BioBalance specjalizujemy się w diagnostyce mikroorganizmów oraz wsparciu terapii boreliozy w oparciu o nowoczesne analizy mikrobiologiczne.
29/04/2026
Badanie boreliozy (choroby z Lyme) jest wyzwaniem dla współczesnej medycyny nie dlatego, że brakuje nam technologii, ale ze względu na specyficzną biologię samej bakterii Borrelia burgdorferi oraz sposób, w jaki reaguje na nią nasz układ odpornościowy.
Oto główne powody, dla których diagnostyka tej choroby jest tak skomplikowana
1. Brak bezpośredniego testu na obecność bakterii
W większości infekcji bakteryjnych (np. anginie) możemy wykonać wymaz i wyhodować bakterię w laboratorium. W przypadku boreliozy jest to niemal niemożliwe:
• Niska liczebność: Krętki boreliozy występują we krwi bardzo nielicznie i krótko. Szybko przenoszą się do tkanek głębokich (stawy, układ nerwowy, tkanka łączna).
• Trudna hodowla: Borrelia rośnie bardzo wolno i wymaga skomplikowanych podłoży, co sprawia, że standardowe posiewy są niepraktyczne w diagnostyce klinicznej.
2. Poleganie na odpowiedzi immunologicznej (Serologia)
Standardem diagnostycznym jest obecnie dwuetapowy protokół (test ELISA, a następnie Western Blot). Badają one przeciwciała, a nie samą bakterię, co rodzi dwa problemy:
• Okienko serologiczne: Organizm potrzebuje czasu (zwykle 4–6 tygodni), aby wytworzyć przeciwciała. Jeśli zrobisz test zbyt wcześnie, wynik będzie fałszywie ujemny.
• Pamięć immunologiczna: Przeciwciała mogą utrzymywać się w organizmie latami po skutecznym wyleczeniu. Na podstawie samych testów z krwi nie da się odróżnić aktywnego zakażenia od przebytej w przeszłości infekcji.
3. Zmienność antygenowa bakterii
Borrelia to mistrz kamuflażu. Potrafi ona zmieniać swoje białka powierzchniowe (antygeny), co sprawia, że układ odpornościowy "gubi trop", a testy diagnostyczne mogą nie rozpoznać specyficznych białek u konkretnego pacjenta.
4. Diagnostyka rumienia wędrującego
Zgodnie z wytycznymi medycznymi, jeśli u pacjenta wystąpi rumień wędrujący (zmiana o średnicy powyżej 5 cm), diagnostykę laboratoryjną uznaje się za zbędną – sam objaw jest wystarczający do rozpoznania i wdrożenia antybiotykoterapii. Problem polega na tym, że rumień nie występuje u wszystkich zakażonych.
