Terapia, diagnoza, szkolenia

07/02/2026

Powoli zmierzam do końca tej edycji genogramów. Za miesiąc dwa ostatnie zjazdy. Dzisiaj kolejne historie, uczucia, myśli, interpretacje, zamyślenia za mną. To, co niezmiennie mnie zachwyca to to, jak wiele historia osoby i jej rodziny może wyjaśnić. Prawie za każdym razem doświadczam, jak dzięki opowiedzianej historii łatwiej mi zrozumieć, dlaczego ta konkretna osoba sprawia takie, a nie inne pierwsze wrażenie, w taki a nie inny sposób wyraża emocje, mówi o czymś, wchodzi w relacje, broni się, prezentuje... Nie mniej poruszające jest to, jak opowiadający swoją historię też sam zaczyna inaczej rozumieć siebie. I wtedy pojawiają się wdzięczność i poczucie satysfakcji :)

06/02/2026

Słowa Wisławy Szymborskiej i Donalda Winnicotta ku pochwale umiejętności znoszenia dylematów, wątpliwości i niepewności.

„Są tacy, którzy sprawniej wykonują życie.
Mają w sobie i wokół siebie porządek.
Na wszystko sposób i słuszną odpowiedź.

Odgadują od razu kto kogo, kto z kim,
w jakim celu, którędy.

Przybijają pieczątki do jedynych prawd,
wrzucają do niszczarek fakty niepotrzebne,
a osoby nieznane
do z góry przeznaczonych im segregatorów.

Myślą tyle, co warto,
ani chwilę dłużej,
bo za tą chwilą czai się wątpliwość.

A kiedy z bytu dostaną zwolnienie,
opuszczają placówkę
wskazanymi drzwiami.

Czasami im zazdroszczę
- na szczęście to mija.”

Wisława Szymborska - „Są tacy, którzy”

Tymczasem Donald Winnicott pisał tak: „W ludzkiej naturze jest wiele spraw głęboko ukrytych i ja osobiście wolałbym być dzieckiem matki, która boryka się z wewnętrznymi konfliktami istoty ludzkiej, niż takiej, dla której wszystko jest łatwe i proste, która zna odpowiedzi na wszystkie pytania i której nigdy nie nękają wątpliwości.”

Obraz: Federico Zandomeneghi - „Conversation at the table”

30/01/2026

"Tak naprawdę nikt z nas nie boi się miłości. Boimy się, że doświadczenie miłości sprawi, iż wspomnienie czasu, kiedy byliśmy jej pozbawieni, okaże się za trudne do zniesienia".

J. Frederickson "Kłamstwa, którymi żyjemy"

27/01/2026

"Mamy wrażenie, że życie jest przeciwko nam. Ale przecież sami należymy do życia, nasze istnienie wpisuje się w jego nurt. (...) Życie po prostu dość obcesowo obchodzi się z naszym przeświadczeniem, że rzeczywistość powinna dopasować się do naszych fantazji. Nasze fantazje, złudzenia i pobożne życzenia są na straconej pozycji. Życie nie spełnia rozkazów, nie stosuje się do poleceń. Możemy niekiedy mieć wrażenie, że sytuacje, w jakich życie nas stawia, są za trudne, przerastają nas. Że to więcej niż moglibyśmy znieść. Mylimy się. Prawda jest taka, że nasze złudzenia nie są w stanie wytrzymać naporu życia, które podkopuje je, osłabia i niszczy każdego dnia. I bardzo dobrze. Kiedy złudzenia rozsypują się w proch, panikujemy. Wydaje się nam, że zostaliśmy zniszczeni, ale tak nie jest. Po prostu pomyłkowo braliśmy wymyślone przez nas fantazje za podstawę naszego istnienia. Tymczasem one rozwiewają się i znikają jak sen, a my nadal trwamy."

J. Frederickson "Kłamstwa, którymi żyjemy"

foto: sergei_spas, pixabay.com

26/01/2026

Polecam :)

🌿 Start: marzec 2026

22/01/2026

"Przywiązanie na poziomie neurobiologii jest systemem, który wiąże się z aktywacją neuronów produkujących endogenne opioidy. W przywiązaniu do drugiego człowieka, w głębokich związkach z innymi ludźmi, będziemy obserwować aktywność tego samego układu opioidowego, który jest zaangażowany w uzależnienie od substancji. Uzależnienie też w jakiś sposób oddziałuje na system przywiązaniowy - przestajemy przywiązywać się do człowieka, a zaczynamy do substancji chemicznych albo zachowań, które również mogą stymulować układ endogennych opiatów".

C. Żechowski "Rozmowy o miłości, współczuciu i gniewie. Kiedy psychoanaliza spotyka neuronaukę"

foto: pixabay.com, Alexandra_Koch

21/01/2026

30/12/2025

„Mamo popatrz na mnie…”, „Mamo zobacz, co robię…” – te powszechnie spotykane, rozbrajające nakazy, zaproszenia czy prośby (w zależności od nastroju) małego dziecka kierują wielbiące spojrzenie matki w stronę Ja.

Oczywiście, nigdy nie wyrastamy z takich potrzeb, ale w miarę upływu lat coraz bardziej krępuje nas formułowanie równie bezpośrednich próśb o uwielbienie w spojrzeniu Innego. Pragnienie bycia oglądanym i podziwianym wymaga obecności Innego, który nie tylko chce patrzeć, ale przede wszystkim chce czerpać przyjemność z kontaktu z pożądanym Ja.

Poczucie bycia pożądanym wcześnie zakorzenia się w ciele, a w jego interpersonalnym wymiarze pośredniczy relacja oparta na patrzeniu. Można np. czuć się pożądanym dzięki osiągnięciom fizycznym („ZOBACZ, potrafię zaskoczyć czterech schodków”) bądź ze względów estetycznych („ZOBACZ, jak pięknie wyglądam w stroju księżniczki”). Inaczej mówiąc, najpowszechniejsze powody tego, że czujemy się w dzieciństwie pożądani, wiążą się z cielesnym Ja i wymagają świadka: kogoś, kto na nas patrzy.
[…]

Jeśli wszystko przebiega wystarczająco dobrze, wczesny kontakt matki/Innego z niemowlęciem prowadzi do ukonstytuowania się życzliwego obserwatora: Innego, który widzi, kim jesteśmy, a nadal nas kocha. Powiedzenie, że „miłość jest ślepa” może zatem być mylące: miłość to widzenie połączone z akceptacją tego co się widzi.

Alessandra Lemma, Pod skórą. Psychoanalityczne studio modyfikacji ciała. Wydawnictwo Imago, tłumaczenie L**h Kalita

23/12/2025

Z okazji Świąt oraz Nowego Roku życzę Wam pewności siebie, radości i tego, żeby nikt Wam zbyt łatwo nie odebrał w życiu dobrej zabawy 😊

18/12/2025

"Badania nad pamięcią autobiograficzną w bliskich związkach wskazują na wzajemny wpływ partnerów na treść ich wspomnień. Wyniki badań dotyczących pamięci epizodycznej ujawniają, że osoby pozostające w satysfakcjonujących relacjach mają łatwy dostęp do pozytywnych wspomnień epizodycznych dotyczących swojego związku. (...) Wykazano, że wspomnienia wydarzeń z ostatniego tygodnia podlegają zniekształceniom, kiedy przywołuje się je w obecności partnera: w zależności od tego, czy para była chwilowo w dobrej relacji czy nie, uzyskiwano podobne lub odmienne wspomnienia. Wskazuje to na wagę wpływu aktualnego komfortu w relacji na treść przywoływanych wspomnień, a zwłaszcza na to, jak interpretowane są zachowania osób występujących w tych retrospekcjach".

B. Zalewski, B. Janusz, M. Walkiewicz "Zjawiska związane z pamięcią autobiograficzną podczas sesji genogramowej w terapii rodzin"

Pozdrowienia z genogramowego Wrocławia 😊

13/12/2025

Raz w roku, w grudniu, gabinet zamienia się w miejsce spotkania zespołu Punktu Zmiany. To taki czas na bardziej i mniej (bardziej mniej 😉) poważne rozmowy, dobre jedzenie i tańczenie (dla chętnych 😀). Każdy przynosi to, co ma i może najlepszego - sałatkę, ciasto, chleb, uśmiech, słowa, muzykę, milczenie, obecność 😊 I po prostu jesteśmy razem 😊