Co to jest strona internetowa?

https://studiouwaznegorozwoju.pl/

Studio uważnego rozwoju-Zuzanna Setkowicz, Kraków (2026)

20/03/2026

🌊 Czy masz swoją „kotwicę”, gdy rozmowa zaczyna wymykać się spod kontroli?

W sytuacjach silnego pobudzenia emocjonalnego nasz sposób komunikowania się ulega istotnym zmianom. Zamiast świadomego wyboru reakcji, częściej pojawiają się automatyczne wzorce wycofanie, unikanie, nadmierna kontrola lub impulsywna reakcja.

Z perspektywy Terapii Akceptacji i Zaangażowania (ACT) nie chodzi jednak o „lepsze techniki komunikacji”, ale o rozwijanie elastyczności psychologicznej zdolności do pozostawania w kontakcie z bieżącym doświadczeniem i jednoczesnego działania zgodnego z własnymi wartościami.

💬 Podczas warsztatu przyjrzymy się m.in.:
– jak rozpoznawać moment „utracenia kontaktu” w rozmowie
– jak wracać do tu i teraz mimo napięcia i trudnych emocji
– jak dystansować się od automatycznych myśli i ocen
– jak wybierać komunikację opartą na wartościach, a nie impulsie

Pracujemy w sposób doświadczeniowy poprzez ćwiczenia uważności, eksperymenty behawioralne i interwencje charakterystyczne dla ACT.

🧭 To propozycja dla osób, które chcą rozwijać świadomą, stabilną i adekwatną komunikację zarówno w pracy z drugim człowiekiem, jak i w relacjach osobistych.

🌱 Bo skuteczna komunikacja nie zaczyna się od słów, ale od zdolności, by „zatrzymać się” i wybrać kierunek.

Zapraszamy na warsztat:
Kotwica w burzy. Jak rozmawiać, gdy emocje biorą górę?
Niedziela 19 kwietnia, warsztat (3 godz. z przerwą 15.00–15.15), sala A.203
Anna Molenda (annamolenda_pl)
Zuzanna Setkowicz-Janeczko (z.setkowicz)

Z perspektywy Terapii Akceptacji i Zaangażowania (ACT) nie chodzi jednak o „lepsze techniki komunikacji”, ale o rozwijanie elastyczności psychologicznej, zdolności do pozostawania w kontakcie z bieżącym doświadczeniem i jednoczesnego działania zgodnego z własnymi wartościami.....

18/03/2026

🧠Jeszcze do niedawna myśleliśmy o mózgu jak o centrum dowodzenia miejscu, które odbiera bodźce, przetwarza je i wydaje polecenia. Dziś wiemy, że to znacznie bardziej dynamiczny i współzależny system –nie tylko reagujący na świat, ale aktywnie go współtworzący.

🧠Jednym z najważniejszych kierunków współczesnych badań jest odejście od myślenia o pojedynczych „ośrodkach” mózgu na rzecz sieci neuronalnych. Zamiast pytać „gdzie” w mózgu coś się dzieje, naukowcy pytają „jak różne obszary współpracują”. Szczególną uwagę przyciągają trzy wielkie sieci: sieć domyślna (DMN), sieć istotności (SN) i sieć wykonawcza (CEN). Ich dynamiczna równowaga wiąże się z uwagą, regulacją emocji, a nawet poczuciem „ja”. Zaburzenia tej równowagi obserwujemy m.in. w depresji, lęku czy ADHD.

🧠Coraz więcej badań wskazuje także, że mózg nie działa w izolacji. Oś mózg–jelita–mikrobiota staje się jednym z najgorętszych tematów neuronauki. Mikroorganizmy zamieszkujące nasze jelita produkują neuroaktywne substancje, wpływają na układ odpornościowy i mogą modulować nastrój, poziom stresu, a nawet procesy poznawcze.

🧠Równolegle rozwija się fascynujący obszar neuroplastyczności doświadczenia. Wiemy już, że mózg nie tylko zmienia się w wyniku urazów czy chorób, ale także pod wpływem codziennych praktyk – takich jak uczenie się, relacje społeczne czy medytacja. Badania z użyciem fMRI i EEG pokazują, że trening uważności może modyfikować połączenia między sieciami mózgowymi, wzmacniać regulację emocji i zmniejszać reaktywność na stres.

🧠Wreszcie – coraz częściej zadajemy pytania nie tylko o to, jak mózg działa, ale jak doświadcza. Świadomość, poczucie „ja”, obecność – te zjawiska, kiedyś uznawane za zbyt subiektywne dla nauki, dziś stają się przedmiotem zaawansowanych badań neurobiologicznych. Łączą one neuronaukę, psychologię, filozofię i praktyki kontemplacyjne.

18/03/2026

🧠 Jeszcze do niedawna myśleliśmy o mózgu jak o centrum dowodzenia miejscu, które odbiera bodźce, przetwarza je i wydaje polecenia. Dziś wiemy, że to znacznie bardziej dynamiczny i współzależny system –nie tylko reagujący na świat, ale aktywnie go współtworzący.

🧠 Jednym z najważniejszych kierunków współczesnych badań jest odejście od myślenia o pojedynczych „ośrodkach” mózgu na rzecz sieci neuronalnych. Zamiast pytać „gdzie” w mózgu coś się dzieje, naukowcy pytają „jak różne obszary współpracują”. Szczególną uwagę przyciągają trzy wielkie sieci: sieć domyślna (DMN), sieć istotności (SN) i sieć wykonawcza (CEN). Ich dynamiczna równowaga wiąże się z uwagą, regulacją emocji, a nawet poczuciem „ja”. Zaburzenia tej równowagi obserwujemy m.in. w depresji, lęku czy ADHD.

🧠 Coraz więcej badań wskazuje także, że mózg nie działa w izolacji. Oś mózg–jelita–mikrobiota staje się jednym z najgorętszych tematów neuronauki. Mikroorganizmy zamieszkujące nasze jelita produkują neuroaktywne substancje, wpływają na układ odpornościowy i mogą modulować nastrój, poziom stresu, a nawet procesy poznawcze.

🧠 Równolegle rozwija się fascynujący obszar neuroplastyczności doświadczenia. Wiemy już, że mózg nie tylko zmienia się w wyniku urazów czy chorób, ale także pod wpływem codziennych praktyk – takich jak uczenie się, relacje społeczne czy medytacja. Badania z użyciem fMRI i EEG pokazują, że trening uważności może modyfikować połączenia między sieciami mózgowymi, wzmacniać regulację emocji i zmniejszać reaktywność na stres.

🧠Jednym z najbardziej przełomowych kierunków jest także rozwój interfejsów mózg–komputer (BCI). Dzięki nim osoby sparaliżowane mogą sterować kursorem, pisać teksty, a nawet komunikować się za pomocą samej aktywności neuronalnej. To już nie jest science fiction – to rzeczywistość, która redefiniuje granice między mózgiem a technologią.

🧠 Coraz częściej zadajemy pytania nie tylko o to, jak mózg działa, ale jak doświadcza. Świadomość, poczucie „ja”, obecność – te zjawiska, kiedyś uznawane za zbyt subiektywne dla nauki, dziś stają się przedmiotem zaawansowanych badań neurobiologicznych. Łączą one neuronaukę, psychologię, filozofię i praktyki kontemplacyjne.

16/03/2026

🧠 Coraz więcej badań potwierdza, że medytacja nie tylko wpływa na samopoczucie, ale zmienia też strukturę i funkcjonowanie mózgu. Systematyczny przegląd Calderone i wsp. (2024) wskazuje, że praktyki mindfulness zwiększają grubość kory mózgowej, szczególnie w obszarach odpowiedzialnych za regulację emocji i świadomość wewnętrzną, co stanowi jeden z kluczowych wskaźników długotrwałej neuroplastyczności.

🧠Jednocześnie obserwuje się zmniejszoną reaktywność ciała migdałowatego, co przekłada się na łagodniejszą odpowiedź stresową i lepszą kontrolę emocji efekt charakterystyczny dla regularnej praktyki uważności. Te zmiany są spójne z modelem, w którym medytacja sprzyja umocnieniu komunikacji między korą przedczołową a strukturami limbicznymi, wzmacniając mechanizmy adaptacyjne mózgu (Babiy i wsp. 2025).

🧠Badania te sugerują również znaczącą poprawę łączności funkcjonalnej właszcza w sieciach odpowiedzialnych za przetwarzanie sensoryczne, regulację emocji i kontrolę poznawczą. Wskazuje się, że praktyki takie jak MBSR (Mindfulness-Based Stress Reduction) prowadzą do głębszej integracji sieci neuronalnych, wpływając m.in. na lepszą regulację reakcji stresowych oraz poprawę nastroju (Calderone i wsp. 2024)
🧠 Nie mniej istotne są zmiany elektrofizjologiczne: wzrost aktywności fal theta, alpha i beta sprzyja lepszej stabilizacji uwagi, regulacji emocjonalnej oraz spójności poznawczej. To właśnie harmonizacja rytmów mózgowych wspiera procesy przetwarzania informacji i koncentracji fundament skutecznej neuroplastyczności obserwowanej u osób praktykujących medytację.
Wszystkie te procesy wspiera neurochemia: redukcja kortyzolu, zwiększona aktywność GABA i serotoniny tworzą środowisko sprzyjające regeneracji, równowadze emocjonalnej oraz adaptacyjnym zmianom neuronów (Babiy i wsp. 2025).
🧠 Z perspektywy badań naukowych medytacja to praktyka, która nie tylko uspokaja, lecz trwale reorganizuje sposób, w jaki mózg przetwarza emocje, uwagę i stres, prowadząc do bardziej elastycznego, zintegrowanego i odpornego systemu nerwowego.
https://doi.org/10.3390/biomedicines12112613
https://doi.org/10.1007/s12671-025-02549-0
̇ność ̇ności ́zg

14/03/2026

Dziś zatrzymaliśmy się razem na kolejnym Przystanku Cisza w ramach Programu Praktyki Formalnej Edycja 13 Polskiego Instytutu Mindfulness.
Dziękuję każdej i każdemu z Was za obecność, uważność i otwartość — mimo pięknego słońca kuszącego na zewnątrz ☀️
Wasze zaangażowanie i gotowość do praktyki w ciszy tworzą niezwykłą przestrzeń, za którą jestem ogromnie wdzięczna.
Do zobaczenia na kolejnych spotkaniach. Niech uważność towarzyszy Wam w codzienności. 💛

̇ność

09/03/2026

🧠 Teoria poliwagalna (PVT) opisuje hierarchiczne stany autonomiczne (zaangażowanie społeczne, mobilizacja, immobilizacja) oraz rolę neurocepcji, zmienności rytmu serca powiązanej z oddychaniem w regulacji zachowania (Porges, 2022; Porges, 2025). Praprzyczyna sporu o teorię poliwagalną dotyczy dwu głównych źródeł włókien błędnych w pniu mózgu: jądra dwuznacznego i grzbietowego jądra nerwu błędnego. Porges wiąże włókna z jądra dwuznacznego (bardziej mielinowane, szybciej przewodzące) z regulacją serca i „systemem zaangażowania społecznego”, a włókna z jądra grzbietowego – z bardziej prymitywnymi reakcjami trzewnymi (Porges, 2022; Porges, 2025). Krytycy teorii wskazują, że przypisywanie tym jądrom sztywno odrębnych funkcji behawioralnych jest nadmiernym uproszczeniem w świetle współczesnej neurofizjologii i porównań międzygatunkowych (Grossman, 2026).

🧠 Na poziomie efektorowym włókna odprowadzające nerwu błędnego modulują węzeł zatokowo‑przedsionkowy i przedsionkowo‑komorowy, hamując częstość pracy serca; włóka z trzewi zbiegają się m.in. w jądrze samotnym i współtworzą centralną sieć autonomiczną regulującą emocje i uwagę (Arakaki i wsp., 2023). PVT zakłada, że takie przełączanie stanów jest rozpoznawalne fizjologicznie, m.in. przez zmienność rytmu serca zsynchronizowaną z oddechem (Porges, 2022). Jednak interpretacja tych sygnałów wymaga ścisłej kontroli oddychania i ruchu, bo inaczej łatwo o błąd atrybucji ( Grossman i wsp., 2003).

🧠 W odniesieniu do immobilizacji obronnej, aktualna literatura różnicuje „zastygnięcie” i „toniczną immobilizację” oraz podkreśla udział struktur śródmózgowia (istota szara okołowodociągowa), nie każda forma bezruchu jest więc równoznaczna z dominacją jednej gałęzi błędnej (Grossman, 2026).
Anatomia nerwu błędnego dostarcza mocnych przesłanek dla związków serce–mózg–zachowanie, ale przypisywanie jądrom pnia mózgu jednoznacznych ról psychobehawioralnych pozostaje kontrowersyjne. Teoria poliwagalna jest więc wstępną propozycją teoretyczną jak rozumieć reakcje autonomiczne, inspiruje praktykę pracy z „poczuciem bezpieczeństwa”, lecz wymaga dalszych testów mechanistycznych (Porges, 2025; Grossman, 2026).

02/03/2026

📌 W świecie przepełnionym informacjami, oczekiwaniami i nieustannym pośpiechem coraz mocniej odczuwamy potrzebę wewnętrznego kompasu, który pomoże nam nadać życiu kierunek. Właśnie dlatego myśl egzystencjalna Viktora Frankla i Irvina Yaloma okazuje się dziś wyjątkowo aktualna i praktyczna. Frankl w „Człowieku w poszukiwaniu sensu” podkreśla, że nawet w skrajnych sytuacjach człowiek zachowuje nieusuwalną wolność wyboru swojego stosunku do wydarzeń. To przesłanie jest dziś szczególnie mobilizujące, sens nie jest abstrakcją ani luksusem, ale źródłem energii do działania i do przejmowania odpowiedzialności za własną drogę. Gdy Frankl pisze, że kluczowym pytaniem jest nie to, „czego oczekuję od życia”, lecz „czego życie oczekuje ode mnie”, zachęca nas do odwagi, zaangażowania i konkretnych działań zgodnych z wartościami.

📌 Z kolei Yalom, w „Psychoterapii egzystencjonalnej” zaprasza do zmierzenia się z fundamentalnymi faktami ludzkiej egzystencji: wolnością, izolacją, śmiertelnością i brakiem gotowego sensu. Yalom przypomina, że zmiana zachodzi przede wszystkim poprzez relację „tu i teraz”, poprzez autentyczną obecność drugiego człowieka, poprzez odwagę bycia szczerym wobec tego, co nas porusza. To zaproszenie, by zrezygnować z perfekcyjnych masek i działać tak, jak naprawdę chcemy żyć.

📌 Połączenie myśli Frankla i Yaloma staje się dziś mocnym bodźcem do działania: by przestać odkładać życie na później, by stawiać kroki w stronę tego, co ważne, nawet jeśli nie czujemy pełnej pewności. Przypominają, że odpowiedzi nie przychodzą z zewnątrz tylko my je tworzymy. Każdym wyborem, każdym gestem, każdym momentem autentycznego spotkania z drugim człowiekiem. Ich myśl to wezwanie, by nie czekać na idealny moment, lecz zacząć działać już teraz, z tym, co mamy, tam, gdzie jesteśmy.

# ́ć

23/02/2026

🧠 Depresja pozostaje jednym z najpoważniejszych wyzwań zdrowia publicznego, istotnie powiązanym z gorszymi wynikami somatycznymi i wyższą śmiertelnością, co wzmacnia potrzebę interwencji psychologicznych o udokumentowanej skuteczności (Chen et al., 2025).
🧠W aktualnych rekomendacjach i przeglądach porównawczych terapie poznawczo‑behawioralne mają najsilniejszy profil dowodowy jako leczenie pierwszego wyboru, a interwencje uważności w szczególności MBSR są wartościowym uzupełnieniem ukierunkowanym na regulację emocji i redukcję objawów (Mavranezouli et al., 2024).
🧠MBSR wykazuje istotną skuteczność w redukcji objawów depresyjnych, co potwierdzają metaanalizy (Ding et al., 2023). Dane jakościowe sugerują trwałą integrację praktyk uważności (1–3 lata), choć wymagają dalszej weryfikacji (Yavuz Sercekman, 2024).
🧠Trening uważności poprawia regulację emocji: metaanaliza wykazała spadek dysregulacji emocjonalnej (Easdale‑Cheele et al., 2026) po praktykach MBSR.
MBSR wspiera leczenie depresji, pomagając redukować rumination i zwiększać zdolność do regulacji emocji poprzez trening uważności. Badania wskazują, że regularna praktyka MBSR może zmniejszać nasilenie objawów depresyjnych oraz poprawiać ogólne samopoczucie i odporność psychiczną. Możesz zacząć już dziś.

22/02/2026

✨ PPF13 Przystanek Inspiracja!-Umysł✨
Kochani, bardzo dziękuję każdej i każdemu z Was za obecność podczas dzisiejszego Przystanku Inspiracja.
Wasza uważność, otwartość, odwaga w dzieleniu się doświadczeniem oraz gotowość, by przyjrzeć się "grom" własnego umysłu, stworzyły wyjątkową przestrzeń pełną refleksji, uważności i życzliwości.
Cieszę się, że razem mogliśmy poprzyglądać się swoim nawykom myślowym i odkrywać to, co przynosi ukojenie.

Dziękuję za wspólną drogę i energie, które wnosicie.
Do zobaczenia na kolejnym Przystank już w marcu 💛🙏

Instytut Mindfulness

14/02/2026

❤ Miłość do siebie i do innych zaczyna się w naszym układzie nerwowym. Kiedy traktujemy siebie z czułością, w mózgu dzieje się coś zaskakująco konkretnego: przełącza się on z trybu alarmowego na tryb bezpieczeństwa.

❤ Badania fMRI pokazują, że samokrytyka pobudza rejony kojarzone z zagrożeniem (m.in. przedni zakręt obręczy i grzbietową korę przedczołową), natomiast samoreasuracja, czyli wewnętrzne uspokajanie siebie ciepłym, wspierającym tonem, aktywuje obszary związane z empatią i kojącą regulacją emocji (wyspa, płaty skroniowe). Co więcej, takie „wewnętrzne przytulenie” obniża zarówno subiektywne poczucie bólu emocjonalnego, jak i jego neuralne markery, co oznacza, że mózg realnie reaguje na łagodniejsze słowa kierowane do samego siebie (Longe O. i wsp., NeuroImage 2010).

❤ W tych procesach również uważność odgrywa ważną rolę. Metaanalizy wykazują, że regularna praktyka zmienia łączność pomiędzy siecią istotności (SN) a siecią stanu domyślnego (DMN), dzięki czemu łatwiej regulować wewnętrzne doświadczenia i rzadziej wpaść w ruminacje (Rahrig H. i wsp., Sci Rep 2022) W eksperymencie z 10 dniowym programem mindfulness uczestnicy mieli wyższe wartości HRV — zmienności rytmu serca, czyli miary elastyczności układu autonomicznego. Im wyższa HRV, tym sprawniej ciało uspokaja się po stresie i tym szybciej wraca do równowagi. Uważność podnosiła HRV zarówno w trakcie praktyki, jak i w ujęciu dobowym (Kirk U., Axelsen J.L., PLOS ONE 2020)

❤ A gdzie w tym wszystkim miejsce na miłość romantyczną? Przeglądy neurobiologiczne pokazują, że nasze uczucia opierają się na współpracy trzech systemów: oksytocyny, wazopresyny i dopaminy. To one tworzą fundament więzi, nagrody i przywiązania. Te same mechanizmy obserwuje się u ludzi i u innych ssaków monogamicznych — co pokazuje, że „chemia miłości” jest dużo starsza niż nasze słowa na jej opis. Co ciekawe, różne odmiany miłości — romantyczna, rodzicielska czy przyjacielska — angażują nieco inne wzorce aktywacji mózgowej, a najbliższe więzi najsilniej pobudzają układ nagrody (Rigney N. i wsp., Endocrinology 2022)

❤ Kiedy więc ćwiczymy uważność lub kierujemy do siebie ciepłe słowa, nie tylko poprawiamy humor. Budujemy neurobiologiczną przestrzeń, w której łatwiej kochać i być kochanym.

́łczucie

09/02/2026

🧠 Przez długi czas w psychologii klinicznej dominowało przekonanie, że zmiana terapeutyczna zachodzi przede wszystkim przez wgląd poznawczy albo kontrolę zachowania. Neuronauka ostatnich dekad zmieniła ten obraz. Jednym z najbardziej znaczących odkryć jest to, że sam sposób, w jaki odnosimy się do własnego cierpienia, ma bezpośredni wpływ na funkcjonowanie mózgu.

🧠 Samowspółczucie nie jest więc jedynie postawą etyczną czy filozoficzną. Z perspektywy neuronauki jest to konkretny stan organizmu, który angażuje określone układy neuronalne i neurochemiczne. Jednym z kluczowych wniosków badań przywoływanych przez Desmonda jest to, że mózg w dużej mierze nie rozróżnia, czy ukojenie pochodzi od drugiej osoby, czy od nas samych.
Jaak Panksepp, twórca neuronauki afektywnej, opisał tzw. – układ opieki, który rozwinął się ewolucyjnie po to, by umożliwić ssakom opiekę nad bezbronnym potomstwem.

🧠 Ten sam układ może zostać aktywowany, gdy my sami odnosimy się do siebie z troską, np. mówiąc do siebie życzliwym głosem, kierując uwagę na własne cierpienie z intencją ukojenia. Z neurobiologicznego punktu widzenia oznacza to, że: samowspółczucie uruchamia ten sam „biologiczny język bezpieczeństwa”, co bezpieczna relacja.

🧠 Aktywacja układu opieki wiąże się z wydzielaniem: oksytocyny, endogennych opioidów. Substancje te obniżają aktywność osi stresu, zmniejszają poziom kortyzolu, wyciszają nadreaktywność ciała migdałowatego, sprzyjają integracji emocjonalnej. W praktyce klinicznej oznacza to, że samowspółczucie: nie tylko „poprawia samopoczucie”, ale przestawia organizm z trybu zagrożenia w tryb bezpieczeństwa. Jest to szczególnie istotne u pacjentów z: traumą, zaburzeniami lękowymi, samokrytycyzmem, wstydem.

🧠 Warto zauważyć, że dobrostan nie jest cechą osobowości – jest kompetencją neuronalną, którą można rozwijać poprzez trening

Desmond, T. (2016). Self-compassion in psychotherapy: Mindfulness-based practices for healing and transformation. W. W. Norton & Company.

́zg

Studio uważnego rozwoju-Zuzanna Setkowicz

20/03/2026

18/03/2026

18/03/2026

16/03/2026

14/03/2026

09/03/2026

02/03/2026

23/02/2026

22/02/2026

14/02/2026

09/02/2026

Adres

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Skontaktuj Się Z Praktyka

Skróty

Udostępnij

Kategoria