NeuroPrzestrzeń. Diagnoza Terapia Wsparcie

03/01/2026

Wczoraj odwiedziłam redakcję Telewizji MAX w Koszalinie, żeby porozmawiać o postanowieniach noworocznych i o tym, dlaczego tak często kończą się one frustracją, poczuciem porażki i zdaniem: „ze mną się nie da”.

„Nowy rok, nowa ja”,
plan maksimum,
słomiany zapał,
kolejna dieta, kolejna rozpiska, kolejne suplementy.

A potem… życie.

Z perspektywy psychologicznej zmiana nawyków to proces, a nie jednorazowy zryw. To nie jest kwestia silnej woli ani idealnej motywacji, tylko uważnej pracy nad sobą i zrozumienia, dlaczego coś działa tak, jak działa.

W pracy z pacjentami nie zaczynamy od zakazów.
Zaczynamy od analizy codzienności.

Przyglądamy się zapiskom – temu, co, kiedy i w jakich okolicznościach się pojawia. Sprawdzamy, czy trudność dotyczy podjadania, jedzenia emocjonalnego, czy kompulsywnego objadania. Szukamy momentów napięcia, przeciążenia, automatyzmów.

Równolegle analizujemy mocne i słabe strony – to, co już działa, oraz to, co realnie utrudnia zmianę. Nie po to, by się oceniać, ale by oprzeć plan na faktach, a nie wyobrażeniach.

Kolejnym krokiem jest ocena psychologiczna – m.in. testy osobowości i samooceny. Bo masa ciała bardzo często nie ma nic wspólnego z „lenistwem”, a dużo z perfekcjonizmem, niską samooceną, impulsywnością, schematami z przeszłości czy trudnością w regulowaniu emocji.

Na tej podstawie budujemy plan SMART – konkretny, realistyczny i dopasowany do życia, a nie do idealnego scenariusza. I co najważniejsze – plan minimum, który można wykonać nawet w gorszy dzień. Bo to właśnie on utrzymuje zmianę wtedy, gdy motywacja spada.

Pracujemy także na schematach – powtarzalnych wzorcach myślenia i działania, które sabotują zmiany szybciej niż brak wiedzy o diecie.

To nie jest kolejna dieta.
To nie jest presja, że „od teraz wszystko albo nic”.

To proces budowania relacji ze sobą, krok po kroku, z uważnością, łagodnością i realną szansą na trwałą zmianę.

Jeśli chcesz zobaczyć, jak o tym rozmawialiśmy –
👉 włącz odbiornik i obejrzyj.

02/01/2026

Diagnoza ADHD i spektrum autyzmu u dorosłych – jak to wygląda u nas

To ważna informacja organizacyjna: w NeuroPrzestrzeni prowadzimy diagnostykę dorosłych w kierunku ADHD i spektrum autyzmu, w oparciu o rzetelne, standaryzowane narzędzia oraz pogłębioną diagnozę różnicową.

Jak przebiega pełny proces diagnostyczny?

🔹 DIVA-5
Strukturalizowany wywiad kliniczny do diagnozy ADHD u dorosłych.
Obejmuje zarówno dzieciństwo, jak i dorosłość, z odniesieniem do kryteriów DSM-5 i realnego funkcjonowania w codziennym życiu.

🔹 ADOS-2
Standaryzowane badanie obserwacyjne stosowane w diagnozie spektrum autyzmu również u osób dorosłych.
Pozwala ocenić sposób komunikacji, relacyjność oraz charakterystyczne wzorce zachowania w bezpośrednim kontakcie.

🔹 ADI-R – pogłębiona diagnoza rozwojowa
Szczegółowy wywiad rozwojowy prowadzony z rodzicami lub opiekunami dorosłej już osoby.
To kluczowy element rzetelnej diagnozy spektrum autyzmu, pozwalający odnieść aktualne funkcjonowanie do wczesnego rozwoju i historii życia.

🔹 SCID-5 – ustrukturyzowany wywiad kliniczny
Narzędzie służące do diagnozy różnicowej zaburzeń psychicznych zgodnie z DSM-5.
Pozwala sprawdzić, czy zgłaszane trudności wynikają z ADHD lub spektrum autyzmu, czy mogą być lepiej wyjaśnione m.in. przez zaburzenia lękowe, depresyjne, pourazowe lub inne trudności psychiczne.
To bardzo ważny etap, który chroni przed pochopnymi i nietrafnymi rozpoznaniami.

🔹 Wkrótce: SOS ADHD
Nowoczesne narzędzie diagnostyczne dostępne wyłącznie dla psychologów, wspierające pogłębioną ocenę ADHD u osób dorosłych.
Już wkrótce dostępne w naszej ofercie.

Wszystko poprzedza konsultacja psychologiczna, podczas której zbierany jest dokładny wywiad z osobą badaną.

Dlaczego to takie ważne?
Bo podobne objawy mogą mieć różne źródła.
Dlatego stawiamy na dokładność, diagnostykę różnicową i spokojny proces, a nie szybkie etykietowanie.

Diagnoza to nie wyrok.
To zrozumienie siebie, uporządkowanie historii życia i realny punkt wyjścia do dalszego wsparcia.

02/01/2026

Światowy Dzień Introwertyka

Kim jest introwertyk?

Introwertyk to nie osoba nieśmiała, zamknięta czy „mniej towarzyska”.
To ktoś, kto energię czerpie z ciszy, spokoju i bycia ze sobą, a nie z ciągłej stymulacji i przebywania w tłumie.

Introwertyk potrafi być świetnym mówcą, prowadzić spotkania, występować publicznie – także w radiu 🎙️
Ale po takich wydarzeniach potrzebuje wyciszenia, chwili samotności, powrotu do równowagi.

To osoby, które:
– myślą głęboko i analizują,
– zanim coś powiedzą, często „przetrawią” to w środku,
– wolą jedną prawdziwą rozmowę niż dziesięć powierzchownych,
– słyszą więcej, niż mówią,
– czują intensywnie, choć nie zawsze pokazują to na zewnątrz.

Introwersja nie jest brakiem.
Jest innym stylem funkcjonowania, innym sposobem regulowania energii i emocji.

W świecie głośnym, szybkim i przebodźcowanym introwertycy często uczą nas tego, co dziś najtrudniejsze:
zatrzymania, uważności i sensu.

I nie – nie trzeba ich „otwierać”.
Wystarczy dać im przestrzeń, by mogli być sobą. 🌿

Dziś miałam przyjemność mówić o tym w radiu – i bardzo się cieszę, że ten temat wybrzmiewa coraz głośniej.

Radio Koszalin S.A. informuje, iż od dnia 25 maja 2018 roku wprowadza aktualizację polityki prywatności i zabezpieczeń w zakresie przetwarzania danych osobowych.

27/12/2025

Święta minęły, a wraz z nimi ten charakterystyczny rodzaj napięcia i wzruszenia, który na chwilę sprawia, że świat zwalnia, a my pozwalamy sobie na więcej uważności niż zwykle. Zostaje po nich cisza, zmęczenie, czasem ulga, czasem smutek, który nie musi być nazwany ani poprawiany, bo jest naturalną odpowiedzią na intensywność tych dni. Dom przestaje być odświętną sceną, wraca do swojego codziennego rytmu, a czas znów płynie zwyczajnie, bez specjalnych okazji.

Dla wielu osób święta są czymś pięknym, bo kojarzą się z bliskością, z poczuciem bycia razem, z zapachem domu i chwilami przy stole, które – choć nieidealne – niosą w sobie coś ciepłego i ważnego. To moment wytchnienia, zatrzymania, spojrzenia na siebie i innych z większą łagodnością. Ale są też tacy, dla których święta są trudne, bo niosą ze sobą napięcie, presję, konieczność udawania, rozmowy, które bolą, i obecność, która zamiast dawać ukojenie, przypomina o brakach, niespełnieniach i ranach. I to doświadczenie również jest prawdziwe.

Możemy święta kochać, możemy ich nie lubić, możemy mieć do nich stosunek zmienny, ambiwalentny, zależny od etapu życia i tego, co akurat nosimy w sobie, i nie musimy się z tego tłumaczyć ani dopasowywać do cudzych oczekiwań.

Warto tylko pamiętać, że święta nie mają monopolu na dobro, bliskość i uważność. Do rodziców można zadzwonić w zwykły wtorek, bez okazji i bez wielkich słów, po prostu po to, by być. Z dziećmi można spędzać każdy wieczór naprawdę razem – w rozmowie, we wspólnym byciu, w ciszy, która nie potrzebuje atrakcji. Stół można pięknie udekorować w każdy weekend, zapalić świecę, zwolnić tempo i pozwolić sobie na chwilę zwyczajnego świętowania codzienności.

Dobrym można być cały czas – w małych gestach, w uważnym spojrzeniu, w obecności, która nie potrzebuje kalendarza. I może właśnie o to chodzi, by to, co w świętach było najprawdziwsze, zostało z nami na dłużej, już bez presji, bez oczekiwań i bez konieczności czekania na „właściwy moment”.

23/12/2025

Drodzy Rodzice,

ten filmik jest tylko dla Was.
Dla tych, którzy każdego dnia niosą na swoich barkach więcej, niż widać z zewnątrz.
Dla tych, którzy uczą się swojego dziecka, czasem metodą prób i błędów, czasem ze zmęczeniem, a czasem z cichą dumą, że mimo wszystko wstają kolejnego dnia i robią dalej to, co najważniejsze.

Chcemy dziś naprawdę Was docenić.
Wasz wysiłek, Waszą obecność, Waszą uważność, Wasze nieprzespane noce, rozmowy, wątpliwości i decyzje podejmowane w trosce o drugiego człowieka.
Wychowanie to nie jest prosta droga, to proces pełen pytań, emocji i momentów, w których robicie najlepiej, jak potraficie - i to wystarczy.

Na te Święta życzymy Wam spokoju.
Takiego prawdziwego, który pozwala na chwilę zwolnić i odetchnąć.
Życzymy Wam momentów tylko dla siebie, bez poczucia winy, bez listy zadań, bez presji, że trzeba „jak należy”.

Niech te Święta będą po Waszemu.
Bez nakazów i zakazów.
Bez „bo wypada”.
Z uważnością na siebie, swoje potrzeby i swoje granice.

Niech będzie w nich ciepło, łagodność i miejsce na bycie razem – dokładnie w takiej formie, jaka jest dla Was dobra.
Dziękujemy, że jesteście.

19/12/2025

Niczego piękniejszego już dziś nie przeczytacie ♥️
Odczytując to od razu się popłakałam

Dziękuję Wam dobrzy ludzie - razem daliśmy tej rodzinie uśmiech ♥️

Relacja ze spotkania z Rodziną przy wręczeniu paczki

Pan Gustaw z niedowierzaniem patrzył na wolontariuszy wnoszących kolejne paczki do jego niewielkiego mieszkania. Dziewczynki siedziały milczące, jakby nie wierząc, że to wszystko dzieje się naprawdę. Kiedy wszystkie prezenty zostały wniesione, mężczyzna spytał, czy może zrobić zdjęcie tej wieży paczek, bo nikt mu nie uwierzy, gdy będzie o tym opowiadał. Gdy postawiłyśmy pierwszy karton na stole, dziewczynki jakby obudziły się z letargu. Jedna przez drugą przynosiły kolejne kartony, rozpakowywały paczki, wyciągając po kolei zabawki, artykuły plastyczne, żywność i ubrania. Radość i piski rozlegały się co chwilę, a my co chwilę słyszałyśmy: „Jakie to piękne!”, „Marzyłam o tym!”. Zachwyt dotyczył nie tylko zabawek czy ubrań, ale także słodyczy, a nawet płatków śniadaniowych. Pan Gustaw z zapałem roznosił produkty do kuchni, łazienki oraz drugiego pokoju. Wszystko robił z uśmiechem na twarzy, który widziałyśmy po raz pierwszy, żartował i z czułością patrzył na radość swoich córek. Kilkukrotnie powtarzał, że otrzymana pomoc przeszła jego najśmielsze oczekiwania i jest oszołomiony tym, co się zadziało. Pod koniec naszej wizyty rodzina usiadła wspólnie na kanapie i zaczęła przeglądać kartki z życzeniami od Darczyńców. Wzruszony oan Gustaw zwrócił uwagę na to, jak wiele osób życzy im wszystkiego dobrego.

Słowo od Rodziny

Pan Gustaw prosi o przekazanie Państwu gorących podziękowań za otrzymaną pomoc, której w takiej formie i ilości się nie spodziewał. Przekazuje również wszystkim Darczyńcom życzenia wszystkiego dobrego na nadchodzący Nowy Rok.

Słowo od Wolontariusza

Szanowni Państwo,

w imieniu swoim oraz całego zespołu wolontariuszy chciałabym z całego serca podziękować za przygotowanie Szlachetnej Paczki. Dzięki Państwa zaangażowaniu, otwartemu sercu i ogromnej życzliwości możliwe było niesienie realnej pomocy oraz nadziei tam, gdzie były one szczególnie potrzebne.
Dziękuję również za współpracę – za zaufanie, sprawną komunikację i gotowość do działania. To właśnie dzięki takim Darczyńcom idea Szlachetnej Paczki nabiera prawdziwego sensu, a pomoc staje się czymś więcej niż tylko wsparciem materialnym.
Z okazji świąt Bożego Narodzenia życzę Państwu dużo ciepła, spokoju i radości płynącej z bycia razem z bliskimi. Niech ten wyjątkowy czas przyniesie wytchnienie, nadzieję oraz satysfakcję z dobra, którym Państwo obdarzają innych. A w nadchodzącym Nowym Roku życzę zdrowia, pomyślności i wielu powodów do uśmiechu.

Z wyrazami wdzięczności
Anna Wrońska, wolontariuszka Szlachetnej Paczki

18/12/2025

Psychologu, dołącz do naszego zespołu!

Do naszego zespołu poszukujemy psychologa do pracy z dziećmi i młodzieżą.

Czas pracy:
✅godziny popołudniowe (opcjonalnie również wieczorne)
✅możliwość pracy w soboty

Kogo szukamy:
Szukamy osoby, dla której praca z młodym człowiekiem to coś więcej niż realizacja godzin. Ważne jest dla nas:
✅empatyczne i uważne podejście do dzieci i młodzieży
✅umiejętność jasnej i spokojnej komunikacji z rodzicami
✅gotowość do współpracy zespołowej

Co oferujemy:
✅elastyczną formę współpracy – grafik dopasowany do Twoich możliwości
✅możliwość udziału w szkoleniach i realnego poszerzania wiedzy
✅pracę w fajnym, wspierającym zespole
✅wsparcie merytoryczne i organizacyjne

Zgłoszenia:
Prosimy o przesyłanie zgłoszeń wyłącznie drogą mailową na adres:
📩 NeuroPrzestrzen.koszalin@gmail.com

Może to być:
✅CV
✅lub wiadomość, w której opiszesz siebie, swoje doświadczenie i sposób pracy

Uprzejmie prosimy o niekontaktowanie się poprzez prywatne komunikatory. Zbliża się czas świąt i my również chcemy na chwilę zwolnić i odpocząć.

Na wszystkie wiadomości mailowe będziemy odpowiadać po świętach.

17/12/2025

To, co wydarzyło się w Jeleniej Górze, jest dla nas bardzo trudne.
Są momenty, w których słowa zwyczajnie nie wystarczają. I to jest jeden z nich.

Nie potrafimy dziś współczuć „z całego serca”, tak jak zwykło się to mówić.
Bo to, co się stało, w ogóle nie powinno się wydarzyć.
Nie powinno być rodzin, które muszą mierzyć się z taką stratą.
Nie powinno być dzieci, które giną.
I nie powinno być dzieci, które zabijają.

Na co dzień pracujemy z dziećmi i młodzieżą trudną. Z tymi, którzy niosą w sobie złość, lęk, chaos, poczucie odrzucenia. Z tymi, którzy często nie potrafią jeszcze powiedzieć, co się z nimi dzieje, więc pokazują to zachowaniem.

Ten temat wraca do nas od dawna.
Pojawiał się w rozmowach, w spotkaniach z Policją dotyczących przemocy rówieśniczej, w głosach pracowników Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego. Wciąż brzmi w uszach zdanie o ośmioletnim dziecku, które trafiło pod skrzydła ośrodka wychowawczego. Ośmioletnim.

I trudno nie zadać sobie pytań.
Co się dzieje ze światem, że ośmiolatek trafia do takiego miejsca?
Co poszło nie tak wcześniej?
Gdzie zabrakło dorosłych, uważności, wsparcia, rozmowy?

To nie jest przegadanie.
To nie jest czepianie się.
To nie jest mówienie komukolwiek, że jego dziecko jest złe.
To nie jest próba namawiania na terapię ani chęć „robienia problemu”.

To jest próba zmierzenia się z rzeczywistością.

Przemoc boli.
Przemoc jest realna.
Przemoc zabija.

Nie żyje dziecko.
Dziecko zabiło.

I w tym miejscu naprawdę nie ma prostych odpowiedzi.

To wydarzyło się tutaj. Blisko. W świecie, który znamy i w którym dorastają dzieci, z którymi pracujemy.
Dawno temu oglądaliśmy „Dojrzewanie”. Ten obraz wrócił teraz z całą swoją ciężkością. Bo to, co kiedyś było historią z ekranu, dziś stało się rzeczywistością.

Nie chcemy dziś nikogo osądzać ani pouczać.
Chcemy zaprosić do zatrzymania się i do rozmowy.

Do rozmowy o dzieciach.
O granicach.
O przemocy.
O tym, co ignorujemy zbyt długo.
I o tym, co możemy zrobić wcześniej, zanim będzie za późno.

Jeśli macie w sobie gotowość, zapraszamy do dyskusji.
Bez krzyku. Bez ocen. Z uważnością.

Na nic więcej dzisiaj nas nie stać.

15/12/2025

Ostatni czas był bardzo intensywny, dlatego na pewno nie zaszokuje Państwa ta informacja 🥰❤️

Cała placówka wybiera się na urlop 🙂

13/12/2025

Wybierając tę rodzinę, od samego początku miałam w sobie bardzo silne poczucie, że nie jest to decyzja tylko „moja”, że wbrew temu, jak często dziś funkcjonujemy w pośpiechu i rozproszeniu, uda się stworzyć coś wspólnego i prawdziwego. Każdy z nas ma przecież swoje życie, swoje obowiązki zawodowe, swoje domy, dzieci, zmęczenie po całym dniu, własne problemy, troski i bardzo konkretne ograniczenia finansowe, o których rzadko mówi się głośno. A jednak mimo tego wszystkiego pojawiła się gotowość, by się zatrzymać, pomyśleć o kimś innym i dołożyć choćby najmniejszą cegiełkę.

Wybrałam tę rodzinę także dlatego, że czytając opis, bardzo wyraźnie poczułam ich skromność i brak oczekiwań. Chciałam pomóc, bo czasem najbardziej potrzebują ci, którzy nie proszą i nie domagają się uwagi. Wiem, że Pan Gustaw nie oczekiwał wiele – zgłosił się do paczki przede wszystkim z myślą o dziewczynkach, dla siebie właściwie nie chcąc nic. I właśnie to poruszyło mnie szczególnie mocno.

To, co wydarzyło się w w naszej placówce w tym świątecznym czasie, było dla mnie ogromnie poruszające, bo nie były to wielkie deklaracje ani głośne hasła, ale ciche, codzienne gesty. Paczka makaronu wrzucona przy okazji zakupów, mydło, pasta do zębów, środki czystości – drobne rzeczy, które dla jednych są oczywiste, a dla innych stają się prawdziwym luksusem. Z tych pozornie małych działań zaczęło powstawać coś znacznie większego – realna, namacalna pomoc i poczucie, że ktoś po drugiej stronie nie jest sam.

Potem przyszły dwa bardzo intensywne dni, pełne biegania po sklepach, kompletowania braków, pakowania prezentów i układania paczek tak, by niczego nie zabrakło. Długie godziny spędzone w placówce od wczesnego rana do późnego wieczora, aż do 22, z narastającym zmęczeniem, bólem pleców i głowy, ale też z coraz większym poczuciem sensu. Były momenty zwyczajnego, ludzkiego wyczerpania, ale tuż obok nich pojawiała się świadomość, że robimy coś naprawdę ważnego.

Bo mimo tego bardzo realnego zmęczenia wiedziałam jedno – myśl o tym, że dziś na twarzy tej rodziny pojawi się uśmiech, jest warta każdego wysiłku. Nie zrobiliśmy tego po to, by ktoś był nam wdzięczny personalnie. Z Panem Gustawem się nie spotkamy, nie uściśniemy sobie dłoni, nie usłyszymy „dziękuję”. On nie będzie wiedział, kto mu pomógł, tak jak my nie wiemy, komu pomagamy – znamy tylko fragment historii zapisany na stronie.

Wiem jednak, że Pan Gustaw nie oczekiwał wiele, dlatego tym bardziej poczuliśmy, że również dla niego muszą znaleźć się podarunki. Dziś wszystko jest już włożone do kartonów. Ale w tych kartonach, oprócz jedzenia i środków czystości, czekają też pięknie zapakowane prezenty, opisane imionami, przygotowane z myślą o konkretnych osobach. Dzięki Wam tych prezentów jest naprawdę wiele – znacznie więcej, niż ktokolwiek z nas się spodziewał.

Dziś, gdy wszystko jest już dopięte, zamiast zmęczenia zostaje we mnie przede wszystkim ogromne szczęście i spokój. Takie ciepłe, głębokie poczucie, że razem wykonaliśmy coś pięknego i prawdziwego. Ten czas naładował moje serce na święta i przypomniał mi, dlaczego tak bardzo wierzę w ludzi.

Z całego serca chcę też podziękować Natalii, która była ze mną w tym procesie od początku do końca, siedziała obok przez długie godziny, pomagała przy każdej paczce i każdym szczególe. Natalia, bez Ciebie naprawdę bym tego nie uniosła.

Zrobiliśmy to razem.
A moc pomagania i magia świąt w tym roku zabłysły wyjątkowo jasno.
Wiemy też już na pewno - za rok zrobimy to znowu 😊❤️

13/12/2025

Madzia, Kasia i Pan Gustaw coś dla nas zostawili ♥️

Gdy przestanę płakać to napiszę cos więcej 🥹🥲