Psycholog, Psychoterapeuta Iwona Zawacka

27/11/2025

Trzeba pożegnać iluzję, że partner może być panaceum na wszystkie nasze rozterki. Niestety, nie jest on w stanie sprostać tak trudnemu zadaniu, jakim jest zadośćuczynienie. Plasując partnera na takiej pozycji, traktujemy go przedmiotowo i stwarzamy szerokie pole do obustronnych nadużyć. Interesuje nas funkcja, jaką ma dla nas pełnić. Wiadomo więc, że prędzej czy później wszystko, co nie mieści się w ramach przypisywanej mu roli sprawi, że zostanie odrzucony.

Justyna Dworczyk o związkach opartych na koluzji, Wysokie Obcasy

16/11/2025

W kinach od 7 listopada można zobaczyć film ,,Dom dobry" pod fasadą idealnego, szczęśliwego życia kryje się brutalna przemoc i lęk. Film pokazuje jak dowiadczana przemoc z domu pochodzenia wpływa też na wybór partnera, który też stosuje przemoc psychiczna, fizyczną, ekonomiczną. Jak pozornie na pierwszy rzut oka dobry wybór ucieczki z przemocowego domu zatacza koło. Co ważne film porusza kwestie przemocy wobec kobiet ale zarówno mężczyźni jak i kobiety mogą być osobami doznajacymi przemocy. Przemoc domowa wobec mężczyzn to często temat tabu, który pozostaje w cieniu, pomimo że dotyka wielu osób. Mężczyźni rzadziej zgłaszają przemoc co prowadzi do milczenia i bagatelizowania tego problemu. Społeczne normy dotyczące męskości są często powodem, dla którego mężczyźni milczą na temat przemocy domowej. Od mężczyzn oczekuje się bycia silnymi, niezależnymi i kontrolującymi sytuację. Wielu boi się przyznać do bycia osobą doznajacą przemocy, obawiając się o utratę godności czy ośmieszenia.
Bardzo mocny i poruszający film, obok którego nie da się przejść obojętnie.

16/11/2025

Poza obszarem wyobraźni nie istnieje coś takiego jak małżeństwo wolne od konfliktu. Tego rodzaju relacja nie leży w naturze człowieka. W głębi własnego umysłu człowiekowi nigdy, do końca życia, nie udaje się w pełni wyzwolić od nienawiści i urazów przeżytych pierwszy raz w niemowlęctwie [...]. Te emocjonalne siły tworzą dynamikę naszej osobowości, a w małżeństwie działają z naprawdę wielką mocą [...]."

Geoffrey Thompson, „Psychoterapia par. Teoria i praktyka w Instytucie Badań nad Małżeństwem Kliniki Tavistock”, pod redakcją Stanleya

02/11/2025

"Krzywda nie zawsze wynika z wrogiego nastawienia wobec dzieci. Prawdopodobnie nawet częściej tak nie jest. Czasem może być konsekwencją na przykład przewlekłej depresji jednego z rodziców, kiedy drugi jest równocześnie mało dostępny emocjonalnie, pochłonięty pracą i załatwianiem spraw. Albo może być konsekwencją poważnej, długotrwałej choroby somatycznej w rodzinie, która odcisnęła się emocjonalnie na rodzicach.
Bardzo często wynika po prostu z deficytów rozwojowych rodziców, którzy nieśli w sobie ślady ich własnej traumy dziecięcej, często nie w pełni zdając sobie z tego sprawę albo w ogóle sobie tego nie uświadamiając. Nie potrafili być w kontakcie ze swoimi uczuciami, a przez to z uczuciami dziecka, co sprawiało, że byli mało dostępni do emocjonalnej wymiany. Być może doświadczali flashbacków, które prowadziły do niedostrojenia w relacji. Zaburzało to poczucie bezpieczeństwa w relacji, nawet jeśli na poziomie świadomej intencji chcieli dla dziecka jak najlepiej i starali się w taki sposób, jak tylko potrafili. Ich wysiłki były jednak niewystarczające do zapewnienia dziecku bezpieczeństwa emocjonalnego i poczucia łączności w relacji.
Istnieje jeszcze inna kategoria okoliczności w życiu dziecka, które prowadzą do rozwoju ciężkiej postaci traumy rozwojowej. Zdarzają się rodzice, którzy na skutek własnych doświadczeń życiowych stali się manipulacyjni, wykorzystujący, przemocowi czy wręcz okrutni. Takie sytuacje mają miejsce niestety częściej, niż chcielibyśmy to uznać.
Wracając do neurobiologii traumy rozwojowej, można zapytać dlaczego wewnętrzna komunikacja w mózgu ulega zakłóceniom? Dzieje się tak, ponieważ funkcje korowe (wyższe) są automatycznie tłumione, gdy umysł przełącza się na tryb przetrwania. (...)
Emocjonalny mózg („środkowy”) przejmuje wtedy kontrolę, ponieważ jest zdolny do szybszej reakcji. A szybsza reakcja ewolucyjnie oznacza większą szansę na przetrwanie. Niestety, dzieje się tak kosztem dokładności w rozpoznaniu sytuacji, ponieważ mózg emocjonalny przetwarza to, co się dzieje w sposób prostszy niż obszary korowe.
Mamy więc pogorszoną komunikację między mózgiem korowym a emocjonalnym. Oznacza to, że osoba nie może zastanowić się nad sytuacją i własnymi uczuciami i skorygować pierwszą, uproszczoną reakcję pochodzącą ze środkowej części mózgu. A jeśli nawet zastanowi się, to uczucia nie podlegają zmianie."

"Terapia par. Od rezygnacji do nadziei"
Redakcja naukowa Hanna Pinkowska – Zielińska, Bartosz Zalewski

15/10/2025

- 15 października to Dzień Dziecka Utraconego, najważniejsze jest, aby pamiętać o rodzicach, którzy przeżyli stratę, i okazać im swoje wsparcie emocjonalne. Zamiast unikanikać tematu, lepiej pokazać im, że pamiętamy o ich bólu i istnieniu ich dziecka, niezależnie od tego, jak krótko było na świecie.
Pamiętajmy, że Dzień Dziecka Utraconego to przede wszystkim dzień pamięci i empatii. Twoje wsparcie, nawet w postaci prostego gestu czy rozmowy, może przynieść ulgę w bólu.

13/10/2025

Zachęcam do przeczytania nowego wpisu na moim blogu
Temat: Psychoterapeuta a psycholog jakie są różnice?

Psychoterapeuta a psycholog Różnica między psychoterapeutą a psychologiem dotyczy przede wszystkim wykształcenia, uprawnień i zakresu działania. Poniżej

13/10/2025

"Ból jest czymś, czego człowiek w swoim życiu nie zdoła uniknąć. Wszyscy, których kochamy, odejdą kiedyś do wieczności, a wszystko, co posiadamy, utracimy w momencie śmierci albo jeszcze za życia. Możemy zareagować na nieunikniony ból na dwa sposoby. Człowiek ze złamanym sercem, który postanawia już więcej nie kochać, staje się osobą o pustym sercu. CZłowiek ze złamanym sercem, który nadal będzie potrafił kochać, zachowa serce przepełnione uczuciem. Choć wie przy tym, że wszystkich najbliższych kiedyś odbierze mu śmierć albo sami od niego odejdą. Dlatego na świecie są dwa rodzaje serc: puste i kochające. Trzeba wiele odwagi, by stawić czoła nieuniknionym stratom i mimo to nadal kochać oraz pozostawać otwartym na życie."

Jon Frederickson "Współtworzenie zmiany. Skuteczne techniki terapii dynamicznej".

10/10/2025

Kiedy dziecko przychodzi na świat, potrzebuje miłości rodziców, to znaczy uwagi, opieki, życzliwości, pielęgnacji i bliskiego kontaktu. Jeżeli tego wszystkiego doświadczy, jego ciało zachowa dobre wspomnienia, a człowiek dorosły będzie umiał przekazać te milość własnym dzieciom. Jeżeli jednak tego wszystkiego zabrakło, w człowieku przez cale życie pozostaje tęsknota za zaspokojeniem jego pierwszych żywotnych potrzeb. Jako człowiek dorosły przenosi ją później na relacje z innymi ludźmi. Inaczej mówiąc, im mniej dziecko otrzymało miłości, im bardziej było odrzucane i maltretowane pod pozorem wychowania, tym bardziej człowiek dorosły przywiązany jest do rodziców i osób, na które przeniósł swoje oczekiwania, w nadzieji, że kiedyś wreszcie zostaną spetnione. Jest to normalna reakcja ciała. Ono wie, czego mu brakuje, nie może o tym zapomnieć i czeka, aż ta luka zostanie wypełniona.
- ,,Bunt ciała" Alice Miller

09/10/2025

„Pomiędzy bodźcem i reakcją jest przestrzeń: w tej przestrzeni leży wolność i moc wyboru naszej odpowiedzi.”

– Viktor E. Frankl

15/08/2025

Kiedy kształciłem się na terapeutę rodzinnego, po raz pierwszy usłyszałem zdanie, że: 'nie' to odpowiedź, w której jest najwięcej miłości.

Wtedy tego nie rozumiałem i dopiero po wielu rozmowach z członkami różnych rodzin pojąłem głębszy sens tego zdania.

Gdy dzisiaj patrze wstecz na moją praktykę terapeuty, uświadamiam sobie, jak wiele trudności i konfliktów powstaje dlatego, ze ludzie nie są w stanie powiedzieć 'nie' wtedy, kiedy chcieliby to zrobić.

Nie potrafią wytyczyć własnych granic albo nie umieją wyrazić się dość jasno, bo kultura danej rodziny na to nie pozwala.

Nie twierdzę, że powinniśmy częściej sobie odmawiać, ale ze za mało troszczymy się o nasze indywidualne granice i potrzeby, a potem zrzucamy na to winę na innych.

Sztuka mówienia 'nie' oznacza również umiejętność wzięcia odpowiedzialności za swoje życie – w interesie wszystkich.

Kto bowiem neguje własne potrzeby, wkrótce poczuje, że życie go przerasta – a winę na to zrzuci na dziecko.

Jesper Juul

08/08/2025

"W społeczeństwie, w którym dorośli nie znajdują wystarczająco dużo czasu, by uważnie wysłuchać problemów swoich dzieci, w którym ludzie wciąż zmieniają miejsce zamieszkania, rozwód jest zjawiskiem powszechnym, a bolesne emocje można ignorować, gdyż istnieją sztuczne im przeciwdziałające leki, nie powinno dziwić, ze gwałtownie wzrósł poziom młodzieńczych depresji i samobójstw, popularność zyskały przeciwdepresyjne kompulsje, takie jak nadużywanie substancji uzależniających czy hazard, i zaobserwować można ogromną popularność ruchów, w których na nowo odkrywa się zagubione dziecko w sobie, oraz grup wsparcia, które pomagają obniżyć poczucie izolacji i winy. Wydaje się, że ludzie nie zostali stworzeni do radzenia sobie z tak dużą dawką niestabilności, jaką niesie ze sobą współczesne życie".

Nancy McWilliams, Psychoterapia psychoanalityczna

25/07/2025

Dopóki pacjenci trwają w przekonaniu, że ich podstawowe problemy wynikają z czegoś, nad czym nie mają kontroli – z działań innych ludzi, słabych nerwów, niesprawiedliwości społecznej, genów – my, terapeuci, mamy ograniczone możliwości pomocy. Możemy współczuć, sugerować bardziej adaptacyjne metody reagowania na ataki ze strony świata i niesprawiedliwości życia; możemy pomagać pacjentom osiągnąć spokój lub uczyć ich skuteczniej zmieniać otoczenie. Jeśli jednak mamy nadzieję na bardziej znaczącą zmianę terapeutyczną, musimy zachęcać naszych pacjentów, by podjęli odpowiedzialność – to znaczy, by uznali swój udział we własnym nieszczęściu.

Irvin Yalom