Miasto Snów

27/12/2025

🤍

25/12/2025

Znalazłam we wspomnieniach sprzed czternastu lat, życzenia Arnyego Mindella

"i wish everyone receives their true gifts, one of which is the somatic feeling connection to your deepest self. It's the maker of dreams, and inner compass pointing to the next step"
Arnold Mindell

zdjęcie: John Kakuk on unsplash

24/12/2025

Kiedy ciemno, nie przeceniaj ludzkiej mocy w czynieniu Światła

zdjęcie: Mohamed Lammah on unsplash

21/12/2025

Psychologia zorientowana na proces wywodzi się z analizy jungowskiej i w tej metodzie i praktyce terapeutycznej jej twórca Arnold Mindell, zaproponował takie sposoby pracy z ciałem, w których terapeuta nie podaje interpretacji doświadczeń osoby w terapii, a bardziej podąża za sygnałami ciała, symptomu, uważnie badając różne jego aspekty, pozwalając im się wyłaniać.

O tym co napisałam w jednym zdaniu, można przeczytać wiele książek, nie tylko Mindella, ale też innych nauczycieli procesowych, tu myślę w kontekście doświadczeń psychosomatycznych na przykład o "Health in Sickness - Sickness in Health" Pierre'a Morin

Pozostając pod wrażeniem webinaru Inny Kyryliuk dotyczącego psychosomatyki, przypominamy ważne jungowskie cytaty związane z tą materią...
​
„Objawy fizyczne i psychiczne są niczym innym jak symbolicznymi
przejawami patogennych kompleksów”. (C.G.Jung, "The Structure and Dynamics of the Psyche").
​
„Zamiast przeistoczenia się w fantazje i obrazy, które mogłyby
zostać przyswojone przez Ego, pamięć emocjonalna gubi się w ciele
– i może zostać odnaleziona poprzez chorobę, aby wyleczyć wczesne rozszczepienie. Dwa bieguny archetypu są rozszczepione. Nie ma miejsca na symbolizację emocjonalnego bólu w formie werbalnej, dlatego wyraża się on w ciele”. (M.Sidori, "When the Body Speaks: The Archetypes in the Body". W tym tekście autorka odnosi się do hipotez M.Fordhama).
​
„Nie zawsze da się odróżnić chorobę fizyczną od cielesnego wyrażania emocji. Czy psychika kobiety z obniżonym ciśnieniem i zimnymi rękami próbuje nam powiedzieć, że trudno jej znaleźć i utrzymać to, czego pragnie od świata? Czy ma chorobę serca, która nie ma związku z jej „emocjonalnym sercem”, z uczuciami? A może to jedno i drugie, a nie jedno z dwóch?
Lekarze często opisują podwyższone ciśnienie tętnicze używając
uniwersalnego i nieokreślonego słowa „stres”. Jednak w trakcie psychoterapii, kiedy po dobrej rozmowie ciężar niewyrażonych i nieświadomych uczuć staje się mniejszy, często okazuje się, że u pacjenta obniżyło się ciśnienie”. (M.Clarc, Clark, "Understanding the Self-Ego Relationship in Clinical Practice”).
​
„Choroba to symboliczny wyraz, który ma na celu zrekompensowanie jednostronnego nastawienia świadomości.
Choroba organiczna to rodzaj kompensacyjnej reakcji organizmu, mającej na celu zmuszenie jednostki do zintegrowania stłumionego materiału poprzez przywrócenie połączenia na osi „Ego – Jaźń”. (D.Ramon, "The Psyche of the Body: A Jungian Approach to Psychosomatics").
​
Zapraszamy do dzielenia się swoimi ulubionymi/ważnymi cytatami związanymi z psychosomatyką🧘‍♀️🧘


📷 Pinterest

21/12/2025

Zimowe Przesilenie
i słowa o "ścieżce magii nowego dnia"

PRZESILENIE ZIMOWE - WIATR PÓŁNOCNY

W oknie Przesilenia Zimowego łączymy się z jakościami Wiatru Północnego. Północ to kierunek Mędrca i czas, kiedy na zewnątrz wszystko zastyga w ciszy i zimnie, jednak treści zebrane podczas całego cyklu rocznego mozolnie układają się w ciemności naszej jaźni w nową całość. Stamtąd będą kiełkować w nowym cyklu wiosny.
Dedykuję Wam przekaz jednej z "Kart Mądrości Czterech Wiatrów" autorstwa Barry'ego Brailsforda z ilustracją Cecilie Okada, w moim tłumaczeniu.

I życzę Wam magicznych chwil i rosnącego światła! Wsłuchujcie się w głos czarnego ptaka!

AROHANUI! Moc miłości
Justyna R. Suska
--------------------------
OPIEKUN PÓŁNOCY
TUI
Wyrównanie

Jestem Tui

Jam jest głos u Gwiezdnych Wrót
Które szlak twój otwierają
Jam melodią jest podróży
Która zawsze się udaje

Jam radością jest istnienia
Ufnym sercem, które wplata
Wprost do świętych źródeł nutę
Słodką spoza tego świata

Jam Opiekun jest świętości
Która jest najczystszym brzmieniem
Niosąc się dokoła echem
Ja jestem Hymnem Stworzenia

Jam jest Wyrównanie

Tui jest cudownym Opiekunem Pieśni Stworzenia; intonuje najczystszy melodyjny śpiew – echo pięknych, świętych dźwięków, które powołały Wszechświat do istnienia. Na Aotearoa Tui zajmuje miejsce obok Tuatary u Gwiezdnych Wrót, które otwierają się, by prowadzić opuszczające ziemski plan duchy z powrotem do gwiazd. W innych tradycjach tę rolę pełnią kos, kruk lub wrona, jako że wszystkie one są ptakami magii, która ma wielkie znaczenie w naszej podróży.

DARY
Jeśli Tui pojawia się z twoim świecie, zwiastuje piękne i mocne zmiany. Wiadomości, które przynosi, to obietnica równowagi i nadziei, a także zapewnienie, że wszystko, co się wydarza jest częścią szerszego planu. Pamiętaj, że Tui należy do Wiatru Północnego, królestwa oferującego wglądy Mędrca.
Poranny śpiew Tui przypomina nam, byśmy zostawili za sobą minione rozczarowania i zestroili naszego ducha ze ścieżką magii nowego dnia. Czas odłożyć na bok zranienia; przebaczyć tym, którzy nas skrzywdzili i ruszyć do przodu z czystym umysłem i silnym sercem.
Tui prosi, abyśmy uhonorowali naszą własną pieśń, pamiętali o naszej wyjątkowości i o prawdzie naszej drogi. Jest to droga powrotna do Światła, ścieżka harmonii i pokoju.
Piosenka Tui na zakończenie dnia przenosi nas w kolejną chwilę radości. Są w niej te same dźwięki, które rozbrzmiewały echem w wielu wymiarach od momentu Stworzenia. Mówi nam, że istnieją opiekunowie świętości i, choć sądzimy, że zapomnieliśmy o naszych początkach i naszym przeznaczeniu, wszystko to jest zapamiętane, wszystko jest utrzymywane w ukryciu i czeka na swój powrót.
Tui jest strażnikiem uświęconych ścieżek. Mówi, że nie zgubiłaś drogi, że nie jesteś sama i że każdy z nas niesie wewnątrz pieśń, która wzywa nas do domu.


Pieśnią nadaj barwy życiu

Wznieś ją w górę, dotknij świtu
I pożegnaj ciemność nocy

Uhonoruj wizję drogi
Śpiewem pochwal każdy dzień

Pozdrów słońca blask o zmierzchu
Radość i miłość dla każdego miej

09/12/2025

Gdyby ktoś jeszcze nie miał innych ważnych planów na zimę, to foka mówi, że dobrze jest poleżeć.

08/12/2025

Jest taki film "Griefwalker", warto zobaczyć, to ważny i piękny obraz. Opowiada o umieraniu, pokazuje śmierć jako jeden z etapów życia.

Odsłania historie ludzi, których dotyka śmierć, ich czy też ich bliskich. Przedstawia Stephena Jenkinsona, duchowego przewodnika, nazywanego Aniołem Śmierci.

W jednej z ostatnich scen padają słowa o żalu. O tym, że żal ma brata bliźniaka. I tym bratem jest umiłowanie życia.
Żal i umiłowanie życia, nierozłączne.

Teraz jest taki czas, w przyrodzie, w sercu. Jest czas, w tej części Ziemi, kiedy ciemność staje się najciemniejsza. I wciąż narasta.
W różny sposób doświadczamy ciemności. Smutku, strachu, pogubienia. Istnieją tysiące poradników, jak odzyskać pogodę ducha, jak w siedmiu krokach albo przy pomocy dziesięciu niezawodnych wskazówek powrócić do tak zwanego normalnego świata. Po to, żeby być efektywnym, sprawnym, uśmiechniętym. Tylko że w przyrodzie normą jest to, że okresy przebudzonej aktywności i mroku, ciszy następują po sobie, naprzemiennie, nieustannie. I warto jest zrobić przestrzeń na jedno i na drugie.
Kiedy zanurzę się w tę ciemność, kiedy pozwolę sobie się w nią zanurzyć, bez uciekania przed nią, bez zaprzeczania, to okazuje się, że ona też jest źródłem. I że światło jest jednym z darów płynących z tego źródła.

Anna Chmurka Zielińska

zdjęcie: NASA Hubble Space Telescope on Unspash

04/12/2025

podkreślam ten fragment:
"Kluczem jest kontekst – w odpowiednim otoczeniu osoby z ADHD mogą rozkwitać. 🌻"

Słyszycie czasem, że "teraz każdy ma ADHD"? 🤨

[Wersja audio w komentarzu]

Najnowszy artykuł z Nature przygląda się temu, czy mamy do czynienia z naddiagnozowaniem tego zaburzenia, czy wręcz odwrotnie – wciąż ADHD jest niedodiagnozowane. Co ważne, w tekście omawiane są argumenty po obu stronach tej debaty. I co z tego wynika? Według ekspertów cytowanych w artykule większym problemem jest wciąż niedodiagnozowanie — szczególnie u kobiet i dziewcząt, których objawy były przez lata pomijane, oraz w krajach o niższych dochodach, gdzie dostęp do specjalistów jest ograniczony. Nawet jeśli kraje takie jak Stany Zjednoczone czy Wielka Brytania rzeczywiście zmagają się z naddiagnozowaniem (co wcale nie jest takie przesądzone), to w większości świata problemem jest niedodiagnozowanie i stygmatyzacja.

Ale po kolei. :) W USA w poprzednim roku aż 11% dzieci otrzymało diagnozę (wzrost z 8% w 2003 roku).

[EDYCJA: w powyższym fragmencie i na grafice jest błąd, nie chodzi o liczbę diagnoz, tylko odpowiedzi rodziców w ankietach na pytanie, czy ich dziecko ma ADHD, dziękujemy dr. T. Gondkowi za zwrócenie uwagi]

W Wielkiej Brytanii liczba diagnoz podwoiła się u chłopców i czterokrotnie wzrosła u dziewczynek (2000–2018). Co odpowiada za ten wzrost? Autorzy identyfikują cztery czynniki. 🔍

➡️Pierwszym z nich jest lepsza wykrywalność, szczególnie u kobiet i dziewczynek. Kiedyś skupiano się na nadpobudliwych chłopcach. Dziś lepiej rozumie się tzw. objawy "nieuważne" (inattentive), które kobiety często maskowały. Dziewczynki z ADHD – uogólniając – w mniejszym stopniu cechuje nadaktywność, a więcej chaosu jest jakby w głowie. Uczymy się "maskować" i kompensować, bo takie są społeczne wymagania od kobiet. Nasze trudności były często nazywane "roztrzepaniem" lub "lenistwem".

➡️ Następnym z nich są zmiany kryteriów diagnostycznych. Piąta edycja DSM (Diagnostic and statistical manual of mental disorders, podręcznik z klasyfikacją zaburzeń psychicznych autorstwa Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego) z 2013 roku złagodziła nieco kryteria diagnostyczne w przypadku ADHD. Według niej objawy muszą być obecne przed 12. rokiem życia (wcześniej przed 7.), a dorośli muszą spełniać minimum 5 objawów (zamiast wcześniejszych 6). Można to interpretować zarówno jako lepsze rozumienie zaburzenia i przybliżenie kryteriów do rzeczywistości lub jako nadmierne rozluźnienie kryteriów (raczej to pierwsze).

➡️ Kolejnym czynnikiem jest wzrost świadomości społecznej i rola mediów społecznościowych (efekt TikToka, ale też innych platform). Ludzie rozpoznają swoje wieloletnie trudności dzięki treściom online, poszukują pomocy i otrzymują diagnozę. Jednocześnie też wiele treści w mediach społecznościowych wprowadza dezinformację. Staramy się na to bardzo uważać i dlatego jesteśmy wdzięczni, gdy zgłaszacie nam jakieś błędy lub niefortunne sformułowania. A było tak kilka razy. Jedno z badań pokazuje, że aż ponad połowa filmików na TikToku o ADHD wprowadza w błąd. TikTok odegrał pozytywną rolę w szerzeniu świadomości, a jest jednocześnie źródłem uproszczeń i błędnych przekonań. Ludzie sami diagnozują się na podstawie 30-sekundowych filmików, a to często wprowadza w błąd. To trywializuje problem i utrudnia dostęp tym, którzy naprawdę potrzebują pomocy.

➡️ Wreszcie czwarty czynnik to środowiskowy. Nie oznacza to jednak, że środowisko powoduje ADHD, tylko sprawia, że cechy, które i tak byśmy miały, o wiele bardziej komplikują nam codzienność. Możesz mieć wszystkie cechy ADHD, ale jeśli one nie utrudniają ci znacząco życia, w pracy, w relacjach, w codziennym funkcjonowaniu, to formalnie to nie jest zaburzenie. A dzisiejszy świat pracy wymaga ciągłego bycia na bieżąco, przełączania się między zadaniami i robienia wielu rzeczy naraz. Takie środowisko jest wrogie dla mózgu ADHD. Więcej osób przekracza "próg nadwyrężenia/wydolności" (the threshold of impairment), co ujawnia objawy. To nie dzieci są gorsze, to oczekiwania i presja społeczna wzrosły. Te same cechy 20 lat temu byłyby uznane za roztargnienie albo bycie żywym srebrem, dziś w kontekście wymagań szkoły są postrzegane jako problem, który wymaga interwencji. Kluczem jest kontekst – w odpowiednim otoczeniu osoby z ADHD mogą rozkwitać. 🌻

Wniosek? To nie jest prosta historia o modzie na ADHD, lecz raczej opowieść o zmianie naszego rozumienia tego, jak działa ludzki umysł i jak zmagamy się z otoczeniem. 🧠

Innym ciekawym wątkiem w artykule jest zestawienie dwóch modeli podejścia do ADHD - medycznego i odwołującego się do neuroróżnorodności.

- Model medyczny: ADHD to zaburzenie wymagające leczenia (leki, terapia), bo utrudnia życie.
- Odwołujący się do neuroróżnorodności: ADHD to inny sposób funkcjonowania mózgu. Problemem nie jest osoba, lecz niedostosowany system (szkoła, praca).

Na koniec: co z tego wynika dla NAS, kobiet z ADHD?

💜 Diagnoza w dorosłości to nie "moda" — to naprawianie wieloletnich zaniedbań. Wasze doświadczenia są prawdziwe. Wasze trudności są prawdziwe. I zasługujecie na wsparcie — niezależnie od tego, kiedy otrzymałyście diagnozę.
💜 Leki MOGĄ pomagać (badania to potwierdzają), ale równie ważne jest dostosowanie otoczenia.

💜 Powinniśmy zarówno pracować nad sobą, jak i nad tym, żeby świat był bardziej przyjazny dla osób neuroróżnorodnych.
💜 Uważajcie na TikToka (ponad połowa filmików o ADHD zawiera błędne informacje) i ogólnie media społecznościowe (wiemy, wiemy, gdzie to czytacie, ale staramy się😅).

Źródło: H. Pearson, ADHD diagnoses are growing. What’s going on?, Nature 647, 836-840 (2025). Link do badania w komentarzu ⬇️