01/04/2025
O METODZIE. Intensywna Krótkoterminowa Psychoterapia Dynamiczna (Intensive Short-Term Dynamic Psychotherapy) to zespół procedur terapeutycznych opracowanych w latach 60. XX w. przez Habiba Davanloo, a znajdujących umocowanie w teorii psychoanalitycznej (w tym teoriach relacji z obiektem), teorii przywiązania Bowlby’ego oraz w neurobiologii.
Rozwijana przez jego uczniów, w tym zwłaszcza Josette ten Have-de Labije, ISTDP jest - jak wskazuje sama nazwa - terapią:
➡️ intensywną, opartą na bieżącej ocenie zmian zachodzących w pacjencie (w jego uczuciach, poziomie lęku i stosowanych obronach) celem adekwatnego i precyzyjnego doboru interwencji terapeutycznych. Zakłada więc ona aktywną współpracę terapeuty i pacjenta, której początkiem (i warunkiem) jest wspólne zdefiniowanie problemu pacjenta w kategoriach intrapsychicznych;
➡️ krótkoterminową – konsekwencją aktywności terapeuty i jego natychmiastowych reakcji mających na celu zakłócenie destrukcyjnej funkcji superego pacjenta jest maksymalne skrócenie czasu trwania terapii. Możliwe jest to dzięki zastosowaniu szczególnego protokołu terapeutycznego opracowanego przez ten Have-de Labije, gwarantującego optymalny dostęp do nieświadomości pacjenta;
➡️ dynamiczną – odwołująca się do dynamiki wewnętrznych konfliktów jako wyjaśnienia obserwowanych objawów i ich łączenia się w wiązki (zaburzenia).
Ponadto ISTDP jest ➡️ doświadczeniową terapią traum złożonych. Stąd nie opiera się na interpretacji właściwej klasycznym szkołom psychodynamicznym, ta bowiem – zgodnie z modelem dwupółkulowym – jest domeną półkuli lewej (werbalnej), a na doświadczeniowym leczeniu traumy przywiązaniowej zlokalizowanej w półkuli prawej (pozawerbalnej). Dochodzi do tego za sprawą korektywnego przeżycia uczuć z przeszłości w czasie teraźniejszym. Jak dowodzą badania, doświadczenie w terapeutycznej diadzie (a nie spekulacja na temat) wypartych złożonych emocji, w tym złości, a zwłaszcza żalu wobec opiekuna prowadzi zarówno do ulgi objawowej, jak i zmiany charakterologicznej. W szczególności zdolność doświadczania uczuć z obszaru smutku prowadzić ma do redukcji objawów, zaś zdolność do doświadczenia złości korelować ma ze zmianą charakteru. Nie dziwi więc, że doświadczenie tych uczuć w atmosferze troski, współczucia i bezpieczeństwa okazuje się być jednym z najbardziej kluczowych czynników leczących w ISTDP, a tym samym radykalnie skracających czas trwania całego procesu.
Na zdjęciu dedykacja od Autorki:
to Kuba🩶
with love, care, precision + honesty
Josette ten Have-de Labije.
