Dorota Hołówka

20/09/2023

Co doradziłabyś mi w sprawie związku ?
A w sprawie pracy?
A w sprawie urządzenia mieszkania?
A w sprawie ubioru?
A w sprawie wychowania dziecka ?
A w sprawie malowania obrazów?
A w sprawie jedzenia?
A w sprawie spędzania wolnego czasu?

Co byś mi doradziła?
Doradził?

A kiedy już wypiszesz na kartce to moja droga, mój drogi hmm skąd masz pewność, ze ta rada jest dla mnie dobra?
Czy ta rada, aby nie jest przeznaczona dla Ciebie od ciebie samego.

Nie lubię rad, ale kocham jak kobiety w ten sposób się wspierają to jest takie szczere i pełne zaangażowania.

Ja wole pobyć z tym co jest takie jakie jest Ada Stolarczyk Dziekuję🌹❤️łobuziaro

18/09/2023

"Oburzenie jest częścią naszego uzdrowienia.
Nie pozwól, aby ktokolwiek próbował odgrodzić cię od twojego gniewu. Gniew jest mądrą, oczyszczającą siłą, alarmującą cię do prawdy leżącej głęboko w tobie i o twojej wartości.
Jest to niezbędny krok w dochodzeniu do siebie po naruszeniu, osobiście i zbiorowo.
Nie spiesz się z wychodzeniem z oburzenia, słuchaj go i wykorzystuj jako paliwo do mądrych, świadomych działań w swoim własnym imieniu. Twoja złość jest częścią twojej mocy.
Rób to, co niewielu odważy się zrobić: Daj swojej złości bezpieczną, empatyczną przestrzeń, aby była w pełni, całkowicie odczuta. Wykorzystaj to, słuchaj tego.
W jakim stopniu pozwolisz sobie na poczucie i przyjęcie swojego gniewu, w takim będziesz mógł/mogła posiadać swoją moc bez przepraszania kogokolwiek.
Gniew ma tyle darów! Nie ten pozbawiony skrupułów, projektowany gniew, ale energia oburzenia, odczuwalna i umiejscowiona tam, gdzie naprawdę należy. Gniew ma wewnętrzną alchemię, która leczy i nie zależy od zewnętrznej weryfikacji.
Zbiorowe oburzenie kobiet jest nektarem, którego ten świat potrzebuje."

Bethany Webster
tlum. S. Oppermann

28/03/2022

ZDEJMIJ MASKĘ (I WPUŚĆ MIŁOŚĆ)

Musisz się pokazać, przyjacielu.
Podejmij ryzyko pokazania się.
I wpuść miłość.

Nie chowaj się za maską.
Bo wtedy nikt nigdy nie pozna prawdziwego Ciebie.

Nikt nie będzie w stanie cię pokochać.
Zamiast tego pokochają twoją maskę.
twój wygląd, twoją rolę, twoje słowa,
twoją starannie ukształtowaną „osobowość”.

I zawsze będziesz czuł się samotny,
nawet jeśli odniosłeś wielki sukces,
zdobyłeś popularność i tworzysz wielkie dzieła.

Maska, którą pierwotnie stworzyłeś
aby się chronić, być bezpiecznym,
zdobyć miłość i wpływać na innych,
skończy się faktycznie blokując miłość,
odepchnie innych,
i z czasem Cię udusi.

Zdejmij maskę, przyjacielu.
Niech twoje wątpliwości, twoja podatność,
twoje lęki, twój gniew, twoja niezręczność,
będą widziane w świetle dnia.
Mów swoją prawdę.
Podziel się swoim czułym sercem.
Poproś o pomoc, kiedy jej potrzebujesz.

Zaoferuj swoje słuchanie.
Nie tylko rady i odpowiedzi.

Zaryzykuj
bycie naprawdę poznanym.

Zaryzykuj
wpuszczanie miłości.

- Jeff Foster

Tłumaczenie Kasia Rodak, Psycholog rozwoju/Nowa psychologia

17/01/2022

Czy potrafisz przed samym sobą przyznać się, że czujesz:
Złość
Wstyd
Poczucie winy
Lęk
Przyjemność
Pustkę

Czy potrafisz dokończyć zdanie:
Boje sie..
Czuje przyjemność…
Winie sie za…
Wstydzę się..

Czy jest w Tobie gotowość, żeby uznać to co pojawi sie.

Możesz pozwolić BYĆ temu, takie jakie JEST, bez odruchu do zmieniania lub akceptowania?

To właśnie takie jest. Takie, a nie inne na ten moment.

Koniec. Kropka.

16/01/2022

👌

Gillian była siedmioletnią dziewczynką, która nie radziła sobie w szkole. Cały czas wstawała, rozpraszała się, była zamyślona i nie podążała za zajęciami.

Jej nauczyciele martwili się o nią, wymierzali jej kary, besztali ją i nagradzali, kiedy zwracała uwagę, ale nic nie pomagało. Gillian nie potrafiła usiedzieć na miejscu i skoncentrować uwagi.

Kiedy wracała do domu, jej matka też ją karała. Tak więc Gillian nie tylko miała złe oceny w szkole, ale cierpiała ze strachu przed powrotem do domu.

Pewnego dnia matka Gillian została wezwana do szkoły. Kobieta smutna I przygotowana na złe wieści, wzięła córkę za rękę i weszła do sali konferencyjnej.

Nauczyciele mówili o chorobie, o oczywistym zaburzeniu w zachowaniu dziewczynki. Może to nadpobudliwość, a może potrzebuje ona leków, zastanawiali się.

Podczas rozmowy pojawił się stary doktor psycholog, który znał dziewczynkę. Poprosił wszystkich dorosłych, aby poszli za nim do sąsiedniego pokoju, gdzie nadal będzie można ją obserwować. Wychodząc, powiedział Gillian, że wkrótce wrócą i włączył stare radio z muzyką.

Kiedy dziewczynka została sama w pokoju, natychmiast wstała i zaczęła chodzić, podążając za muzyką, skacząc i robiąc różne figury.

Psycholog uśmiechał się, gdy koledzy i matka patrzyli na niego z zaskoczenuem i zakłopotaniem, nie rozumiejąc o co chodzi. Dlatego zwrócił się do nich;

- Naprawdę tego nie widzicie?
Gillian nie jest chora, Gillian jest tancerką!

Zalecił matce, aby zabrała ją na zajęcia taneczne, a kolegom pedagogom, aby od czasu do czasu pozwolili jej zatańczyć.

A kiedy po tej rozmowie po raz pierwszy wróciła ze szkoły baletowej zawołała do matki;

„Wszyscy tam są tacy jak ja, nikt nie może usiedzieć spokojnie, a pani pozwala nam tańczyć!"

Wiele lat później, po karierze tancerki, otwarciu własnej akademii tańca i zdobyciu międzynarodowego uznania dla swojej sztuki, Gillian Lynne przez długie lata współpracowała z Andrew Lloyd Webber i została choreografem musicalu „Koty” i "Upiór w operze" oraz wielu innych niezliczonych projektów musicalowych. Zmarła 1 lipca 2018 r. w wieku 92 tańcząc i ucząc tańca do końca...

Tekst zaczerpnięty ze strony SCHullerblogspot.de...

Ja sama zawsze czułam się inna i niezrozumiana, dlatego historia Gillian jest mi bliska. Znam też wielu ludzi, którzy zostali w dzieciństwie skierowani na drogę rozwoju, która zupełnie nie współgrała z ich naturalną energią. Wiem jak bardzo przez to cierpieli.

I życzyłabym wszystkim "innym" dzieciom na świecie, aby znalazły na swojej drodze dorosłych, którzy zaakceptują je takimi, jakie są i przestali postrzegać je przez pryzmat tego, czego im brakuje.

Niech żyją odmieńcy, czarne owce, niezrozumiane indywidualności, ponieważ to oni wnoszą piękno do naszego szarego świata!

Pozdrawiam Was serdecznie😘
Kolorowego dnia, choćby w duszy🌈
J.S♡

07/01/2022

Każdy z nas w swojej historii ma przeżycia, które w dzieciństwie były za mocne dla systemu nerwowego, każdy pamięta chwilę kiedy nie mógł wyrażać siebie tak jak chciał lub czuł się całkiem sam w trudnych chwilach. W takich sytuacjach aby uniknąć cierpienia nie do wytrzymania ciało podejmuje decyzję o zamrożeniu pewnych doświadczeń.

Emocje, które zostały zamrożone w naszym ciele w przeszłości ( ponieważ były za bolesne)czekają na chwilę, aż będziemy na tyle dojrzali, aby odmrozić ten stan, czyli poczuć to, co wtedy było nie do zniesienia.
Jako osoba dorosła posiadająca więcej zasobów możemy tego dokonać.
Odmrożenie (ponowne przeżycie) z bezpiecznym zakończeniem uwalnia nas od przymusu powtarzania podobnych sytuacji w przyszłości.

06/01/2022

Bez granic nie ma zdrowych relacji.

04/01/2022

"Zdolność rezygnowania z kontroli w odpowiednim czasie i miejscu jest oznaką dojrzałości i opanowania.

Lecz można zadać pytanie: jeśli ktoś świadomie decyduje się na poddanie się ciału i jego uczuciom, to czy rzeczywiście rezygnuje z kontroli?

Jaką kontrolę ma osoba tak przerażona swoim krzykiem i tak zablokowana na płacz, że nie potrafi wyrazić swoich uczuć?

Zdolność poddania kontroli ego zawiera w sobie również zdolność utrzymania tej kontroli i powrotu do niej, kiedy jest to wskazane lub konieczne. Kiedy pacjent na sesji terapeutycznej pozwala sobie na swobodne kopanie i krzyk, jest w pełni świadomy, co się dzieje i może to działanie powstrzymać swoją wolą.
To trochę, jak z jazdą konną- jeśli jeździec boi się "odpuścić" zwierzęciu, jeśli stara się kontrolować każdy jego ruch, wkrótce odkryje, że tak naprawdę nie ma nad nim żadnej kontroli. Osoba, która boi się zrezygnowania z kontroli, niczego tak naprawdę nie kontroluje. Działa pod wpływem własnego strachu i jest przez niego całkowicie opanowana. Jednak w miarę jak uczy się uwalniania silnych emocji poprzez głos i ruch, lęk przed poddaniem się samemu sobie odchodzi".
~Alexander Lowen "Radość"

09/03/2021

Polecamy

Obie książki Babette Rothschild czekają na Was w magazynie :-)
"Ciało pamięta. Tom 2" to najnowsza książka autorki bestsellerowego tytułu "Ciało pamięta. Psychofizjologia traumy i terapia osób po urazie psychicznym"

Autorka na konkretnych przykładach pokazuje, jak zastosować wiedzę o funkcjonowaniu autonomicznego układu nerwowego i jego reakcji na stres w leczeniu traumy, w jaki sposób regulować stabilność klienta w trakcie sesji oraz jak umiejętnie wykorzystywać pozytywne wspomnienia i markery somatyczne, by przywrócić mu poczucie bezpieczeństwa w życiu codziennym i podczas terapii. Innowacyjny pomysł włączenia do terapii traumy elementów medytacji relaksacyjnej, praktyki uważności czy jogi pomaga skoncentrować się na teraźniejszości i zaakceptować przeszłe traumatyczne doświadczenia.

Więcej o książce przeczytacie tutaj: https://bit.ly/3c5GCg8

26/11/2020

Zmowa milczenia-nie mówię TAK, nie mówię NIE.

Miałam dzisiaj sen. Zobaczyłam w nim kobiety, które milczały kiedy działa się niesprawiedliwość.
Poczułam ogromną wściekłość na ich brak dostępu do sprzeciwu.
Krzyknęłam do jednej z nich : NIC CIĘ NIE USPRAWIEDLIWIA!
Dlaczego milczałaś? Dlaczego nikomu nie powiedziałaś jaka jest prawda?
Nie stanęłaś odważnie do swojego DOŚĆ?
Ona odpowiedziała;
Zostałabym oceniona, wyśmiana, nikt by mi nie uwierzył.
Bałam się, że zostanę sama.

Poczułam jak ogromna jest jej bezsilność, zrozumiałam, że milczenie było rzeczywiście najlepszym rozwiązaniem.

I wtedy pojawiło się pytanie: co w takim razie dalej?

Nagle zaczęły przychodzić inne kobiety, które czuły się tak samo bezsilne, złapały się za ręce i zaczęły tańczyć swoją niemoc.
To było jedno z najpiękniejszych moich doświadczeń wewnętrznych -bezsilność wspólnie zatańczona obudziła gniew wolny od lęku
Gniew wolny od lęku zmieniał się w MOC
Moc wolna od lęku zamieniła się w PIĘKNO.

I wtedy pojawili się mężczyźni oddając szacunek temu niewyobrażalnemu PIĘKNU.
Poczułam jak odpadają wszystkie manipulacje, fałsz i przemoc, a mężczyźni mogą stanąć w swojej sile.

Oby to był sen proroczy…

Dorota Holowka
Nowa Psychologia

25/11/2020

Bardzo polecamy ❤️
Każdy z nas ją zna. Albo była nią nasza własna matka, albo mama naszego ukochanego, a może babcia, a może mamy taką koleżankę. Męczennica. Wszystko sama, wszystkim pod nos podsunie, uprasuje, ugotuje, kupi to, co sobie wymarzą. Dla siebie nic. I tak bardzo się zapędziła w tym kołowrotku, że już inaczej nie umie. Dopóki się nie przewróci. I czasem, tylko czasem, żałuje. Zwykle wtedy, kiedy jest już za późno. Kiedy mąż odchodzi do innej, takiej w szpilkach i zadbanej, muzykę znającą nie tylko ze ścieżki dźwiękowej do „Krainy lodu”. Albo wtedy, kiedy dzieci wcale nie są wdzięczne za to, że „tyle dla Ciebie zrobiłam, tyle dla Ciebie poświęciłam”.

Stając się służącą i niewolnicą we własnym domu męczennice robią swoim dzieciom krzywdę.