11/02/2026
Lęk i obrony nieświadomie wnoszone przez pacjenta do relacji terapeutycznej mogą funkcjonować jako:
1. opór przed bliskością emocjonalną – obrony przed intymną relacją między pacjentem a innymi osobami, utrzymujące pacjenta/innych na dystans; w przypadku uruchomienia i utrzymania(!) oporu przed bliskością emocjonalną w relacji z terapeutą terapia nie może się powieść;
2. opór wobec własnych reakcji emocjonalnych – uniemożliwia narastanie złożonych uczuć przeniesieniowych w relacji terapeutycznej i ich uświadomienie;
3. opór wobec własnej woli – wyraża się w ambiwalencji i subiektywnym poczuciu niezdolności do zaangażowania się w zadanie terapeutyczne; opiera się na odszczepieniu własnych zdrowych pragnień i ich projekcji (rzutowaniu) na terapeutę; w efekcie pacjent zaczyna zwalczać własne cele umieszczone w terapeucie jako ich jedynym orędowniku;
4. opór karzącego superego – oparty na (często nieświadomym) poczuciu winy za nieświadome mordercze impulsy powstałe we wczesnym dzieciństwie jako naturalna reakcja na doświadczenia pozabezpiecznej więzi z opiekunami; wyraża się w autodestrukcyjnych wzorcach samokarania, samoniszczenia, sabotowania własnych wysiłków.
Więcej o funkcjach/filarach oporu w arcyciekawym mini-wykładzie Johna Rathausera dostępnym dzięki uprzejmości Centrum ISTDP, Intensywnej Krótkoterminowej Psychoterapii Dynamicznej pod linkiem: https://youtu.be/SaJrxn6MjbY?si=OnimnSc4WlfyNBg2
Osoby zmagające się z którymkolwiek z w/w przejawów oporu gorąco zapraszam do współpracy stacjonarnej lub online.
