Aneta Ceglińska Psychoterapia

06/04/2026

Ta książka to odpowiedź na to, czego potrzebuje osoba mająca ADHD i mierząca się z prokrastynacją, chaosem, trudnościami w relacjach i organizacją czasu. Zawiera konkretne strategie będące wsparciem w wielu problemach wynikających z ADHD i lęku. Polecam serdecznie.

Kupisz u GWP Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne tu: https://www.gwp.pl/adhd-i-zaburzenia-lekowe-osob-doroslych.html

25/03/2026

Psychoonkologia w opiece paliatywnej i u schyłku życia"
Red. David W. Kissane • Maggie Watson • William Breitbart Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego

To książka o spotkaniu z człowiekiem w jego najbardziej kruchym momencie.
Pokazuje psychoonkologię nie jako teorię, ale jako uważną obecność w cierpieniu, rozmowie o śmierci i sensie życia.

Doceniam jej kliniczną konkretność i jednocześnie ogromną humanistyczną wrażliwość.
To publikacja dla profesjonalistów - ale przede wszystkim dla tych, którzy chcą towarzyszyć, a nie tylko leczyć.

24/03/2026

„Ludzi nie niepokoją rzeczy same w sobie, lecz ich wyobrażenia o tych rzeczach.” Epictetus

Coraz częściej wracam do tej myśli, gdy rozmawiam z ludźmi o zniekształceniach poznawczych w relacjach.

Szczególnie o sytuacjach, w których ktoś uwierzy w swoją interpretację drugiej osoby, zamiast sprawdzić ją w dialogu.

W terapii poznawczo-behawioralnej nazywamy to m.in. czytaniem w myślach - przekonaniem, że wiemy, co ktoś myśli lub czuje, bez realnych dowodów.

Zdarzyło mi się kiedyś doświadczyć tego osobiście.
Bliska osoba obraziła się na mnie, bo była przekonana, że „coś o niej myślę”.
Gdy próbowałam wyjaśnić fakty i swoją perspektywę - nie zostały one wzięte pod uwagę.

Interpretacja okazała się silniejsza niż rzeczywistość.

To trudne doświadczenie.

Bo w takich momentach rozmowa przestaje dotyczyć tego, co naprawdę się wydarzyło, a zaczyna dotyczyć czyjejś myśli o tym, co rzekomo się wydarzyło.

Najczęstsze sygnały tego zniekształcenia w relacjach:
☐ Ktoś zakłada, że zna Twoje intencje - bez pytania.
☐ Wyjaśnienia i fakty nie zmieniają jego przekonania.
☐ Jedna interpretacja zostaje uznana za „jedyną prawdę”.
☐ Pojawia się silna reakcja emocjonalna na coś, co nie zostało realnie powiedziane.
☐ Dialog zamienia się w próbę obrony przed cudzą interpretacją.
☐ Masz poczucie, że nie masz wpływu na to, jak jesteś postrzegana/y.
☐ Relacja zaczyna opierać się bardziej na domysłach niż na sprawdzaniu rzeczywistości.
☐ Pojawia się napięcie i bezradność: „jak mam udowodnić coś, czego nie myślę?”

Ważne:

Myśli nie są faktami.
Interpretacje mogą być bardzo przekonujące - ale nadal pozostają interpretacjami.

Zdrowa relacja nie polega na tym, że nigdy się nie mylimy.
Polega na gotowości do weryfikowania swoich założeń, nawet wtedy, gdy emocje są silne.

Zastanawiam się, jak często konflikty rodzą się dziś nie z tego, co ktoś zrobił,
ale z tego, co druga osoba była przekonana, że zrobił.

Jak myślisz czy zdarzyło się Tobie lub komuś bliskiemu wpaść w tą pułapkę? Daj znać w komentarzu 👉

27/02/2026

„Inni ludzie przyprawiają nas o ślepotę, gdy udaje się im nakłonić nas, żebyśmy potakiwali ich kłamstwom. Często też sami przysłaniamy sobie oczy - zaślepiają nas własne, błędne przekonania". - John Fredericson, „Kłamstwa, którymi żyjemy”

Coraz częściej wracam do tego fragmentu, gdy rozmawiam z ludźmi o zjawisku gaslightingu.

W psychologii nazywamy tak sytuację, w której ktoś stopniowo podważa Twoje emocje, pamięć albo sposób widzenia rzeczywistości - aż zaczynasz mniej ufać sobie niż drugiej osobie.

Czy spotkałeś/aś się kiedyś z sytuacją, w której ktoś mówił, że masz „coś do poprawy”, ale gdy dopytywałaś/eś o konkrety - nie potrafił wyjaśnić, o co właściwie chodzi?

Spotykam się z tym w gabinecie, zarówno w relacjach prywatnych, jak i zawodowych.

Sama również zetknęłam się kiedyś z taką sytuacją w środowisku korporacyjnym.
Na zasadzie: „powinnaś coś robić lepiej”, ale bez informacji kto, co i konkretnie należałoby zmienić.

Pamiętam, jak trudno było wtedy zrozumieć, co właściwie robię „nie tak”.

Tego typu komunikacja może podważać poczucie rzeczywistości, a w skrajnych przypadkach przyjmować formę gaslightingu - czyli przemocy psychologicznej.

Gaslighting to nie jedna kłótnia.
To powtarzalny wzorzec, po którym zaczynasz wątpić w siebie.

Sprawdź, czy rozpoznajesz te sygnały:

☐ Często słyszysz: „przesadzasz”, „wymyślasz”, „jesteś przewrażliwiona/y”.
☐ Twoje emocje są regularnie umniejszane albo wyśmiewane.
☐ Ktoś zaprzecza faktom, mimo że masz jasne wspomnienia sytuacji.
☐ Po rozmowie czujesz się zagubiona/y i winna/y, nawet jeśli zaczęłaś/eś od spokojnego komunikatu.
☐ Zaczynasz zastanawiać się: „czy ze mną jest coś nie tak?”.
☐ Coraz częściej przepraszasz – nawet gdy nie zrobiłaś/eś nic złego.
☐ Masz wrażenie, że druga osoba zawsze „odwraca kota ogonem”.
☐ Kiedy stawiasz granicę, słyszysz, że robisz problem.
☐ Czujesz napięcie przed rozmową, bo boisz się, że znów zostaniesz podważona/y.
☐ Masz poczucie, że tracisz pewność własnej pamięci i oceny sytuacji.

Ważne:
Jedno takie zdanie nie oznacza jeszcze gaslightingu.
Ale jeśli to stały wzorzec, a Ty coraz mniej ufasz sobie - warto się temu przyjrzeć.

Zdrowa relacja może zawierać konflikt.
Nie powinna zawierać podważania Twojej rzeczywistości.

Gaslighting rzadko zaczyna się od krzyku.
Częściej zaczyna się od zdania: „przesadzasz”.

Zastanawiam się, czy dziś łatwiej nam rozpoznać przemoc fizyczną niż tę, która dzieje się cicho - w słowach.

27/02/2026

Coraz częściej słyszę jedno zdanie - zarówno w gabinecie, jak i w rozmowach prywatnych:

👉 „Chciałbym/chciałabym zbudować zdrową relację, ale mam wrażenie, że dziś jest to coraz trudniejsze.”

I nie wynika to z braku chęci do bliskości.
Ani z „za wysokich wymagań”.
Wręcz przeciwnie.

Spotykam ludzi świadomych siebie, pracujących nad emocjami, komunikacją i odpowiedzialnością w relacjach - którzy jednocześnie czują, że trudno spotkać osoby o podobnym podejściu do związku.

Mam wrażenie, że brakuje nam dziś przestrzeni do poznawania się poza schematem aplikacji, presji i szybkich deklaracji.

Przestrzeni rozmowy o relacjach opartych na bezpieczeństwie, szacunku i dojrzałości emocjonalnej.

Dlatego pomyślałam o stworzeniu społeczności dla osób, które chcą budować zdrowe i świadome relacje - niezależnie od tego, czy są w związku, czy dopiero go szukają.

Jeśli czujesz, że to temat bliski również Tobie - napisz w komentarzu lub odezwij się w wiadomości prywatnej.

Sprawdźmy, czy jest nas więcej.

Bo być może zdrowe relacje zaczynają się od spotkania ludzi o podobnych wartościach.

23/02/2026

Dzisiaj Światowy Dzień Walki z Depresją

Kiedyś zastanawiałam się czy mam depresję, wtedy byłam chwilę przed zmianą zawodu na wymarzony, i pracowałam w korporacji, gdzie zmieniono mi przełożoną na taką, która mnie po prostu mobbingowała. Okazało się, że to czego doświadczam, to nie depresja, a wypalenie zawodowe, wynikające z brania na siebie za dużo, i trafiania na takie osoby, jak moja przełożona.

Wiele moich problemów nie pojawiłoby się, gdybym wtedy pomyślała o tym, z czym tak na prawdę się mierzę i poszukała pomocy, u kogoś bardziej kompetentnego, niż losowy psychiatra, który stwierdził tylko, żebym się wyspała, bo nie mam depresji.
Oczywiście wyspanie się sporo pomogło, ale można było zrobić więcej, by rozwiązać ten problem... :) Problem zniknął, gdy zmieniłam pracę na wymarzoną.

Sięgałam po pomoc, ale z innych powodów.

Dziś mam pracę, którą uwielbiam.

Dziś to ja pomagam, zarówno w depresji, lękach i w wypaleniu zawodowym.

Depresja ma różne twarze:

- Czasem to brak poczucia sensu i celu

- Czasem, brak siły by wstać z łóżka

- Czasem, przemęczenie przez branie na siebie za dużo i w konsekwencji brak sił

- Czasem unikanie ludzi i co raz mniej sił

- Czasem zbyt dużo smutku/złości

- Czasem zbyt częste wspominanie przeszłości z żalem

- Czasem ryzyko samobójcze....

a czasem to wszystko na raz i wiele więcej.

ZAWSZE warto z depresją pójść na psychoterapię, ponieważ DEPRESJA, nie leczona inaczej niż psychoterapeutycznie, wraca nazbyt często. Ponieważ leki pomagają, ale nie wpływają na zmianę przekonań prowadzących do depresji.

NICE rekomenduje leczenie depresji za pomocą terapii poznawczo-behawioralnej.

Poniżej psychoedukacyjny film o depresji.

Jeśli czujesz, że możesz potrzebować pomocy z powodu depresji, lęku, wypalenia zawodowego - odezwij się do mnie, pomogę.

Film którego prawa autorskie należą do WHO.Tłumaczenie: Sebastian Antonowicz. Czyta: Sebastian Antonowicz na prośbę www.PROzytywnie.pl - psychoterapia online...

08/02/2026

Gdy pomyślisz o książce, do której wato sięgać każdego dnia... to może być książka Ani Wendzikowskiej - Ku zmianie. 102 nawyki świadomego życia. Jest książka, o tym w jaki sposób zdrowo i szczęśliwie żyć. Czyta się lekko, myślę, że to fajna książka na leniwe popołudnie, czy wieczór, albo 10 minut wartościowej lektury - co rano lub przed snem. Warto czytać po kawałku każdego dnia, by móc wdrażać dobre nawyki, zamiast pochłaniać ją w tydzień.

04/01/2026

Posłuchajcie mojej piosenki o psychoterapii.
Stworzyłam za pomocą sztucznej inteligencji.

Piosenka, o psychoterapii którą stworzyłam korzystając z narzędzi sztucznej inteligencji.

03/01/2026

Aktywizacja behawioralna w depresji, praktyczny poradnik z GWP Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne to ćwiczenia z psychoedukacją i ćwiczeniami opartymi na protokole poznawczo-behawioralnym leczenia depresji. Jest to książka, którą można wykorzystać w trakcie terapii lub pracować z nią w oczekiwaniu na terapię. Jest bardzo bogata w narzędzia terapeutyczne i sposoby radzenia sobie z trudnościami.

30/12/2025

Mity o śnie – część 2

W gabinecie bardzo często wracamy do tych przekonań.
Nie dlatego, że ktoś „robi coś źle”,
ale dlatego, że te mity niepotrzebnie dokładają kontroli, napięcia i presji.

Jeśli słyszysz je w swojej głowie — to bardzo ludzkie.
Sen nie psuje się od jednego błędu.
Najczęściej psuje się wtedy, gdy przez długi czas jesteśmy w trybie „muszę”.

Zapisz ten post na gorszą noc 🌙
I daj znać w komentarzu: który mit jest Ci najbliższy?

24/12/2025

17/12/2025

5 mitów o śnie, które słyszę najczęściej w gabinecie

Te przekonania są bardzo powszechne.
I niestety często sprawiają, że sen staje się kolejnym zadaniem do „ogarnięcia”.

Jeśli któryś z nich jest Ci bliski — to nie świadczy o słabości.
To raczej sygnał, że układ nerwowy jest przeciążony i potrzebuje więcej spokoju, a nie presji.

Zapisz ten post na gorszą noc 🌙
I daj znać w komentarzu: który mit towarzyszy Ci najczęściej?