Ewa Dusza - Ogrody Duszy, Certyfikowany Terapeuta Ustawień Systemowych

14/03/2026

05/03/2026

Wszędzie tam, gdzie Ty
Bez względu gdzie pojedziesz
W jaką podróż się wybierzesz
W jaki stan się przeniesiesz
Gdzie chcesz się schować albo uciec
Ono zawsze jest z Tobą
Czy tego chcesz czy nie
Nie zostawisz go
A ono Cię nie opuści...
Nawet jeśli przez lata nauczyłaś się go uciszać
Nie słuchać
Tłumić
Słuchając głosów z zewnątrz
niby wiedzących a czasem wszechwiedzących
Dając im najwyższe prawa racji...

A kiedy głosy cichną
Odciągacze milkną
Zostajesz sama z nim
z ciałem zawsze swoim
Wiernym Tobie
Współpracującym zawsze, szczególnie tam, gdzie trudno w to uwierzyć i współpracą nazwać
Tam szczególnie jest wierne głębszym potrzebom w Tobie
Przekazom z nieświadomego płynącym
Dla oka i rozumu nie widocznym

Ciało robi wszystko, żeby Twą uwagę przykuć i zmianę w Tobie wywołać
Napięciem
Bólem
Chorobą...bo ona zawsze po "coś" ważnego przychodzi...
Czasem trudną informację niosąc...
Dużo energii wkładając, żebyś ponownie nie odwróciła wzroku od niego
Skazując na niewidoczność

Ciało najwierniejszym towarzyszem
Zawsze przy Tobie
Bez względu na to, jak bardzo się od niego próbujesz oddzielić
Uczono nas od dziecka oddzielania się
Oddzielania się od siebie
Od ciała
Od uczuć i potrzeb
Od zaufania do siebie, do ciała
Wiedzy z jego sygnałów płynącej

Ciało wie...
Jeśli go posłuchasz
I odwagi nabierzesz, żeby przystanąć
I wrócić do niego
Do łączności chwilowo utraconej
Drogowskazy nieomylne odzyskasz
I drogę do spokoju
i radość z niego płynącą...

Zapraszam Cię po odzyskanie uważnego kontaktu z ciałem...połączenia z mądrością z niego płynąca...

Ewa Dusza
ogrodyduszy.pl

01/03/2026

Ciebie też stać na ten luksus...

Otulone czułością ciało
Odpoczywa
Regeneruje się
I robi najpiękniejsze nic...

Dzisiaj "Nic" przychodzi z wyboru
Nie, jak kiedyś z wyczerpania i znużenia
Albo z tak zwanego " muszę" odpocząć wykorzystać urlop, żeby wyciszyć pobudzony i rozbudzony umysł...co raczej nigdy nie mogło się ziścić...
Ciało poddane komendzie " muszę się rozluźnić" natychmiast się napina i spina...
Im bardziej się starasz rozluźnić tym bardziej Ci nie wychodzi...

Kiedy pozwalasz sobie na nic nierobienie
i myśli płyną jak chmury na niebie...
Przychodzą i odchodzą wtedy, gdy im na to pozwalasz nie oczekując nic...

Przychodzi cisza kojąca...
A w ciszy uważność się pojawia
Uważność na to, co w środku
a nie na zewnątrz...
Zwykliśmy być perfekcyjnie uważni na wszystko, co obok i w koło nas się dzieje...
To tyle tylko znaczy, że umiejętność uważności mamy opanowaną...

Cisza
Wypełniona sobą
Uważnością na wszystko, co się pojawia
i znika...
chwila ta za luksus uznana
Pozwolić sobie na taki luksus tańszy od kremu czy perfum
A może jednak droższy...najdroższy
Czy możesz dzisiaj dać sobie chwile luksusu
5 minut
Zatrzymać się
Usiąść
Pozwolić sobie na nic nierobienie...

Pochodzę od kobiet, które nie pozwalały sobie...
Nie umiały
Nie mogły
Nie znały tego stanu
Bo stany i czasy, w których żyły były inne niż dziś moje...
Historią pisane...
One historie tworzyły inne niż dziś ja tworzę....
W wytrwaniu i przetrwaniu
Sile ogromnej do działania za wszelką cenę
W ochronie
W obronie
W łączeniu końca z końcem
Opiece nad dziećmi i domem
Tyle historii i emocji z tego płynie
Tyle doświadczenia
I potencjału, z którego życie moje
W ciszy
Z wdzięcznością za wszystko, co mi dały
Otulam czułością ciało
W bezkresie oceanu, w promieniach słońca i zapachu unoszącej się wiosny każda komórka mojego ciała się cieszy...

Zapraszam na warsztat dedykowany dla nas Kobiet.
Po otulone czułością i przebudzone do życia Ciało.

https://ogrodyduszy.pl/warsztaty/otulone-czuloscia-cialo-warsztat-rozwojowy-dla-kobiet-katowice/

18/02/2026

A gdyby tak: ruch i kontakt z drugim człowiekiem, przepisywano na receptę...

Wczoraj moje wracające do zdrowia ciało, pozwoliło na utęskniony, długi spacer po lesie...i...
każda komórka się cieszy
i ożywa...nabiera energii do życia...
Wietrzy się głowa a myśli niespiesznie rozpływają się każda w inną stronę...robiąc przestrzeń ciszy...
Ciało się rozluźnia i uspakaja...
A to tylko spacer rzec by można...

Kiedy w ostatnim czasie podłoga ciału ulgę niosła...spacer dziś prawdziwym luksusem stał się...
Towarem najwyższej rangi...
Bo i w rzeczywistości taki on jest...
Niezastąpiony niczym dla ciała i ducha
Lekarstwem bez recepty

Tak, jak kontakt z żywym, dobrym dla nas człowiekiem...
Nie do zastąpienia bez względu na odkrycia i doniesienia współczesnej nauki...
Nic nie zastąpi bliskości, spojrzenia w oczy, ciepła i oddechu ciała
Nic tak nie leczy
Radości nie przynosi
Nie uzdrawia: jak dotyk, czułość i wspólnie wypita herbata...
Mój nastoletni syn, znielubił już, od lat ciągle powtarzane przeze mnie zdanie:
" do telefonu nie można się przytulić..."
Proste i banalnie oczywiste
A jednak często nie używane i zapomniane
Wyparte
Zakryte nowinkami i odkryciami dzisiejszego świata...

Prawdy odwiecznej nie da się zakryć:
Większość jednak ludzkich trudności, kłopotów i objawów chorobowych ma swe prapoczątki w relacjach albo ich braku...
Czy tego chcemy czy nie tak, jest....

Gdyby tak uczono nas, że ruch i kontakt z drugim, dobrym dla nas człowiekiem jest początkiem zdrowienia...
Lekarstwem bezcennym
Łatwiej byłoby do zdrowia wracać
Do siebie i życia swojego...

Uczono nas i tych, którzy nas uczyli też tego uczono
I nadal uczy się nas zamienników
i rozpraszaczy...
Rozpraszaczy i oddalaczy od siebie
Od ciała
Od zdrowienia
Od ludzi
I przyrody, której nadal nieodłączną częścią jesteśmy...

Gdyby tak chociaż raz w życiu taka receptę otrzymać byłoby: zdrowiej, taniej, szczęśliwiej i bliżej nam do nas samych
i tych, których kochamy.

Ewa Dusza
ogrodyduszy.pl

22/01/2026

W życiu można uciekać na wiele sposobów...

Od siebie
Od swoich najgłębszych, ukrytych potrzeb...
Od życia swojego

Jedząc za dwoje albo za troje
Gromadząc, robiąc zapasy w ciele
Wypychając i wypełniając pustkę w sobie
Po czymś
Po kimś
Żeby nie czuć...
Nie tęsknić

Wierząc, że słodycz osłodzi ból życia w pustce albo w tęsknocie...
Zaklejając powierzchownie rany w sobie, których tak na prawdę nie sposób zakryć ani ukryć...

Ile dziecięcego w Twoim dorosłym ciele mieszka
- głodnego, niedożywionego czułością
i uważnością...schowanego w ukryciu dziecka?
Ile przekarmionego i wypchanego pokarmem, który nie odżywia tylko zapycha...
Ile w tym zastępstwa za czułość i uwagę za kontakt...żywego ciała z żywym ciałem...

Ile prób kompensacji głodu miłości
i tęsknoty, nie możliwej do zrekompensowania...
Ile niedosytu i niezaspokojenia w Tobie
Czeka...

Ile...tego w Tobie...

Gdyby tak nie uciekać więcej...
Zatrzymać się...
Poczuć dorosłość w sobie i moc z tego płynącą, możliwości nieodkryte.
I pozwolić sobie - z dorosłego miejsca - to dziecko w sobie zobaczyć: głodne, niedokarmione albo wypełnione po brzegi.

Po prostu zobaczyć, uważnością
i zrozumieniem otoczyć...
Siebie i swoje potrzeby...

Może to najlepszy dla Ciebie moment...

Zapraszam na warsztat ustawień systemowych: Kogo i co karmisz w sobie - kiedy jesz? - moja relacja z jedzeniem

🔗 https://ogrodyduszy.pl/warsztaty/kogo-i-co-karmisz-w-sobie-kiedy-jesz-moja-relacja-z-jedzeniem-warsztat-ustawien-wg-berta-hellingera-katowice/

Chcesz być na bieżąco z informacjami o nowych wydarzeniach?
Zapisz się do Newslettera: 📩 https://ogrodyduszy.pl/newsletter/

18/01/2026

Przytulić odwagę
Bycia Sobą:
Wyrazistą
Głośną
Błyszczącą i mieniącą się kolorami
Z ciągle rosnącym apetytem na życie i jego doświadczanie
Również wtedy, kiedy wychodzi to poza wszelkie ramy...
Kanony i trendy
Pożegnać skromność nie swoją
I grzeczność dziecięcą w dzieciństwie zostawić

Wyjść z cienia
Wyjść z cienia, który dziś już sama sobie tworzysz...
Z ukrycia
Ze schowka
Z konta, do którego ktoś się postawił dawno temu
Uciszył, wygasił wszystko, co żywe w dziecku
Tętniące radością
Za głośne, za wyraziste, zbyt widoczne a nawet rzucające się w oczy...dziecko...
Takie się urodziło i wyzwaniem się stało
A i kłopotem nawet sporym...

I tak w tym dorastało...
Przeglądając się przez cale życie w opiniach i ocenach innych
Jak wiemy: opinii innych tyle ilu innych, sporo...oszaleć można próbując się wpisać i dostosować do tylu innych..
W napięciu i lęku
W oczekiwaniu i czekaniu aż ktoś dostrzeże, ucieszy się i miejsce zrobi, na wszystkie barwy i ich odcienie - Ciebie
Pozwoli na erupcję wulkanu energii Twojej...

Możesz tak siedzieć całe życie...
W dorosłości samemu się tam wsadzając...

I w jakimś stopniu to oczywiste, o czym piszę a jednak najczęściej tak głęboko u źródła leżące...

Możesz tam siedzieć
Albo wyjść
Pozwolić Sobie Samemu
Dla Siebie
Mówić swoim głosem i swoimi słowami
To, co myślisz
To, co czujesz
Robić to, co chcesz i kiedy chcesz...
Czasem się bojąc albo lękając
Po prostu zacząć to robić...

Nie czekając na czas odpowiedni
Ani warunki sprzyjające
Oczy ludzi przychylne...

Robić
Wtedy, kiedy wychodzi i kiedy nie wychodzi
Po prostu robić swoje
I po swojemu...

A kiedy nie wiesz, co Twoje
Zadać sobie pytanie
I posłuchać
Słuchać odpowiedzi
Z intuicji płynących
A i z rozumu się pojawiających
I próbować
Eksperymentować i doświadczać
Sprawdzać
I pozwalać sobie na błędy, porażki
i radości z sukcesów płynące...
Wybrać Siebie i życie swoje
Tu...jedno, jedyne nam dane...

Zapraszam na warsztaty:
🔗 https://ogrodyduszy.pl/warsztaty-ustawien-systemowych/

Chcesz być na bieżąco z informacjami o nowych wydarzeniach?
Zapisz się do Newslettera: 📩 https://ogrodyduszy.pl/newsletter/

11/01/2026

Wczoraj do obfitości prowadziła nas droga przez straty, nasze i tych, którzy tracili przed nami...
Wspólnie zaglądaliśmy prawdzie w oczy

Tracąc w życiu, o stratach innych przypominać można w nieskończoność, tonąc w ich obfitości
jednak, nie zmienia to nic tym, którzy tracili przed nami...

Nam owszem zabiera
Dostęp do życia swojego i radości z niego płynącej
Strata opakowana w tak zwany zysk błyszczący, radości i obfitości nie przynosi...

Z ciepłem i sercem na dłoni zaglądaliśmy prawdzie w oczy
Nie łatwej
Często w ciele zamrożonej
Jednak zawsze uwalniającej i ulgę przynoszącej

Prawda otwiera:
drogę do siebie
do życia, życiem swoim
sprawami i tematami swoimi
myśleniem o Sobie i o potrzebach swoich

Prawda pozwala poczuć i czuć
ból, rozpacz i tęsknotę, uszytą na miarę barków naszych...bez dźwigania nie swoich ciężarów
To, co nasze, przez nas przeżyte i doświadczone do udźwignięcia zawsze możliwe...

Potrzeba pożegnać to, co nie nasze, żeby zostawić i swoją przeszłość za sobą...

Wtedy można zobaczyć na prawdę Siebie
i to, co w około...
Oczy szeroko otworzyć i serce ucieszyć
Życie tętniące w sobie poczuć

I tak to było wczoraj
Od prawdy, przez straty po obfitość Swoją...
Były łzy i rozpacz
I radości dużo było również
A przede wszystkim uważność
i życzliwość ogromna do siebie wzajemnie...

Ewa Dusza
ogrodyduszy.pl

04/01/2026

Dziś jest o wdzięczności i wspólnym zapraszaniu się do najważniejszej życiowej podróży...

Zdjęcie to zrobiłam wczoraj po warsztacie...
Było to poruszające rozpoczęcie Nowego Roku.

Leżę szczęśliwa i spokojna na podłodze w mojej przestrzeni... w miejscu, które tworzę z moją energią...
Wzruszona i wdzięczna za to miejsce, które służy mnie i tylu ludziom, którzy tu przychodzą...
Przestrzeń, w której można być, czuć i ufać temu, co się w nas pojawia...
Można tu spotkać wielu ludzi, poznać wiele historii a to, co najważniejsze można tu spotkać Siebie...
W bezpiecznej, ciepłej przestrzeni Ogrodów, które kwitną, kiedy przychodzicie Wy...
Jestem wypełniona wdzięcznością za podróż w głąb siebie, w którą wyruszyłam bardzo dawno temu i niezmiennie od lat jest ona dla mnie fascynująca. Podróż ta jest jednocześnie osobista i zawodowa.
Dzięki niej mogę towarzyszyć Wam w waszych podróżach, do których mnie zapraszacie.

Zatem zapraszam Was do Ogrodów Duszy do dalszego podróżowania, odkrywania tylu jeszcze nieznanych krajobrazów i nieodkrytych miejsc w Sobie.

Ewa Dusza
ogrodyduszy.pl

31/12/2025

Z wdzięcznością
Ze spokojem
I czułością wobec tego, co odchodzi...
Z radością
i budzącą się ciekawością na to, co przyjdzie...
Jestem
Dziś
Po prostu

To był bardzo dobry, długi i nasycony doświadczeniami rok...
Dziękuje Sobie
I wszystkim, którzy zaufali mojejmu towarzyszeniu i wsparciu w odzyskiwaniu Siebie.

I wszystkim, którzy są ze mną zawsze
i tym, którzy są od zawsze,
dziękuję...