Gabinet terapeutyczny Danuta Skrzypczak

05/12/2025

Po co nam granice w pomaganiu?

Pomaganie bliskiej osobie wydaje się naturalne i dobre. Niestety ta czystość intencji - szczególnie kiedy ktoś jest w kryzysie i bardzo nas potrzebuje - powoduje, że łatwo zgubić siebie.

Pomoc bez granic może prowadzić do wypalenia, frustracji albo poczucia winy. Nierzadko powoduje też po prostu chęć wycofania się z kontaktu.

Dlatego, cytując za Fundacja Rodziny Maj im. Piotra Maja, granice w pomaganiu nie są brakiem empatii. Są troską o to, by wspierać w sposób, który jest bezpieczny dla nas i naprawdę pomocny dla drugiej osoby 🌿.

🤍 Masz prawo czuć zmęczenie.
🤍 Masz prawo nie wiedzieć, co powiedzieć.
🤍 Masz prawo dbać o siebie tak samo, jak dbasz o innych.
To wszystko jest OK.

Granice nie odsuwają Cię od osoby w kryzysie. One pozwalają zostać przy niej dłużej, bez wypalenia i przeciążenia.

Jeśli zainteresował Cię ten post, przeczytaj nasz nowy artykuł na ten temat: https://tiny.pl/bcqnw5rf

05/12/2025

- Przemocą jest ośmieszanie, zawstydzanie, deprecjonowanie, ironia, szyderstwo, sarkazm, cynizm. Wszystko to są formy przemocy, które są normalizowane - mówi dr Agnieszka Kozak, gościni nowego odcinka podcastu "Balans".
- Nawet jeśli ktoś reaguje, słyszy: "Nie przesadzaj, jesteś przewrażliwiona, to przecież normalne, ja nikogo nie biję, to tylko żarty". Obrażanie się też może być niewinną formą przemocy. Bardzo często w mediacjach słyszę takie sytuacje: żona lub mąż mówi, że partner potrafi się nie odzywać przez tydzień i traktuje ją jak powietrze. A ja pytam: "Jak pani to wytrzymuje?" - a odpowiedź brzmi: "Od dzieciństwa tak mam, więc uważałam to za coś normalnego" - dodała.

05/12/2025

01/12/2025

Czy komunikacja może budować relację? Zdaniem terapeutów – zdecydowanie tak. Kluczem są: wzajemne zrozumienie, empatia i wsparcie, które wyrażają się w codziennych, prostych zwrotach.

13/11/2025

Ostatnio (niestety) rzadko tutaj publikuję. Ale dziś byłam na naprawdę ważnym filmie i postanowiłam zabrać głos.
Jestem psychoterapeutką, dla mnie osobiście dobry film ma sprawiać, że z sali kinowej wyjdziemy inni niż weszliśmy - lepsi, bardziej świadomi i uważni.
„Dom dobry” taki jest.
Po filmie słyszałam komentarze, że pokazana przemoc trwała zbyt długo, że można ją było przerwać wcześniej.
Od początku było wiadomo, w którą stronę będzie się rozwijać akcja, że agresja będzie tylko eskalować (bo tak mówią wszystkie statystyki), ale ja też ciągle miałam nadzieję, że Gośka zaraz nie wytrzyma i ucieknie od oprawcy. I ona uciekała, ale do środka, coraz bardziej dysocjując. Kiedy jej umysł nie dźwigał już więcej bólu, zaczął rozpadać się na kawałki.
Ofiary przemocy domowej mają nieustępliwą nadzieję, że jeśli przetrwają trudny okres, będą się odpowiednio zachowywać, nie „prowokować” partnera, to w końcu będzie dobrze, bezpiecznie. Poszatkowane sceny były trudne, ale pozwalały odczuć narastające zagubienie osoby gaslightingowanej, coraz większe niedowierzanie w autentyczność i adekwatność swojego punktu widzenia, swoich uczuć i myśli.
Do bólu realne były reakcje otoczenia - odwracanie wzroku, bagatelizowanie, podważanie wiarygodności relacji ofiary; ale i bezradność osób angażujących się w pomoc pokrzywdzonej osobie. Bezradność wobec systemu i bezradność wobec mechanizmów obronnych wykształcanych w obliczu traumy - które znieczulają i pozwalają przetrwać cierpienie, niestety jednocześnie utrudniając wyrwanie się z zaklętego kręgu. Mam nadzieję, że zdrowa część osobowości Gośki wygrała, że traumy z dzieciństwa nie zniszczyły całkowicie zasobów do walki o lepszą przyszłość dla siebie i córki. Ale wiem z doświadczenia, że bywa też inaczej, czasami przewlekłość przemocy (wliczając także dzieciństwo) totalnie paraliżuje i ubezradnia, co niejednokrotnie kończy się tragedią.
Dlatego takie filmy, choć niekomfortowe, są potrzebne. Ofiary przemocy nie dostrzegają często czerwonych flag. Ale bliscy, znajomi i sąsiedzi też.
Może po tym filmie ktoś zapyta koleżankę z pracy o siniaki na ręce i nie uwierzy, że znowu poślizgnęła się pod prysznicem, może zaoferuje wsparcie i pomoc. Może ktoś słysząc kolejną awanturę u sąsiadów, tym razem wezwie policję. A ktoś inny dowiadując się, że kuzyn czy brat jest bity przez partnerkę, nie będzie go zawstydzał, tylko stanie po jego stronie.
Może uda się wyrwać z matni choć jedną osobę. Zanim będzie za późno.

🚨Sprawozdanie za 2024 rok z podjętych przez policję działań wobec przemocy domowej dotyczące procedury „Niebieskie Karty”:
🖤Liczba osób doznających przemocy domowej (ogółem): 86 920
W tym
kobiet: 50 638
mężczyzn: 10 559
małoletnich: 25 723
🖤Liczba osób stosujących przemoc domową (ogółem): 60 535
W tym
kobiet: 8 124
mężczyzn: 52 411
🖤Liczba dzieci umieszczonych w rodzinie zastępczej lub w placówce opiekuńczo – wychowawczej: 490

🚫Przemoc domowa w świetle prawa jest przestępstwem (jak każdy inny rodzaj przemocy):
Art. 207 § 1–3 Kodeksu karnego (Dz.U. 1997 nr 88 poz. 553 z późn. zm.)
§ 1. Kto znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą najbliższą, małoletnim, osobą nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny albo nad inną osobą pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 2. Jeżeli czyn określony w § 1 połączony jest ze stosowaniem szczególnego okrucieństwa,
sprawca podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 3. Jeżeli następstwem czynu określonego w § 1 lub 2 jest targnięcie się pokrzywdzonego na własne życie,
sprawca podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

Numery telefonów dla ofiar przemocy:
📞800 120 002 - Ogólnopolskie Pogotowie „Niebiska Linia”
📞 +48 222 309 900 - Linia Pomocy Pokrzywdzonym
📞 116 111 - Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży
📞 116 123 - całodobowa telefoniczna poradnia dla osób dorosłych w kryzysie emocjonalnym
🆘 www.116sos.pl - całodobowy czat i możliwość skontaktowania się z konsultantami poprzez formularz

🛟Jeśli jesteś osobą doświadczającą przemocy, masz prawo do bezpłatnej pomocy. Sprawdź, jaką pomoc możesz uzyskać i jak to zrobić:

https://www.gov.pl/web/gov/skorzystaj-z-pomocy-dla-pokrzywdzonych-w-wyniku-przestepstwa

Fot. materiały prasowe

04/11/2025

24/10/2025

"Mechanizmy obronne to sprytne i kreatywne manewry umysłu uwalniające od bólu i intensywnych doznań wywoływanych emocjami. Są tym wszystkim, co robimy, by uniknąć przeżywania emocji podstawowych lub hamujących. Innymi słowy, mechanizmy obronne to emocjonalna ochrona. Istnieje nieskończona liczba sposobów ochrony przed przeżyciami. Mechanizmy obronne przybierają zdrową lub destrukcyjną formę. Niektóre są użyteczne i adaptacyjne, na przykład oglądanie komedii, kiedy potrzebujemy oderwania się od stresującego przeżycia lub myślenie o czymś pozytywnym, by powstrzymać złość lub smutek, kiedy potrzebujemy się skoncentrować. Mimo to stosowanie mechanizmów obronnych szkodzi, jeśli zupełnie tracimy kontakt z uczuciami negatywnie wpływającymi na nasze ciało i mózg.
(...). Powszechnie spotykane mechanizmy obronne to między innymi:
Dowcipkowanie
Sarkazm
Śmianie się
Martwienie się
Rozpamiętywanie
Niejednoznaczność
Zmiana tematu
Unikanie kontaktu wzrokowego
Wywracanie oczami
Mamrotanie
Nierozmawianie
Nadmierna gadatliwość
Niesłuchanie
Zamyślenie
Zmęczenie
Krytykowanie
Perfekcjonizm
Zwlekanie
Nadmierne zaabsorbowanie
Poirytowanie
Negatywne myślenie
Osądzanie innych
Osądzanie siebie
Uprzedzenia
Rasizm
Arogancja
Mizoginia
Przeniesiona agresja (czyli złościsz się na partnera, choć w rzeczywistości jesteś zły/a na swojego szefa)
Zbyt dużo pracy
Odrętwienie
Bezradność
Nadmierne ćwiczenia fizyczne
Objadanie się
Niedojadanie
Bycie tajemniczym
Samookaleczanie
Popadanie w obsesje
Uzależnienia
Myśli rezygnacyjne."

Hilary Jacobs Hendel, „Niekoniecznie depresja”, tłum. Katarzyna Okoń, wyd WUJ
fot Align Towards Spine

14/10/2025

09/10/2025

Październik to miesiąc świadomości onkologicznej – czas, w którym wiele mówi się o profilaktyce i leczeniu nowotworów. Choroba nowotworowa to także ogromne obciążenie psychiczne.

W Fundacji Twarze Depresji od lat podkreślamy: zdrowie psychiczne jest równie ważne jak fizyczne. Gdy choruje jedna osoba, choruje cała rodzina. Towarzyszy temu lęk, złość, smutek, poczucie winy, bezradność. Dlatego tak ważne jest psychologiczne wsparcie w procesie leczenia.

Dzięki finansowaniu -Nederlanden prowadzimy program bezpłatnych konsultacji psychologicznych dla pacjentów onkologicznych i ich bliskich.

Konsultacje odbywają się także online, dlatego mogą z nich korzystać także osoby, które są w trakcie leczenia i mają ograniczoną mobilność.

Dlaczego wsparcie psychiczne w chorobie nowotworowej jest tak ważne?

💬 Pomaga nazwać i przepracować trudne emocje – takie jak strach, złość czy poczucie winy.
Pozytywne nastawienie może wspierać współpracę z lekarzami i motywację do leczenia.
Nieleczona depresja u pacjentów onkologicznych może prowadzić do izolacji, pogorszenia rokowań, a nawet rezygnacji z leczenia.

Dziękujemy Nationale-Nederlanden za zaufanie i wspólne działanie na rzecz zdrowia psychicznego osób mierzących się z chorobą nowotworową i ich rodzin.

09/10/2025

09/10/2025

Zapraszamy na sesje TRE, prowadzone przez dr Jagnę Sobierajewicz🥰

Odzyskaj spokój i równowagę z TRE® 💚

🌟Jak wyglądają sesje?
▪️trwają około 45–90 minut,
▪️odbywają się indywidualnie lub w małych grupach,
▪️obejmują krótkie ćwiczenia fizyczne i czas na relaks,
▪️prowadzone są w bezpiecznej, wspierającej atmosferze,

🌟Dla kogo?
▪️osób żyjących w stresie,
▪️sportowców i osób aktywnych,
▪️osób po trudnych doświadczeniach,
▪️wszystkich, którzy chcą zadbać o swoje zdrowie psychofizyczne,

🌟Co daje TRE®?
▪️redukcja napięcia mięśniowego i stresu,
▪️umiejętność autoregulacji,
▪️większy spokój i lepszy sen,
▪️poprawa samopoczucia i energii,
▪️wsparcie w radzeniu sobie z lękiem i zmęczeniem, lepszy kontakt z własnym ciałem,

ZAPISY: https://tiny.pl/ybm0570d
📧 wielkopolskiecentrumterapii@gmail.com
📞 +48 607 341 553