość spięć w moim ciele po ciąży była tak duża, że zawsze kończyło się to kolejną kontuzją – mimo ciągłej pracy osteopatycznej, codziennej jogi (chociaż w niektóre dni nawet joga mnie przeciążała i pozostawało tylko rozciąganie). Serce mi pękało, bo 90% drzemek Brunus odbywa w noszeniu (w łóżku zazwyczaj śpi 15–40 minut po 20-minutowym usypianiu, a teraz, podczas skoku, nie chce w ogóle usnąć).

Wiem, że to doświadczenie – jak każde – jest dla mnie „po coś”. Nauczyło mnie dużo pokory, akceptacji i poddania, ale w gorszych chwilach ego bardzo się buntowało, a wewnętrzny krytyk nie dawał żyć!

Dzisiaj jest wspaniały dzień – Bruno jest znów u mnie w nosidle. Co prawda dużo siedzimy, bo jednak plecy jeszcze „nie te”, ale byliśmy na spacerze i się tulimy. Popłakałam się z wdzięczności za te chwile.

Doceniajcie, jeśli możecie nosić swoje dzieci – chociaż wiem, że jest to ogrom wysiłku! I uważajcie, czego sobie życzycie – mi spełniło się wszystko, ale o tym innym razem ;)

PS. Tak, jest 11:17, a ja nadal jestem w piżamie.
PS2. Tak, mam bałagan i siedzimy w takim właśnie barłogu, jak widać w tle – i jest nam wspaniale. ❤️ 🇪🇸❤️

23/06/2025

Twoje Ojcostwo to ..morze cierpliwosci ..nieustanne starania, zeby stac sie lepszym..codzienna uwaznosc na wszelkie niedociągnięcia i działania z poziomu ran, których sam doznałeś z powodu nieidealnego ojcostwa..opieka nade mna żebym mogła być zawsze najlepszą mamą i tak się czuć, chociaż zawsze w to wątpię..noce pobudki i utulenia.. kanapki do szkoły ..godzinne spacery z nosidłem wokół uczelni, szpitala żebym ja mogła dokończyć studia, a Bruno nigdy nie zasmakował mleka z innego naczynia niż matczyna pierś..bezkompromisowość w dawaniu im zawsze tego co najlepsze jak tylko potrafisz ..i te słowa wypowiedziane może po dwuch tygodniach "jak mógłbym ich nie pokochać? To tak jak bym nie kochał jakiejś części Ciebie".
To najtrudniejszy post jaki przyszło mi napisać,bo nie da się słowami opisać zachwytu, jaki budzisz we mnie każdego dnia, w dodatku nie widząc w tym nic nadzwyczajnego. .brodacki Być Twoją żoną i Matką Twoich dzieci to zaszczyt za który dziękuję każdego dnia. Jesteś Najlepszy ❤️ 🙏❤️

02/05/2025

Każde moje Macierzyństwo było zupełnie inne od poprzedniego, każde nauczyło mnie bardzo wiele i pokazywało mi dokładnie, gdzie jestem. Ania to mój pierwszy nauczyciel. Najbardziej wymagający. I jestem ogromnie wdzięczna tej duszy, że zwiała na siebie pokazanie mi w jak bardzo czarnej d.. byłam i poprzez bardzo ciężką depresję poporodową zawrócenie mnie, ze ścieżki samodestrukcji. Asia wyczekana, w pełnej wierze, że poród może być inny i początki macierzyństwa piękne. Przyniosła ekstatyczny poród i spotkanie z własną Siłą. Z nią również narodziłem się na nowo i tym razem poza starą mną musiała umrzeć destrukcyjna dawna relacja, która przyniosła mi dwie córki. I Bruno który urodził się już w nowym w życiu, moim nowym wcieleniu. To moja najtrudniejsza i najbardziej transformująca ciąża. Poród i wszystko co przed tak niezwykłe i odmieniający , że jeszcze nie udało mi się tego wszystkiego spisać. W tym macierzyństwie odnajduję swoją delikatność, kobiecość. U boku najcudowniejszego mężczyzny doświadczam że pozwolenie sobie na słabość i oddanie się opiece jest największą siłą. To że mogę wszystko zrobić sama wcale nie znaczy, ze powinnam. Nic już nikomu nie muszę udowadniać. To macierzyństwo jest lekkie, przepełnione radością, przyjemnością i poprostu byciem. I chociaż to niepopularne w naszej kulturze to jestem ogromnie dumna z siebie, jaką drogę przeszłam i kim się stałam. I dziękuję każdemu nauczycielowi na mojej drodze- nie tylko moim dzieciom, ale każdej istocie, która mnie na tej ścieżce po ludzku mówiąc "krzywdziła" bo tak naprawdę wskazywała mi tylko, że błądzę i czas wrócić do siebie. 🙏❤️🪷