Centrum diagnostyczno - terapeutyczne EASY WAY

19/05/2026

Mit: „Dzieci z ASD nie nawiązują relacji społecznych”

To jedno z najczęściej powtarzanych i jednocześnie najbardziej mylących uproszczeń dotyczących spektrum autyzmu. W rzeczywistości dzieci z ASD nawiązują relacje społeczne, jednak ich przebieg, dynamika i forma mogą znacząco różnić się od relacji obserwowanych u dzieci neurotypowych.

Bardzo ważne jest nie pytanie czy dziecko wchodzi w relacje, ale w jaki sposób te relacje buduje i co może stanowić dla niego wyzwanie w tym obszarze.

Jak wygląda nawiązywanie relacji u dzieci w spektrum?

🩵 Dzieci z ASD mogą rzadziej inicjować kontakt w sposób spontaniczny lub grupowy. Często:
- podchodzą do relacji poprzez konkretne zainteresowanie lub aktywność,
- potrzebują więcej czasu na obserwację sytuacji społecznej,
- mogą mieć trudność z „wejściem” w dynamiczną, grupową zabawę.

❗Nie oznacza to braku chęci kontaktu, lecz odmienny sposób jego rozpoczynania.

🩵Relacje rówieśnicze opierają się na wielu subtelnych sygnałach społecznych, takich jak mimika, ton głosu czy niepisane zasady zabawy. U części dzieci w spektrum:
- interpretacja tych sygnałów może być mniej intuicyjna,
- komunikaty mogą być rozumiane bardziej dosłownie,
- trudność może dotyczyć przewidywania intencji innych osób.

🩵 Zabawa i relacje grupowe wymagają elastyczności oraz szybkiego dostosowywania się do zmieniających się zasad. Dzieci z ASD mogą:
- preferować stałość i przewidywalność,
lepiej funkcjonować w jasno określonych strukturach,
- mieć trudność w dynamicznych zmianach w zabawie

🩵Relacje społeczne mogą mieć inny charakter niż u rówieśników:
-częściej mają formę relacji 1:1,
- są oparte na wspólnych zainteresowaniach,
- bywają bardzo intensywne i zaangażowane w wybranym obszarze.

Na funkcjonowanie społeczne wpływają również aspekty sensoryczne i emocjonalne. Nadmiar bodźców (hałas, ruch, duże grupy) może powodować przeciążenie, co skutkuje wycofaniem się z interakcji — nie z braku potrzeby relacji, ale z potrzeby regulacji.

Dzieci z ASD chcą tych relacji społecznych ale mogą mieć kłopot z ich prawidłowym nawiązaniem lub utrzymywaniem

18/05/2026

"Dlaczego podczas diagnozy tyle pytań dotyczy ciąży i porodu?”

To temat, który bardzo często pojawia się zarówno wśród rodziców, jak i studentów uczących się pracy diagnostycznej. Kiedy dziecko trafia do specjalisty z trudnościami w rozwoju mowy, zachowaniu, koncentracji czy emocjach, rodzice nieraz są zaskoczeni pytaniami o przebieg ciąży, poród albo leki przyjmowane wiele lat wcześniej.

„Przecież problem jest teraz.”
„Co wspólnego z mową ma poród?”
„Dlaczego pytacie o leki z ciąży?”

A jednak wywiad okołoporodowy jest jednym z najważniejszych elementów diagnozy rozwojowej.

Rozwój dziecka nie zaczyna się w momencie pojawienia się pierwszych słów ani wtedy, gdy zauważamy trudności w przedszkolu czy szkole. Układ nerwowy rozwija się już od pierwszych tygodni życia płodowego, a okres ciąży i porodu ma ogromne znaczenie dla dojrzewania mózgu.

Dlatego podczas diagnozy pytamy między innymi o:
• przebieg ciąży,
• choroby mamy,
• infekcje,
• stres i hospitalizacje,
• leki przyjmowane w ciąży,
• sposób porodu,
• wcześniactwo,
• wagę urodzeniową,
• niedotlenienie,
• skalę Apgar,
• pobyt dziecka w inkubatorze lub na oddziale intensywnej terapii.

Nie pytamy po to, by kogokolwiek oceniać. Nie szukamy „winnego”. Szukamy informacji, które pomagają zrozumieć rozwój dziecka.

Dlaczego to ma znaczenie?

Układ nerwowy dziecka jest bardzo wrażliwy na różne czynniki biologiczne. Niektóre trudności, które obserwujemy kilka lat później, mogą mieć swoje źródło właśnie we wczesnym etapie rozwoju.

Przykładowo:
• wcześniactwo wiąże się ze zwiększonym ryzykiem trudności językowych, opóźnionego rozwoju mowy, problemów z koncentracją czy regulacją emocji,
• niedotlenienie okołoporodowe może wpływać na funkcje poznawcze, uwagę, pamięć i tempo przetwarzania informacji,
• bardzo niska masa urodzeniowa bywa związana z trudnościami sensorycznymi lub motorycznymi,
• ciężkie infekcje w ciąży mogą oddziaływać na rozwój neurologiczny dziecka,
• niektóre leki przyjmowane w ciąży mogą mieć znaczenie dla dojrzewania układu nerwowego — dlatego pytamy o nie zawsze w sposób neutralny i medyczny,
• długotrwały stres w ciąży również może wpływać na rozwój dziecka, ponieważ organizm matki i dziecka funkcjonują wtedy w silnym napięciu biologicznym.

To nie oznacza, że każda trudna ciąża czy poród prowadzą do problemów rozwojowych. Zdecydowana większość dzieci rozwija się dobrze mimo różnych komplikacji. Ale w diagnozie liczy się całość obrazu.

Jeżeli dziecko:
• późno zaczęło mówić,
• ma trudności z koncentracją,
• szybko się przeciąża,
• ma problemy emocjonalne,
• wykazuje trudności sensoryczne,
• ma kłopoty z zachowaniem lub uczeniem się,

to informacje z okresu ciąży i porodu mogą pomóc zrozumieć, dlaczego układ nerwowy funkcjonuje właśnie w taki sposób.

Wywiad okołoporodowy nie jest więc „formalnością”, ale jednym z fundamentów rzetelnej diagnozy.

Dobry specjalista nie patrzy wyłącznie na objaw. Patrzy na całe dziecko:
• jego rozwój,
• historię medyczną,
• temperament,
• środowisko,
• emocje,
• możliwości i trudności.

Dopiero połączenie tych elementów pozwala zaplanować skuteczną pomoc.

Warto też podkreślić, że zebranie wywiadu nie służy ocenianiu rodziców. Rodzice nie są odpowiedzialni za każdą trudność dziecka. Często zrobili wszystko najlepiej, jak potrafili. Wywiad ma pomóc zrozumieć mechanizmy rozwoju, a nie wzbudzać poczucie winy.

Czasem jedno pytanie o ciążę lub poród pozwala połączyć wiele pozornie niezwiązanych objawów i dzięki temu dobrać dziecku właściwe wsparcie dużo szybciej i skuteczniej.

18/05/2026

Mowa zaczyna się od relacji.

Zanim dziecko wypowie pierwsze słowa, najpierw uczy się czegoś znacznie ważniejszego — że kontakt z drugim człowiekiem daje mu bezpieczeństwo, uwagę i radość. 🤍

To właśnie wspólne spojrzenia, uśmiechy, wskazywanie palcem, wyciąganie rączek czy reagowanie na głos rodzica są pierwszymi etapami komunikacji. Dziecko najpierw chce być „z kimś”, a dopiero później zaczyna mówić.

Rozwój mowy nie polega wyłącznie na nauce słów i poprawnej wymowy. To proces budowania relacji, ciekawości drugiego człowieka i potrzeby dzielenia się emocjami oraz doświadczeniami. ✨

Dlatego tak ważne jest:
👀 wspólne patrzenie na świat,
🫶 odpowiadanie na próby kontaktu dziecka,
🎲 zabawa „razem”, a nie tylko „obok siebie”,
📖 codzienne rozmowy i rytuały,
😊 nazywanie emocji i tego, co dzieje się wokół.

Czasem rodzice martwią się, że dziecko jeszcze nie mówi lub mówi bardzo mało. Warto wtedy przyjrzeć się nie tylko samym słowom, ale także temu:
✔️ czy dziecko szuka kontaktu,
✔️ czy pokazuje i dzieli się zainteresowaniem,
✔️ czy reaguje na swoje imię,
✔️ czy chce angażować drugą osobę we wspólną aktywność.

Bo komunikacja zaczyna się dużo wcześniej niż pierwsze „mama” czy „tata”. 🌿

Najważniejszym fundamentem rozwoju mowy jest relacja — pełna bliskości, uwagi i wspólnego bycia razem. 🤍

18/05/2026

Mięsień okrężny ust to jeden z najważniejszych mięśni w obrębie twarzy. Odpowiada nie tylko za domykanie ust, ale również za prawidłowe oddychanie, połykanie, mowę, mimikę oraz stabilizację całego układu stomatognatycznego.

Gdy napięcie mięśnia jest nieprawidłowe, mogą pojawiać się:
• oddychanie przez usta
• trudności z domykaniem warg
• seplenienie i zaburzenia artykulacji
• ślinienie się
• nieprawidłowe połykanie
• napięcia w obrębie twarzy i żuchwy
• wady zgryzu
• problemy ortodontyczne oraz nawroty po leczeniu

Zbyt słabe napięcie osłabia funkcję ust i języka, natomiast nadmierne napięcie może prowadzić do kompensacji, zaciskania oraz przeciążeń mięśniowych.

Jak możemy pomóc?
✔ Terapia miofunkcjonalna – poprzez odpowiednio dobrane ćwiczenia uczymy prawidłowej pracy mięśni twarzy, języka i ust.
✔ Elektrostymulacja – wspomaga aktywację osłabionych mięśni, poprawia ich funkcję oraz wspiera efekty terapii.

Prawidłowa funkcja mięśni to podstawa zdrowego rozwoju, prawidłowej mowy i efektywnego leczenia ortodontycznego.

Zapraszamy do zapisów
SMS: 883 099 549

Kalisz, Pleszew, Środa Wielkopolska

16/05/2026

Jak rozpoznać objawy ADHD u dziecka?

ADHD (zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi) jest zaburzeniem neurorozwojowym. Oznacza to, że jego objawy pojawiają się we wczesnym dzieciństwie i dotyczą głównie funkcjonowania uwagi, impulsywności oraz aktywności ruchowej.

Pojedyncze zachowania nie wystarczą do rozpoznania ADHD. Kluczowe jest ich nasilenie, trwałość i wpływ na codzienne funkcjonowanie dziecka.

🔎 Trudności z uwagą (nie tylko roztargnienie)

Dziecko może:

łatwo się rozpraszać nawet przy prostych zadaniach,

mieć trudność z dokończeniem pracy (np. lekcji, rysunku),

sprawiać wrażenie, że „nie słucha”, mimo że nie ma zaburzeń słuchu,

gubić rzeczy potrzebne na co dzień (zeszyty, przybory),

unikać zadań wymagających dłuższego skupienia.

⚡ Nadmierna aktywność

W zależności od wieku może to wyglądać inaczej:

U młodszych dzieci:

ciągłe wiercenie się, bieganie, wspinanie się,

trudność w spokojnej zabawie.

U starszych:

wewnętrzne poczucie niepokoju,

„bycie w ciągłym ruchu” lub trudność w odpoczynku,

męczenie się czynnościami wymagającymi siedzenia w miejscu.

🎯 Impulsywność

Dziecko może:

odpowiadać zanim pytanie zostanie dokończone,

przerywać innym,

mieć trudność z czekaniem na swoją kolej,

działać bez przewidywania konsekwencji.

🧩 Ważne kryteria, o których często się zapomina

Specjaliści zwracają uwagę również na to, czy:

objawy występują w więcej niż jednym środowisku (np. dom i szkoła),

utrzymują się przez dłuższy czas,

wyraźnie wpływają na naukę, relacje lub codzienne funkcjonowanie,

są nieadekwatne do wieku rozwojowego dziecka.

Czym nie jest ADHD?

Nie każde żywe, energiczne lub „trudne w zachowaniu” dziecko ma ADHD. Podobne objawy mogą wynikać m.in. z:

stresu lub zmian życiowych,

trudności emocjonalnych,

problemów ze snem,

nieodpowiednich wymagań środowiskowych.

🤝 Kiedy warto skonsultować się ze specjalistą?

Jeśli trudności:

utrzymują się przez dłuższy czas,

nasilają się,

wpływają na naukę, relacje lub codzienne funkcjonowanie,

Diagnoza, poradnictwo, wsparcie
Kalisz, Pleszew, Środa Wielkopolska

13/05/2026

Już od lipca w Centrum Easy Way ruszają konsultacje ze specjalistami! 🌿

Potrzebujesz wsparcia, diagnozy lub terapii dla dziecka, młodzieży lub dorosłych?
W naszym Centrum dostępne będą konsultacje z:

🧠 psychologiem
📚 pedagogiem
✋ terapeutą ręki
🗣️ logopedą
🔍 diagnostą

Oferujemy:
✔️ konsultacje
✔️ terapię
✔️ poradnictwo
✔️ diagnozę

To miejsce stworzone z myślą o wsparciu, rozwoju i indywidualnym podejściu do każdego ❤️

📲 Zachęcamy do obserwacji profilu Centrum Easy Way — już wkrótce więcej informacji!

📩 Zapraszamy do zapisów:
sekretariat.easyway@gmail.com

10/05/2026

Ósmoklasiści! ✏️📚
Pamiętajcie — egzamin nie sprawdza, ile jesteście warci, tylko czego się nauczyliście. A nauczyliście się naprawdę dużo! 💙

Życzymy Wam spokoju, uśmiechu i wiary w siebie.
Niech stres odejdzie w kąt, a w głowie pojawią się same dobre odpowiedzi 😄

Dacie radę — trzymamy za Was mocno kciuki! 🍀

08/05/2026

08/05/2026

Rewalidacja w szkole – czym naprawdę jest, czym NIE jest i dlaczego rodzice powinni się jej uważnie przyjrzeć?

Wokół rewalidacji narosło wiele mitów. Dla jednych to „dodatkowe lekcje”, dla innych temat budzący lęk i poczucie stygmatyzacji. Tymczasem rewalidacja nie ma nic wspólnego z karaniem dziecka, ocenianiem go czy „naprawianiem”.

To forma specjalistycznego wsparcia organizowana dla uczniów posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego. Jej głównym celem jest wspieranie rozwoju dziecka, wzmacnianie jego mocnych stron oraz pomoc w pokonywaniu trudności wynikających z niepełnosprawności, zaburzeń rozwojowych czy problemów w codziennym funkcjonowaniu.

Rewalidacja ma pomagać dziecku lepiej odnaleźć się w szkole, relacjach społecznych i życiu codziennym — a nie jedynie poprawiać oceny.

Czym rewalidacja NIE jest?

❌ Nie jest karą za słabe wyniki.
❌ Nie jest „przetrzymywaniem” dziecka po lekcjach.
❌ Nie polega wyłącznie na odrabianiu zadań domowych.
❌ Nie służy dyscyplinowaniu ucznia.
❌ Nie oznacza, że dziecko jest „gorsze” lub mniej zdolne.
❌ Nie powinna być przypadkowymi zajęciami bez celu.
❌ Nie może wyglądać identycznie u każdego ucznia.

Rewalidacja powinna być indywidualnie dopasowana do potrzeb dziecka. To właśnie dlatego jej forma może być bardzo różna.

Na czym mogą polegać zajęcia rewalidacyjne?

✔ ćwiczenia koncentracji i pamięci,
✔ rozwijanie komunikacji i kompetencji społecznych,
✔ Rozwijanie umiejętności emocjonalnych,
✔ ćwiczenia grafomotoryczne,
✔ rozwijanie samodzielności i organizacji,
✔ wsparcie funkcji poznawczych,
✔ działania pomagające dziecku lepiej radzić sobie w środowisku szkolnym.

Szkoła ma obowiązek organizować rewalidację dla ucznia posiadającego orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego — zgodnie z zaleceniami zawartymi w orzeczeniu. Najczęściej są to minimum 2 godziny tygodniowo.

I właśnie tutaj rola rodzica jest ogromna.

Warto przyjrzeć się rewalidacji bliżej, gdy dziecko:
• ma trudności z koncentracją, komunikacją lub relacjami społecznymi,
• szybko się wycofuje i traci wiarę w siebie,
• nie radzi sobie emocjonalnie lub organizacyjnie,
• doświadcza trudności wynikających np. ze spektrum autyzmu, niepełnosprawności czy zaburzeń rozwoju,
• wraca z zajęć przeciążone albo przeciwnie — nie widzimy żadnych efektów wsparcia.

Rodzic ma prawo wiedzieć:
✔ jaki jest cel zajęć,
✔ kto je prowadzi,
✔ jak wygląda praca z dzieckiem,
✔ jakie postępy są obserwowane,
✔ czy wsparcie rzeczywiście odpowiada potrzebom ucznia.

Bo rewalidacja nie powinna istnieć tylko na papierze.

Dobrze prowadzona może realnie zmieniać codzienność dziecka: budować jego sprawczość, poczucie bezpieczeństwa, samodzielność i wiarę we własne możliwości. Źle prowadzona — staje się pustym obowiązkiem, który nie daje dziecku realnego wsparcia.

Dlatego warto pytać, obserwować i współpracować ze szkołą. Rewalidacja ma służyć dziecku. Nie systemowi.