16/02/2026
Wróciliśmy wczoraj z urlopu 🛩️ siedzę teraz z kawą, patrząc na walizkę, której jeszcze nie rozpakowałam… i czuję mieszankę wdzięczności i lekkiego smutku.
Było pięknie. Było morze, ciepły wiatr, spacery bez zegarka, śmiech dzieci, chwile, kiedy naprawdę czułam słońce na skórze. A mimo to – przez większość czasu – gdzieś w tle cały czas pracował ten cichy szum. Myśli o pacjentach, którzy czekają na wyniki, o mailach, które mogły przyjść, o tym, co zostawiłam niedokończone w gabinecie, o domu, o zdrowiu bliskich… Zawsze coś. Zawsze ta drobna nuta niepokoju, która nie pozwalała całkowicie się zanurzyć w chwili.
Kiedyś to było łatwiejsze.
Pamiętam siebie sprzed 20–30 lat – urlop oznaczał prawdziwe odcięcie. Zero telefonów, zero scrollowania, zero „a co jeśli…”. Po prostu byłam.
Dziś zauważam, że jest mi z tym coraz ciężej.
Nie mówię, że nie umiem odpoczywać. Mówię, że w tych czasach, w tym świecie, w którym żyjemy – z ciągłą dostępnością, z presją „bycia na bieżąco”, z moją własną pasją do pomagania ludziom – odcięcie się wymaga już nie tylko chęci, ale świadomego wysiłku. Prawie jak trening. Jak budowanie mięśnia, który trochę zanikł przez lata chronicznego „bycia w gotowości”.
Jako naturopata, który codziennie widzi, jak kruche jest życie i jednocześnie jak genialnie i mądre jest ciało w swojej samoregulacji – wiem, że układ nerwowy nie resetuje się sam z siebie tylko dlatego, że zmieniliśmy kod pocztowy. On potrzebuje od nas pozwolenia. Potrzebuje sygnałów bezpieczeństwa. Potrzebuje tych małych, powtarzalnych praktyk, które przypominają ciału: „już możesz odpuścić, jesteś bezpieczna”.
Na tym urlopie starałam się jak najbardziej – naprawdę.
Robiłam dłuższe wydechy, kiedy łapałam się na gonitwie myśli.
Szukałam chwil całkowitego zanurzenia w zmysłach – smak soli na ustach, szum fal, zapach mokrego piasku.
Wyłączałam telefon na całe popołudnia.
Wracam z tym głębokim przekonaniem że:
prawdziwy odpoczynek to nie jest coś, co przychodzi automatycznie.
To umiejętność, którą w naszych czasach musimy świadomie trenować.
To akt troski o siebie – taki sam, jak ten, który daję moim podopiecznym, kiedy mówię im: „posłuchaj ciała, daj mu czas, nie forsuj”.
Więc moje postanowienie po tym urlopie brzmi tak:
będę dalej trenować ten „mięsień odpuszczania” – codziennie, nie tylko na wakacjach.
Będę dawać sobie te małe chwile zatrzymania: oddech 4-7-8 kiedy czuję narastający szum, 5 minut uziemiania 5-4-3-2-1 w środku dnia, dłuższe wydechy wieczorem, kontakt z naturą bez telefonu w kieszeni.
Będę pamiętać, że nie muszę być zawsze „na posterunku”, żeby świat się nie zawalił.
I będę sobie powtarzać: jeśli ja uczę ludzi, jak pozwalać ciału na regenerację – to ja też mogę sobie na to pozwolić.
A Wy?
Zauważacie u siebie, że z roku na rok trudniej Wam się naprawdę zresetować?
Albo macie swoje małe rytuały, które pomagają wejść w tryb „odpoczynek i trawienie”?
Chętnie poczytam – bo wiem, że nie jestem sama w tym odczuciu 💚
Pozdrawiam serdecznie:)
Widzimy się od jutra ❤️
Agnieszka
