Gabinet Psychoterapii Magdalena Boba

Gabinet Psychoterapii Magdalena Boba Specjalista Psychologii Klinicznej. Psychoterapeuta. Czasem, motywacją do spotkań terapeutycznych może być ciekawość, chęć poznania siebie czy własny rozwój.

Gabinet psychologiczny – psychoterapia

Zapraszam osoby, które mają trudności w radzeniu sobie z emocjami, podejrzewają u siebie stany depresyjne, lękowe lub które są w kryzysie a także te, które chciałyby poprawić jakość swoich relacji z innymi. Jeżeli czujesz, że gubisz poczucie sensu i celu, że szkodzisz własnemu dobru, nie możesz wyzwolić się spod złych wpływów, tkwisz w układach, które Cię niszczą, to znaczy, że jest to moment, w którym powinieneś skorzystać z profesjonalnej pomocy. Mam ponad dwudziestoletnie doświadczenie w pracy psychologa. Pomagam osobom z problemami takimi jak: stany depresyjne, lękowe, zaburzenia nerwicowe, zaburzenia osobowości, kryzysy, tendencje samobójcze oraz konflikty w relacjach społecznych, rodzinnych. Przygotowuję badania i opinie psychologiczne na potrzeby orzecznicze, oceny neuropsychologiczne, badania pamięci. W swojej pracy preferuję metody psychoterapii psychodynamicznej. Daję gwarancję dyskrecji, przyjaznej i życzliwej atmosfery i profesjonalizmu. Jestem absolwentką Uniwersytetu Jagiellońskiego, kierunku psychologii. Pracę zawodową praktycznie rozpoczęłam już od II roku studiów wolontariatem w Klinice Psychiatrii CMUJ na Oddziale Psychoz. Po studiach pracowałam na oddziale dziennym dla pacjentów psychotycznych, potem kolejno: w oddziale leczenia środowiskowego, oddziale ginekologii i położnictwa, w domu pomocy społecznej. Od 1995 roku pracuję w Klinice Toksykologii CMJU Szpitala Uniwersyteckiego. Od 7 lat pracuję również w poradni zdrowia psychicznego. Od 2004 roku prowadzę własny gabinet psychologiczno- psychoterapeutyczny. W 2004 roku – po czteroletnim szkoleniu uzyskałam Certyfikat Psychoterapeuty ( nr 363) Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego i założyłam własny gabinet psychoterapeutyczny w Krakowie. W 2006 roku zrobiłam II stopień specjalizacji z zakresu psychologii klinicznej. Ciągle dokształcam się w swoim zawodzie, śledząc fachową literaturę i biorąc udział w konferencjach naukowych i zjazdach z zakresu psychologii i psychiatrii. Prywatnie jestem mężatką, mam dwoje dzieci.

26/02/2026

Dziś urodziny John Bowlby – twórcy teorii przywiązania.
To on przypomniał światu coś bardzo prostego i bardzo głębokiego: że więź nie jest luksusem ani dodatkiem do rozwoju. Jest biologiczną koniecznością.
Bowlby pokazał, że kiedy dziecko płacze za matką, nie jest „rozpieszczone” ani „nadwrażliwe”. Uruchamia się w nim pierwotny system przetrwania. A kiedy dorosły płacze po stracie – dzieje się dokładnie to samo.

„Pierwszą reakcją niemowlęcia na tęsknotę za matką jest płacz. Jest to wzorzec zachowania, który człowiek dzieli z wieloma niższymi gatunkami i który jest adaptacyjny: kiedy niemowlę płacze, jego matka zwykle odpowiada, wracając do niego. Wydaje się, że nie ma powodu, by wątpić, że to właśnie ten system reakcji jest aktywowany u dorosłego człowieka, który jest w żałobie. Sytuacja nagłej samotności wywołuje w nim starożytną instynktowną reakcję. Chociaż mogłoby to urazić jego poczucie rzeczywistości, gdyby był świadomy jego pochodzenia i funkcji, kiedy płacze, pogrążony w żałobie dorosły reaguje na stratę tak, jak dziecko na tymczasową nieobecność matki.”

To zdanie zmienia sposób patrzenia na łzy. Na tęsknotę. Na rozpacz po rozstaniu. Nie jest to słabość. To przywiązanie.
Dziękujemy za język, który pozwala lepiej rozumieć dzieci i dorosłych, którzy wciąż noszą w sobie swoje wewnętrzne dziecko.

25/02/2026

Największym kłamstwem, jakie sobie fundujesz w toksycznym związku, nie jest to, że „on się zmieni”. Największym kłamstwem jest zdanie: „Poświęciłem na to zbyt wiele czasu, żeby teraz odejść”.

W psychologii i ekonomii nazywamy to błędem kosztów utopionych. To mechanizm, który każe Ci wrzucać kolejne monety do zepsutego automatu tylko dlatego, że już wrzuciłeś tam połowę wypłaty. Myślisz, że jeśli wytrzymasz jeszcze miesiąc, jeszcze jedną kłótnię, jeszcze jeden rok to te wszystkie poprzednie lata cierpienia nagle nabiorą sensu.

Prawda jest taka: one nie nabiorą sensu. One są stracone. A każda kolejna minuta, którą spędzasz, próbując reanimować trupa tej relacji, to minuta, którą kradniesz swojej przyszłości.

Dlaczego tak trudno puścić tę linę?

- Lęk przed przyznaniem się do błędu: Odejście oznaczałoby, że te 5, 10 czy 15 lat było pomyłką. A Twoje ego woli cierpieć w znanym piekle, niż przyznać, że źle zainwestowało emocje.
- Społeczna presja trwałości: Żyjemy w kulturze, która mówi, że „o związek trzeba walczyć”. Nikt Ci jednak nie mówi, że nie walczy się o związek, w którym jesteś jedynym żołnierzem, a druga strona jest Twoim oprawcą.
- Iluzja „punktu zwrotnego”: Czekasz na ten jeden moment, w którym wszystko „kliknie”. Ale w toksycznych układach jedyny punkt zwrotny to ten, w którym Ty decydujesz się przestać być ofiarą.

Arthur Schopenhauer, znany ze swojego brutalnego, ale trzeźwego spojrzenia na ludzką naturę, pisał:
„Cierpienie jest warunkiem życia. Ale podtrzymywanie cierpienia, które nie prowadzi do żadnego celu, jest czystym obłędem”.

Właśnie o tym „Obłędzie Inwestycyjnym” o tym, jak odróżnić walkę o miłość od walki z wiatrakami piszę w rozdziale mojej książki zatytułowanym „Księgowość Strat”. Pokazuję tam, że Niezatapialność to także umiejętność szybkiego cięcia strat. To odwaga, by powiedzieć: „Tak, pomyliłem się. Straciłem lata. Ale nie stracę ani jednego dnia więcej”

Jeśli jedynym powodem, dla którego wciąż tam jesteś, jest Twoja przeszłość, to znaczy, że nie masz teraźniejszości...

Prawdziwa siła nie polega na wytrzymywaniu wszystkiego. Prawdziwa siła polega na puszczeniu liny, która kaleczy Ci dłonie i wciąga Cię w przepaść.

Zrozum: portfel Twojego życia jest ograniczony. Przestań płacić swoim spokojem za cudzy chaos.

Raz nad wodą, raz pod wodą. Ale nigdy na dnie. za:niezatapialny

24/02/2026

Ostrzegała przed tym już siedemdziesiąt lat temu: prawdziwe niebezpieczeństwo nie polega na tym, że ludziom każe się wierzyć w kłamstwa. Polega na tym, że sprawia się, iż całkowicie rezygnują z prawdy.

Hannah Arendt była niemiecką filozofką polityki. Przeżyła dojście nazizmu do władzy, uciekła z Europy i resztę życia poświęciła przerażającemu pytaniu: jak „cywilizowane” społeczeństwo może pogrążyć się w totalitarnym koszmarze? W 1951 roku opublikowała książkę „Korzenie totalitaryzmu”, która do dziś brzmi niepokojąco aktualnie.

Główna myśl Arendt była prosta: systemy totalitarne nie zwyciężają dlatego, że przekonują wszystkich do swojej ideologii. Zwyciężają, ponieważ niszczą zdolność ludzi do myślenia. Kropka.

W jednym ze swoich najbardziej znanych stwierdzeń napisała:

„Idealnym poddanym reżimu totalitarnego nie jest przekonany nazista ani przekonany komunista, lecz człowiek, dla którego różnica między faktem a fikcją (między prawdą a fałszem) przestała istnieć.”

Przeczytaj to jeszcze raz.

Celem nie jest wiara.
Celem jest zamęt.

Zmęczenie.

Zasypywanie ludzi sprzecznymi twierdzeniami, kłamstwami i kontrkłamstwami — aż przestaną próbować rozróżniać, co jest rzeczywiste. Bo szukanie prawdy wymaga energii. A władza, która chce dominować, często dąży właśnie do wyczerpania tej energii.

Kiedy przestajesz odróżniać prawdę od fałszu, przestajesz też odróżniać dobro od zła. A wtedy łatwo tobą sterować. Nie dlatego, że cię przekonano, lecz dlatego, że przestałeś myśleć samodzielnie.

Arendt zrozumiała coś kluczowego: totalitaryzm nie tylko indoktrynuje. Najpierw niszczy samą możliwość formowania przekonań. Jeśli już w nic nie wierzysz, niczemu nie ufasz, jeśli wszystko wydaje się manipulacją — nie stawiasz oporu. Dajesz się nieść nurtowi, otępiały, podczas gdy wokół ciebie świat ciemnieje.

W eseju „Prawda i polityka” (1967) Arendt analizowała mechanizmy kłamstwa w systemach politycznych. Problem nie polega jedynie na tym, że władza rozpowszechnia nieprawdę. Stałe kłamstwo podkopuje samą ideę prawdy. Gdy każdy fakt uznaje się za „stronniczy”, gdy rzeczywistość staje się tylko „opinią” — prawda traci znaczenie.

A kiedy prawda traci znaczenie, słabną także sprawiedliwość, moralność i ludzka godność.

Arendt widziała to w Niemczech lat trzydziestych. Naziści nie tylko kłamali — stworzyli środowisko, w którym kłamstwo było tak wszechobecne i przytłaczające, że zwykli ludzie przestali się przejmować tym, co jest prawdą. Stali się cyniczni. Obojętni. Przyzwyczajeni. I w tej obojętności możliwe stało się najgorsze.

Nie pisała tego, by oskarżać. Pisała jako ostrzeżenie:

To może wydarzyć się wszędzie.
To może wydarzyć się każdemu.

I często nie zaczyna się od przemocy. Zaczyna się od powolnej erozji naszej zdolności odróżniania rzeczywistości od fikcji.

Co więc robić?

Arendt wierzyła w to, co nazywała „myśleniem”. Nie w bierne przyswajanie informacji, lecz w ich analizę. W zadawanie pytań. W refleksję. W rozważanie różnych perspektyw. W odrzucanie łatwych odpowiedzi i wygodnych wyjaśnień.

Bo w chwili, gdy przestajesz myśleć krytycznie — gdy przyjmujesz narrację bez pytań, nawet jeśli ci się podoba lub potwierdza twoje przekonania — stajesz się podatny.

Totalitaryzm nie zawsze przychodzi w wojskowych butach i z czołgami. Często przychodzi po cichu: w rezygnacji, w cynizmie, w zdaniu powtarzanym jak środek znieczulający: „wszyscy kłamią”, „nikomu nie można ufać”, „kto wie, co jest naprawdę prawdą?”.

To właśnie przed tym zmęczeniem i tą rezygnacją Arendt nas ostrzegała.

Hannah Arendt zmarła w 1975 roku, ale jej przestroga pozostaje aktualna:

Chroń swoją zdolność myślenia.
Domagaj się dowodów.
Rozróżniaj fakty od opinii.
Nie pozwól, by hałas kłamstw skłonił cię do rezygnacji z prawdy.

Bo w momencie, gdy przestajesz troszczyć się o to, co jest prawdziwe, tracisz to, co najważniejsze.

Walka nie polega tylko na wierze w „właściwe” rzeczy.
Polega na tym, by nigdy nie przestawać myśleć.

14/02/2026

Freud, inspirując się Arthurem Schopenhauerem, opisał ludzką bliskość poprzez metaforę „dylematu jeża”. Jeże w zimnie muszą się do siebie przytulić, żeby przetrwać. Ale im bliżej są, tym bardziej ranią się kolcami. Zbyt duży dystans oznacza chłód. Zbyt mały to ból. Cała sztuka polega na znalezieniu takiej odległości, która daje ciepło, nie rozrywając skóry.

To trafny obraz miłości. Bliskość jest konieczna, ale nigdy nie jest wolna od napięcia. Pytanie nie brzmi, czy się zranimy, lecz czy potrafimy to wytrzymać i regulować dystans. Głęboka więź nie jest stanem równowagi raz na zawsze osiągniętym. Jest ciągłym dostrajaniem.
Co więcej, w relacji nigdy nie pojawiamy się jako „czyści”. Wnosimy całe swoje dzieciństwo. Reakcje na milczenie, krytykę, oddalenie czy brak uwagi mają historię, często starszą niż sam związek. To, co dziś wydaje się wyłącznie winą partnera, bywa echem dawnych doświadczeń. Dlatego konflikty są tak intensywne. Dotykają nie tylko teraźniejszości, lecz także tego, co dawno zapisane.

Freud dostrzegł również inny, mniej romantyczny paradoks: trudność w długotrwałym połączeniu miłości i pożądania wobec tej samej osoby. tej formule zawiera się napięcie między bezpieczeństwem a erotyzmem.

Stephen Mitchell, w książce wydanej pośmiertnie w Walentynki 2002 roku, oraz Esther Perel w „Mating in Captivity” rozwijali tę intuicję. Miłość potrzebuje stabilności, przewidywalności, codziennej obecności. Eros rozwija się w przestrzeni nowości, niepewności i tajemnicy. To, co daje poczucie domu, nie zawsze rozpala ogień. To napięcie nie jest patologią. Jest strukturalne.
Na to nakłada się zwykłe życie.

William Doherty z Uniwersytetu Minnesoty ujął to prosto: największym zagrożeniem dla dobrego małżeństwa jest codzienność. Nie dramatyczne zdrady, lecz pranie, kredyty, brak snu, obowiązki. Łatwo wtedy pomylić naturalne osłabienie intensywności z dowodem głębokiego niedopasowania.
Badania Johna Gottmana pokazują, że po narodzinach dziecka około 67% par doświadcza wyraźnego spadku satysfakcji ze związku. To nie musi oznaczać zaniku miłości. Często oznacza przesunięcie energii. Rodzice zakochują się w nowym życiu, a relacja partnerska schodzi na dalszy plan. Można powiedzieć, że na pewien czas „odkochują się” w sobie, intensywnie kochając dziecko.

Freud przeczuwał to już w 1883 roku. W liście do swojej narzeczonej Marthy Bernays pisał o przyszłych „niebezpiecznych rywalach” - domu i dzieciach. Wiedział, że miłość romantyczna nie istnieje w próżni. Musi dzielić przestrzeń z obowiązkami i zmęczeniem.

Miłość więc nie tyle znika, ile zmienia warunki. Wymaga świadomego wysiłku, by nie rozpuściła się w organizacji życia. Wymaga ochrony przestrzeni, w której partnerzy pozostają dla siebie kimś więcej niż rodzicami czy współlokatorami.

W tym miejscu wracamy do głębszego wymiaru dojrzałości. Melanie Klein pisała, że kochać to widzieć drugą osobę jako całość - dobrą i niedoskonałą jednocześnie. Bez idealizacji i bez redukowania jej do chwilowych rozczarowań. To wymaga rezygnacji z fantazji o doskonałym obiekcie.
Donald Winnicott dodawał, że w zdrowej relacji trzeba umieć „przetrwać” siebie nawzajem. Wytrzymać czyjąś złość, wycofanie czy rozczarowanie bez natychmiastowego odwetu albo ucieczki. Miłość nie polega na braku napięcia, lecz na zdolności powrotu po nim.

Dojrzała miłość zaczyna się od uznania, że mam swoje kolce i że druga osoba też je ma. Że reaguję nie tylko na to, co dzieje się dziś, lecz także na to, co kiedyś mnie ukształtowało. To "więcej”, którego często szukamy, nie musi oznaczać zmiany partnera ani zmiany życia. Może oznaczać większą czujność wobec tego, co w nas się uruchamia - wobec dawnych lęków, starych obron, automatycznych interpretacji.

Miłość nie jest utopią ani stanem permanentnej intensywności. Jest procesem regulowania dystansu, odzyskiwania bliskości po przeciążeniu i świadomego chronienia przestrzeni dla pożądania wśród codzienności. To inwestowanie w relację nie z powodu tego, że jest idealna, lecz dlatego, że jest realna. Zdaje się że dojrzała miłość nie unika bólu, lecz wytrzymuje bliskość.

Obraz: Jessica Ross Jackson

09/02/2026

Wiele osób myśli, że mózg po traumie goi się wtedy, gdy w końcu wszystko zrozumiemy.
Gdy nazwiemy, przeanalizujemy, „przerobimy” przeszłość.

Ale trauma nie zostaje w myśleniu.
Trauma zostaje w układzie nerwowym.

Dlatego mózg nie zdrowieje od wysiłku, presji ani ciągłego „pracowania nad sobą”.
Zdrowieje wtedy, gdy przestaje być w stanie zagrożenia.

To, co goi mózg po traumie, jest bardzo konkretne, biologiczne i często zaskakująco proste.
Oto najważniejsze mechanizmy.

⸻

1. Powtarzalne doświadczenie bezpieczeństwa

Nie jednorazowe poczucie ulgi, tylko codzienne, drobne sygnały, że nic złego się teraz nie dzieje.
Że nie trzeba się spieszyć.
Że można odpuścić czujność choć na chwilę.

Dopiero wtedy mózg przestaje produkować nadmiar hormonów stresu i uruchamia neuroplastyczność, czyli zdolność do regeneracji. Bez bezpieczeństwa mózg nie leczy się, tylko trwa w trybie przetrwania.

⸻

2. Regulacja układu nerwowego

Mózg nie goi się w alarmie.
Goi się w stanie regulacji.

Oddech, sen, rytm dnia, ciepło, spokojny ruch, przewidywalność – to nie są „miłe dodatki”, tylko warunki biologiczne zdrowienia. Ciało musi wrócić do równowagi, zanim emocje i myśli będą mogły się uspokoić.

⸻

3. Koregulacja z drugim człowiekiem

Po traumie mózg bardzo często nie potrafi się regulować sam.
Potrzebuje obecności kogoś, kto jest spokojny, stabilny i nie naciska.

To nie zależność. To neurobiologia.
Układ nerwowy leczy się w relacji, bo trauma bardzo często wydarzyła się w relacji albo przy jej braku.

⸻

4. Nowe doświadczenia, które przeczą traumie

Mózg nie uczy się przez tłumaczenie, tylko przez doświadczenie.

Kiedy stawiasz granicę i świat się nie wali.
Kiedy czujesz emocję i ona naprawdę mija.
Kiedy mówisz „nie” i nie jesteś za to karana.

To właśnie takie momenty nadpisują traumatyczny zapis, a nie same afirmacje czy logiczne argumenty.

⸻

5. Integracja pamięci

Trauma to pamięć bez czasu, zapisana tak, jakby wszystko wciąż działo się teraz.

Gojenie polega na tym, że mózg stopniowo łączy ciało, emocje i narrację, porządkuje wspomnienia i przenosi je do przeszłości. Dlatego z czasem reakcje stają się mniej gwałtowne, a wspomnienia tracą intensywność.

⸻

6. Odzyskiwanie wpływu

Trauma to doświadczenie bezradności.
Zdrowienie zaczyna się tam, gdzie wraca wybór.

Kiedy możesz decydować o tempie.
Kiedy możesz przerwać.
Kiedy możesz powiedzieć „stop”.

Nawet bardzo małe decyzje przywracają mózgowi poczucie kontroli, a to jedno z najsilniejszych źródeł bezpieczeństwa.

⸻

7. Czas, ale tylko bez dalszego zagrożenia

Czas sam w sobie nie leczy.
Leczy czas, w którym naprawdę nie ma już przemocy, nacisku, unieważniania.

Mózg nie goi się tam, gdzie trzeba się tłumaczyć ze swojej traumy albo „już być silną/silnym”. Najpierw zagrożenie musi się realnie skończyć.

⸻

8. Płacz

Płacz jest jednym z najsilniejszych biologicznych mechanizmów leczenia mózgu po traumie.

Podczas płaczu spada poziom kortyzolu, wycisza się ciało migdałowate, aktywuje się układ przywspółczulny. Ciało domyka reakcje stresowe, które kiedyś musiały zostać zatrzymane.

Płacz nie jest cofnięciem się.
Płacz jest sygnałem, że mózg czuje się na tyle bezpiecznie, by puścić napięcie.

Szczególnie leczniczy jest ten, który nie jest przerywany, zawstydzany ani „naprawiany”.

⸻

Mózg po traumie nie potrzebuje presji, żeby wyzdrowieć.
Nie potrzebuje kolejnego „weź się w garść”.

Potrzebuje doświadczenia, że życie przestało być niebezpieczne.
Że ciało może odpocząć.
Że emocje mogą się pojawić i odejść.
Że nie wszystko trzeba kontrolować, żeby przetrwać.

To nie jest słabość.
To jest powrót do biologicznej równowagi.

07/02/2026

"Wymóg wykraczania poza bycie wystarczającym narzuca nam też kultura. Dlatego wchodzimy na Everest i rozglądamy się za wyższym szczytem. Jeśli ktoś ma jednak kontakt ze sobą, nie przejmuje się tak bardzo kulturowymi podpowiedziami i nie poddaje do końca społecznej presji. Zna swoją wartość. Sam ocenia, co jest dla niego zdrowe. Wie, ile może zrobić. Nie czuje też przymusu popisywania się na Instagramie i porównywania z innymi, żeby ostatecznie dojść do wniosku: „Inni są lepsi, a ja do niczego się nie nadaję"
U osób, które wiecznie wymagają od siebie, nie ma stopniowania. Albo zdobywają sto punktów na sto, albo zero. Jeżeli dostają trzydzieści, pięćdziesiąt, siedemdziesiąt, czują się załamani, bo dla nich to zawsze jest zero. Ludzie, którzy czują się wiecznie niewystarczający, mają też tendencję do funkcjonowania w pewnym sensie poza czasem. Wydaje im się, że zawsze zdążą. Że muszą się do czegoś jeszcze lepiej przygotować. Że nie sprawdzili wszystkich możliwości. Cóż, te możliwości przelatują im jednak przed nosem. Byłoby lepiej, gdyby po prostu zaczęli działać, zamiast nadal stać z pustymi rękami.

Warto też zastanowić się nad tym, dla kogo chcemy być wystarczający - dla kultury, kolegów, rodziców, partnerów? Jeśli nie odpowiemy sobie na to pytanie, możemy zabrnąć w maliny. Pod koniec życia zorientujemy się - jak trafnie ktoś to kiedyś ujął – że wspięliśmy się na drabinę przystawioną do niewłaściwej ściany.

Żeby rozpoznawać własne potrzeby, żyć swoim życiem, a nie tym zalecanym przez innych, potrzebujemy kontaktu z prawdziwą częścią nas samych. Wtedy poczujemy się wystarczający. Zaczniemy się prawdziwie bawić życiem i w życiu. Rozumiem przez to swobodną eksplorację świata, porzucanie sztywnych przekonań, zaglądanie za róg ulicy, bo może kryje się za nim coś ciekawego. Takim osobom ich prawdziwe ja podpowiada: „To mi się podoba! A to wypluję, bo mi nie smakuje".

Zabrzmi to może dziwnie, ale pomocna okaże się także zazdrość. To bardzo przydatne uczucie, choć niestety ma fatalną prasę. Taką opinię wyrobili jej ludzie, którzy natychmiast reagują pod jej wpływem. Tymczasem trzeba pozwolić jej, tak jak większości uczuć, trochę w nas pomieszkać i poleżeć. Inaczej nie da się jej oswoić i zaprzestać impulsywnych działań. Jedynie wtedy zazdrość pcha w stronę rozwoju, bo podpowiada nam, czego chcemy i co nas naprawdę inspiruje u innych, co motywuje do sensownego działania."

Danuta Golec, Czyim życiem żyjesz? Wyd. Ingenium
fot Nathan Broadbent

30/01/2026

Identyfikacja projekcyjna jest najbardziej niezwykłym, opisywanym niemal ezoteryczną terminologią mechanizmem obronnym.

Jonathan Shedler, znany amerykański psychoanalityk i naukowiec opisuje mechanizm identyfikacji projekcyjnej i osoby ją stosujące w następujący sposób:

Jedna z najważniejszych rzeczy, których się nauczyłem: poważne problemy osobowościowe znajdują *kamuflaż*. Nikt nie myśli o sobie: „Jestem sadystką” lub „Jestem narcyzem złośliwym ”. Zamiast tego znajduje system przekonań/grupę społeczną, która potwierdza jego najbardziej nienawistne, destrukcyjne impulsy i prezentuje je jako cnoty.

Najbardziej toksyczni i nienawistni ludzie tego świata są w 100% przekonani, że walczą po stronie wszystkiego, co prawdziwe i słuszne.
Znajdują sobie powyższy sposób, by dać upust swojemu okrucieństwu, atakować, traktować innych brutalnie i złośliwie.
* I znajdują sojuszników, którzy ich oklaskują*, którzy również wierzą, że są po stronie wszystkiego, co prawdziwe i dobre.

Dla kolegów z branży poszukujących bardziej teoretycznego wyjaśnienia, procesy psychologiczne to rozszczepienie, projekcja i identyfikacja projekcyjna. Rozszczepienie oznacza nieuznawanie własnej zdolności do nienawiści, okrucieństwa i destrukcyjności. Osoba ta jest ślepa na zło w sobie. Zamiast to spostrzec, rzutuje swoją niegodziwość na inną osobę. Ta inna osoba lub grupa, poprzez mechanizm obronny projekcji, jest teraz postrzegana jako siedlisko wszystkiego, co złe i niegodziwe, co należy zaatakować i zniszczyć. To jest projekcja.

Taka osoba ta czuje się teraz w pełni usprawiedliwiona, wyładowując swoją niegodziwość i nienawiść na innej osobie, teraz postrzeganej (na mocy projekcji) jako ktoś monstrualny, kogo należy zniszczyć.

Jeśli osoba, na którą skierowana jest projekcja, reaguje na intensywną prowokację gniewem albo ośmiela się w jakikolwiek sposób walczyć, jest to teraz postrzegane jako kolejny dowód na to, jak bardzo jest nienawistna i zła – i dlaczego atakowanie jej jest sprawiedliwe i słuszne.
To właśnie nazywamy „identyfikacją projekcyjną”.

27/01/2026

Terapeuci zwykle dobrze wyczuwają, kiedy pacjent snuje opowieści, które wprawiają wrażenie wglądowych, ale niekoniecznie mu służą, bo nie zmieniają sposobu, w jaki żyje. Psychoterapia nieraz konfrontuje z rzeczami trudnymi i bolesnymi, zarazem prawdziwymi. To istotne, żeby je pokazywać i komunikować, ale w sposób, który pacjent jest w stanie przyjąć. Zwracamy też uwagę na relację z pacjentem. Choć nie mamy bezpośredniego dostępu do jego życia poza gabinetem, możemy obserwować zmiany w jego zachowaniu czy w faktach z jego życia, o których mówi w gabinecie. Celem terapii nie jest potwierdzenie czyichś przekonań. Jednym z powodów, dla których jest tak trudna, jest to, że prowokuje odkrywanie i wypowiadanie tego, czego zwykle nie chcemy o sobie wiedzieć. Myślę, że sednem tej pracy jest nauka wielowymiarowego widzenia tego, jak sami funkcjonujemy w relacjach i sposobu, w jaki postrzegamy to, co inni nam w relacjach „robią”.

Cveta Dimitrova dla czasopisma "Kontakt"

16/01/2026

"Dziecko, które doświadcza wystarczająco dobrego rodzicielstwa, stosunkowo łatwo uczy się, że będzie otrzymywało coraz mniej bezwarunkowej miłości. W tym czasie powoli zaczyna rozumieć, że inni ludzie też mają swoje prawa i potrzeby. Absolutne prawo do gratyfikacji ma swój kres, a potrzeby rodziców nie będą już zawsze pomijane, aby zaspokoić każdą potrzebę dziecka. (…) Poważne problemy zaczynają się jednak wtedy, gdy dziecko nie uczy się, że istnieją granice jego pierwotnego przywileju. Jeśli granice te nie pojawiają się przez zbyt długi czas, rozpoczyna się proces kształtowania się dorosłego narcyzmu. Z drugiej strony jeśli granic jest zbyt wiele i występują one zbyt szybko, zaczyna się tworzyć struktura traumy. Świadomi rodzice wprowadzają granice powoli, ale konsekwentnie. Robią to w takim tempie, że zanim dziecko osiągnie wiek dojrzewania, będzie potrafiło zrównoważyć zaspokajanie swoich potrzeb z pomaganiem bliskim w zaspokajaniu ich potrzeb. Nauczy się dzielenia i wzajemności, co jest warunkiem koniecznym do podtrzymania bliskości w dalszym życiu."

Pete Walker
Złożone PTSD
Od przetrwania do pełni życia
Proces powrotu do zdrowia po traumie dziecięcej
Harmonia Universalis, 2024 Gdańsk

fot Armand Khoury

Adres

Ulica Cisowa 6
Kraków
30-229

Telefon

+48602402543

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Gabinet Psychoterapii Magdalena Boba umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.

Skontaktuj Się Z Praktyka

Wyślij wiadomość do Gabinet Psychoterapii Magdalena Boba:

Skróty

Udostępnij

Share on Facebook Share on Twitter Share on LinkedIn
Share on Pinterest Share on Reddit Share via Email
Share on WhatsApp Share on Instagram Share on Telegram

Kategoria