Bogumiła Burekowska, Gabinet psychoterapii Inne Spojrzenie

Bogumiła Burekowska, Gabinet psychoterapii Inne Spojrzenie "Inne spojrzenie", to gabinet, w którym możesz skorzystać z terapii indywidualnej.

🎄 Końcówka roku i święta – jakie nastroje mogą nas dopaść (i dlaczego to normalne)Grudzień to dziwny miesiąc. Z jednej s...
22/12/2025

🎄 Końcówka roku i święta – jakie nastroje mogą nas dopaść (i dlaczego to normalne)

Grudzień to dziwny miesiąc. Z jednej strony światełka, pierniki i „Last Christmas” w tle 🎶, z drugiej – zmęczenie, podsumowania, noworoczne postanowienia, presja i pytanie: „Czy ja w ogóle mam na to wszystko siłę?”.

Nastroje, które możesz czuć, są bardzo różnorodne. Kiedy jest więcej czasu, można zwolnić, poczuć ulgę, ale też skontaktować się ze wszystkimi uczuciami, które trudno było czuć, gdy koncentrowaliśmy się na zadaniach dnia codziennego.

„Wreszcie spokój!”

U niektórych pojawia się ulga: zwolnienie tempa, urlop, więcej czasu w domu. Ciepła herbata, koc, serial. Jeśli czujesz ulgę – korzystaj bez wyrzutów sumienia. Odpoczynek to nie lenistwo.

Grudniowe zmęczenie

Koniec roku w pracy, domykanie spraw, prezenty „na wczoraj”, sprzątanie… To wszystko sprawia, że możesz czuć duże zmęczenie. Warto czasem odpuścić drobiazgi, część porządków i zrobić przestrzeń na własne potrzeby, niespieszne wypicie herbaty czy rozmowę z bliskimi.

Smutek i przygnębienie

Mogą pojawiać się właśnie z powodu zatrzymania i skontaktowania się z uczuciami. Mogą wynikać z tego, że akurat masz trudny moment życia, który niezbyt pasuje do trochę zbyt „uśmiechniętej” atmosfery świąt. Daj sobie prawo do swoich uczuć, zaakceptuj to, co czujesz w tym momencie.

Rozdrażnienie i napięcie

Rodzinne spotkania, stare schematy: „A kiedy dzieci?”, „A czemu tak wyglądasz?”, „Za moich czasów…”. Pamiętaj — masz prawo do granic. Można wyjść na spacer, zmienić temat albo po prostu… wcześniej wrócić do domu.

Podsumowania i myśl: „To nie był mój rok”

Grudzień sprzyja rozliczeniom. I czasem widzimy głównie to, co się nie udało.
Może warto zapytać siebie: „Czego mnie ten rok nauczył?” albo „Co mimo wszystko przetrwałam / przetrwałem?”.

Możesz, ale nie musisz być:
✨ wiecznie wdzięczna / wiecznie wdzięczny
✨ radosna / radosny
✨ w świątecznym nastroju — cokolwiek to znaczy

Dbaj o siebie w te święta ❤️







💙 Depresja a stany depresyjne – ważne rozróżnienie i konkretne wskazówkiWracam dziś do tematu depresji, bo widzę, jak wi...
14/12/2025

💙 Depresja a stany depresyjne – ważne rozróżnienie i konkretne wskazówki

Wracam dziś do tematu depresji, bo widzę, jak wiele emocji on porusza i jak bardzo jest nam wszystkim bliski. Chciałabym uporządkować kilka ważnych kwestii – szczególnie rozróżnienie depresji jako choroby od stanów depresyjnych oraz to, co możemy zrobić w każdej z tych sytuacji.

🔹 Depresja jako choroba ma jasno określone kryteria diagnostyczne.

Podstawowe objawy
(co najmniej jeden z poniższych musi wystąpić):
▪️ obniżony nastrój przez większą część dnia, prawie każdego dnia
▪️ utrata zdolności do odczuwania przyjemności i/lub wyraźne zmniejszenie zainteresowania niemal wszystkimi aktywnościami
Objawy dodatkowe
(co najmniej 3 z 7):
▪️ znaczna utrata lub przyrost masy ciała / zmiany apetytu
▪️ bezsenność lub nadmierna senność
▪️ pobudzenie lub spowolnienie psychoruchowe
▪️ utrata energii, szybkie męczenie się
▪️ poczucie bezwartościowości lub nieadekwatne poczucie winy
▪️ trudności z koncentracją, myśleniem i podejmowaniem decyzji
▪️ nawracające myśli o śmierci lub samobójstwie

Dodatkowe kryteria diagnostyczne:
▪️ objawy utrzymują się przez co najmniej 2 tygodnie
▪️ powodują cierpienie i wyraźnie zaburzają codzienne funkcjonowanie
▪️ nie są skutkiem substancji ani innych chorób

🔹 Stany depresyjne są zwykle krótsze, sytuacyjne i przemijające. Często pojawiają się w odpowiedzi na stres, stratę, przeciążenie emocjonalne lub trudne doświadczenia. Nie wymagają leczenia farmakologicznego, ale wymagają uważności i troski o siebie.

🌿 Co może pomóc przy nastroju depresyjnym?

▫️ daj sobie prawo do gorszego samopoczucia – to nie jest słabość
▫️ obniż wobec siebie wymagania i zaakceptuj mniejszą wydajność
▫️ nie traktuj negatywnych myśli jako faktów
▫️ zadbaj o podstawy: sen, regularne posiłki, nawodnienie
▫️ codziennie wprowadź drobną aktywność na miarę swoich możliwości – spacer, prysznic, porządkowanie, wyjście z domu
▫️ szukaj małych przyjemności, nawet jeśli początkowo „nic nie cieszy”
▫️ jeśli potrafisz – nazwij emocje i wydarzenia, które mogły wywołać ten stan
▫️ rozmawiaj z kimś zaufanym, nie zostawaj z tym sama/sam

🚨 A co, gdy to może być depresja?

Jeśli objawy:
▪️ utrzymują się tygodniami
▪️ nasilają się
▪️ utrudniają codzienne funkcjonowanie
▪️ pojawiają się myśli rezygnacyjne lub samobójcze

👉 to bardzo ważny sygnał, by zgłosić się po profesjonalną pomoc.

👩‍⚕️ Psychiatra – w czym może pomóc?

▫️ postawi diagnozę
▫️ oceni nasilenie objawów
▫️ zaproponuje leczenie farmakologiczne (jeśli będzie potrzebne)
▫️ pomoże ustabilizować nastrój, sen, energię i myślenie
Leki nie zmieniają osobowości i nie są „porażką” – dla wielu osób są realnym wsparciem w powrocie do równowagi.

🧠 Psychoterapeuta – w czym może pomóc?

▫️ pomoże zrozumieć źródła trudności
▫️ nauczy, jak radzić sobie z emocjami i myślami
▫️ pomoże zmienić destrukcyjne schematy myślenia
▫️ wesprze w budowaniu zdrowszych relacji z sobą i innymi
▫️ pomoże zapobiegać nawrotom depresji

Depresja to choroba, którą można i warto leczyć.
Stany depresyjne to sygnał, że potrzebujemy zatrzymać się i zaopiekować sobą.
W obu przypadkach nie musimy być z tym sami. 💙









Międzypokoleniowe dziedziczenie: jak przeszłość wpływa na naszą codzienność.Chciałabym dziś poruszyć temat, który w osta...
27/07/2025

Międzypokoleniowe dziedziczenie: jak przeszłość wpływa na naszą codzienność.

Chciałabym dziś poruszyć temat, który w ostatnim czasie coraz częściej pojawia się w refleksjach i publikacjach psychologów – i który sama uważam za niezwykle ważny i poruszający.
Chodzi o zjawisko dziedziczenia międzypokoleniowego, czyli przekazywania emocji, traum, przekonań i schematów z pokolenia na pokolenie – często poza naszą świadomością.
Coraz więcej mówi się dziś o tym, że nie tylko geny przekazywane są z pokolenia na pokolenie, ale sposoby radzenia sobie (lub nie radzenia) z emocjami, a nawet niewypowiedziane tajemnice rodzinne.
Psychoterapia systemowa, a w szczególności jej podejście transgeneracyjne, zajmuje się właśnie tym obszarem.
Uznaje, że niektóre problemy, z którymi zmagamy się dzisiaj, mogą mieć swoje źródło w historii rodzinnej – czasem sięgającej dwa, trzy pokolenia wstecz.

🔍 "Czasem to, co nazywamy depresją, lękiem czy poczuciem braku sensu, może być echem doświadczeń naszych przodków."
– Anne Ancelin Schützenberger, "Tajemnice przodków"

📖 "To, co nie zostało wyrażone przez jedno pokolenie, będzie odczuwane i przeżywane przez kolejne."
– Mark Wolynn, "Nie zaczęło się od ciebie"

Nie chodzi o obwinianie naszych przodków – wręcz przeciwnie. Chodzi o zrozumienie historii, które nas ukształtowały, i uświadomienie sobie, co tak naprawdę należy do nas, a co możemy świadomie puścić.

Gdyby dokładniej rozwinąć zdanie: „Ktoś musi pamiętać, żeby inni mogli zapomnieć”, można powiedzieć, że w każdej rodzinie istnieją historie, które z różnych powodów zostały przemilczane, zepchnięte w cień lub wyparte z pamięci. Te niewypowiedziane doświadczenia, traumy czy nierozwiązane konflikty nie znikają jednak bez śladu – przeciwnie, mają tendencję do ujawniania się w życiu kolejnych pokoleń. Często przyjmują formę niewyjaśnionych emocjonalnych ciężarów, lęków, napięć czy powtarzających się wzorców zachowań, które trudno zrozumieć i nazwać. Choć kolejne pokolenia mogą nie znać szczegółów tych historii, ich wpływ jest odczuwalny, a czasem wręcz paraliżujący. Właśnie dlatego „ktoś musi pamiętać” – by zachować ciągłość i świadomość tych doświadczeń, umożliwiając innym – tym którzy przyszli później – bezpieczne zapomnienie lub świadome przepracowanie tego, co kiedyś pozostało niewypowiedziane.

Podczas prowadzenia psychoterapii, zdarza mi się pracować z osobami, które – choć obiektywnie nie muszą już ciężko fizycznie pracować – nie potrafią sobie pozwolić na odpoczynek. Każdy moment bezczynności budzi w nich niepokój, poczucie winy, wewnętrzny przymus „robienia czegoś”.
Kiedy zaczynamy się temu przyglądać, okazuje się, że w ich rodzinie – w poprzednich pokoleniach – ciężka, fizyczna praca była wartością, a często też warunkiem przetrwania. Pradziadkowie byli chłopami, robotnikami, całe życie harowali w polu czy w fabryce. Praca była nie tylko codziennością – była sensem, obowiązkiem, moralnym nakazem.
I choć dziś ta rzeczywistość już ich nie dotyczy, wewnętrzny przymus pozostaje – jakby spoczywał na ich barkach niewidzialny, emocjonalny testament: „Musisz ciężko pracować, inaczej nie zasługujesz na miłość i uznanie”.

Tego typu międzypokoleniowe przekazy nie są widoczne na pierwszy rzut oka. Ale potrafią bardzo silnie wpływać na nasze wybory, emocje i sposób życia – dopóki ich nie rozpoznamy.
Dlatego tak ważne jest, aby też zrozumieć kontekst, z którego się wywodzimy.

🧓👵 Co tak naprawdę jest największym tabu naszych czasów?Nie seks, nie pieniądze, nie nagość. O tym mówią wszyscy i wszęd...
13/06/2025

🧓👵 Co tak naprawdę jest największym tabu naszych czasów?

Nie seks, nie pieniądze, nie nagość. O tym mówią wszyscy i wszędzie.
Prawdziwe tabu to starość – cicha, pomijana, wypierana. A przecież dotyczy każdego z nas.

Zestarzejemy się. Ty i ja.
Dlaczego więc o niej tak mało wiemy?

W niezwykle czułej i mądrej książce „Fabryka nostalgii” Douwe Draaisma pisze o tym etapie naszego życia.

Starość nie wygląda tak, jak pokazują nam w reklamach.
Widzimy w nich uśmiechniętych emerytów skaczących ze spadochronem, jeżdżących na rowerze.

Aż chciałoby się zanucić Kabaret Starszych Panów:
„Wesołe jest życie staruszka...”

Starość to nie tylko dużo wolnego czasu. To także zmiany. Straty.
To również zmiany pamięci, nowe pytania i wspomnienia, które wracają z dużą siłą.

„Zapominanie imion czy zgubienie kluczy nie jest początkiem końca – to po prostu znak, że mózg przestawia priorytety”- pisze Douwe Draaisma.

Jeśli boisz się, że zwykłe zapominanie to już demencja, albo po prostu chcesz przygotować się na najdłuższy etap życia – przeczytaj tę książkę. Zrozumienie daje ulgę.

Bo starość to też rozwój – jeśli nie porzucimy siebie.

📖
👵
🧠
💬
📚

Czasem ptaki śpiewają głośniej.Są takie dni, kiedy świat jakby uśmiecha się do mnie.Ptaki śpiewają wtedy głośniej niż...
17/05/2025



Czasem ptaki śpiewają głośniej.

Są takie dni, kiedy świat jakby uśmiecha się do mnie.
Ptaki śpiewają wtedy głośniej niż zwykle, świat wydaje się bardziej zielony, kolory są intensywniejsze, a nawet gąbka na zlewie – tak, ta zwyczajna, do mycia naczyń – wygląda jakby puszczała do mnie oko.
Wszystko dookoła zdaje się mówić: „Jesteś częścią czegoś pięknego. Masz tu swoje miejsce.”
I ja wtedy to miejsce czuję – nie w głowie, ale w ciele, w sercu, w oddechu. W takich chwilach jestem wdzięczna nawet za rutynę. Za to, że mogę rano zrobić herbatę, rozwiesić pranie, iść do pracy tą samą drogą. Za to, że jestem.

Ale są też inne dni.

Dni, w których wszystko wydaje się ciężkie. Szare. Głuche.
Nie wydarzyło się przecież nic szczególnego – nic złego, żadnej katastrofy – a mimo to rzeczywistość jest trudna do uniesienia.
Ja sama jestem dla siebie trudna do zniesienia. Myśli stają się ciemniejsze, bardziej surowe, a życie wydaje się nie tyle złe, co… nieznośnie.
Jakby coś się wyłączyło, ale nie wiadomo co.

Być może znasz ten stan. Może też czasem tak masz.

I wtedy przychodzi pytanie: skąd się biorą te różnice?
Dlaczego jednego dnia świat jest cudem, a drugiego – ciężarem? Skoro obiektywnie nic się nie zmieniło, co się właściwie zmienia?

Na pierwszych wykładach z psychologii eksperymentalnej usłyszałam zdanie, które głęboko we mnie zostało:
„Człowiek nie postrzega rzeczywistości taką, jaka ona jest. Postrzega ją przez pryzmat, swoich przekonań w danej chwili.”

To właśnie dlatego dla jednej osoby szklanka jest do połowy pełna, a dla innej – do połowy pusta. To nie zawartość szklanki się zmienia. To nasze myślenie.

W psychoterapii poznawczo-behawioralnej Aaron Beck, jeden z jej twórców, opisał coś bardzo prostego, a zarazem rewolucyjnego: nasze myśli nie są faktami. Są interpretacjami.
A osoby w depresji – mówił – mają charakterystyczny sposób myślenia: ich myśli o sobie, o świecie, o przyszłości stają się negatywne, surowe, zniekształcone. Co ciekawe, niekoniecznie muszą dziać się złe rzeczy, by czuć się źle. To wewnętrzny filtr może zmieniać wszystko.

I to była dla mnie, osobiście, odkrywcza myśl:
że nie zawsze trzeba zmieniać świat, by poczuć się lepiej. Czasem wystarczy zauważyć, jak się go właśnie teraz widzi i odkryć przyczyny tej zmiany.

Dziś, kiedy przychodzą te trudniejsze dni – bo one przychodzą, jak pory roku – próbuję nie walczyć. Zamiast tego pytam siebie:
Jakie okulary mam dziś na nosie? W co dziś wierzę o sobie, o życiu? Gdzie się tego nauczyłam? I czy na pewno to wszystko prawda?
Bo może to nie świat się zmienił. Może to tylko mój wewnętrzny krajobraz na chwilę zasnuł się deszczem.
I wiesz co? Staram się wytrzymać ten stan. Bo wiem, że ptaki znowu kiedyś zaśpiewają głośniej.
I znowu zobaczę uśmiech na zlewie.

A Ty?
Czy też miewasz takie dni, kiedy świat wydaje się cięższy, mimo że nic się nie zmieniło?
Jak wtedy rozmawiasz ze sobą? Jak wygląda Twój wewnętrzny krajobraz?

07/04/2025

Chyba każdy tak ma, tylko nie każdy o tym mówi 🤫

No to mówię ja, na wypadek gdybyście też mieli dziś pełną głowę🤯🥁🎺☁️🌪️

Przychodzą i odchodzą🌊.
Czasem całkiem głośno tupią🐾

Ale to tylko myśli, nie my🫧.

Czy czasami zastanawiasz się, jakie wartości są dla Ciebie ważne? Co w życiu mógłbyś/mogłabyś sobie odpuścić, a czeg...
09/12/2024



Czy czasami zastanawiasz się, jakie wartości są dla Ciebie ważne? Co w życiu mógłbyś/mogłabyś sobie odpuścić, a czego pod żadnym pozorem nie zmienisz, bo czułbyś/czułabyś, że to narusza Twoje fundamentalne zasady? 🤔
▪️System wartości to zespół ważnych przekonań, zbiór zasad. Tworzą one nasz wewnętrzny kompas, dzięki któremu możemy wytyczać drogę do osiągania celów w zmiennym, często chaotycznym świecie zewnętrznym. To, w jakiej hierarchii ułożymy te przekonania, wpływa na wszystko, co nas dotyczy, i to, jak kierujemy naszym zachowanie🧓👩‍🦳
▪️Kolejne pytanie: skąd wziąłeś/wzięłaś swoje filary moralne? Kto na nie wpłynął? Może ktoś z rodziny – ojciec, matka? Może kultura albo sytuacja społeczna i ekonomiczna? Może religia? Źródeł może być bardzo wiele. Niemały wpływ na kształtowanie wartości ma także to, co oglądamy, czytamy.📖📺
▪️A gdybym tak powiedziała Ci, że to, co dla Ciebie najważniejsze, jest również kształtowane przez algorytmy ustawione przez media społecznościowe, takie jak Facebook, YouTube itp.?💻
Algorytmy, które są tak projektowane i dobierane, aby zatrzymać Cię w sieci jak najdłużej i aby ten czas, który spędzasz w wirtualnym świecie, przełożył się na realne dochody tych mediów.💰💰
▪️Niezależnie od tego, czy brzmi to przerażająco, czy nie, tak się po prostu dzieje.
▪️O tym jest właśnie książka Maxa Fishera „W trybach chaosu. Jak media społecznościowe przeprogramowały nasze umysły i nasz świat”.
Książka napisana przez dziennikarza śledczego jest doskonałym opisem tego, jak bardzo media społecznościowe ingerują w nasz system wartości i jak go zmieniają. Niestety nie na lepsze. Warto przeczytać tę pozycję, aby rozumieć te mechanizmy i aby ta wiedza pomogła nam w świadomym układaniu sobie naszego wewnętrznego rankingu tego, co dla nas ważne, i wytyczaniu życiowych celów. Polecam, choć lektura – przynajmniej w moim poczuciu – nie jest łatwa emocjonalnie.

WYSTARCZAJĄCO DOBRA MATKA. WYSTARCZAJĄCO DOBRY RODZIC.Wystarczająco dobra matka – w ujęciu Donalda Woodsa Winnicotta –...
23/09/2024


WYSTARCZAJĄCO DOBRA MATKA. WYSTARCZAJĄCO DOBRY RODZIC.

Wystarczająco dobra matka – w ujęciu Donalda Woodsa Winnicotta – to matka, która dostosowuje się jak najlepiej potrafi do potrzeb dziecka. Między innymi przyjmuje i koi silne emocje dziecka, nawet te najbardziej nieznośne. To dostosowanie jest różne w zależności od wieku dziecka.

"Co widzi niemowle, kiedy patrzy na twarz matki? Twierdzę, że głównie widzi wtedy siebie. Innymi słowy, matka patrzy na dziecko i to, jak ona wygląda, ma związek z tym, co widzi w dziecku. (....)Rzecz jasna, w miarę, jak dziecko się rozwija, jak jego procesy nabierają złożoności, a identyfikacje się mnożą, dziecko staje się coraz mniej zależne od tego czy twarz matki, ojca lub innych osób, które pełnią w relacjach rodzica albo rodzeństwa odzwierciedlają go (....) Mimo wszystko, jeśli rodzina pozostaje w nienaruszonym stanie i w sposób ciągły przez pewien okres troszczy się o dzieci, każde dziecko czerpie korzyści z tego, że może widzieć siebie w postawach poszczególnych członków rodziny lub w postawie rodziny jako całości."
D. W. Winnicott, " Zabawa a Rzeczywistość " - (Lustrzana rola matki i rodziny w rozwoju dziecka).

przywiązanie # wzorceprzywiązania STYLE PRZYWIĄZANIAJedną z ważniejszych umiejętności jakie wynosimy z rodziny są wzorce...
16/09/2024

przywiązanie # wzorceprzywiązania
STYLE PRZYWIĄZANIA
Jedną z ważniejszych umiejętności jakie wynosimy z rodziny są wzorce przywiązania. To jak się przywiązujemy do osób, wpływa na to, czy jesteśmy w stanie tworzyć trwałe związki, utrzymywać się w pracy, budować relacje. Mary Ainsworth i John Bowlby, obserwując dzieci, sformułowali 4 wzorce przywiązania.

1. Przywiązanie ufne.

Dziecko w sytuacji stresowej szuka wsparcia i pociechy u innych. Matka jest dla dziecka „bezpieczna bazą”. Posiada zdolność odzwierciedlania stanów dziecka, ma zdolność mentalizacji, co wpływa na dobry rozwój dziecka. W dorosłym życiu przywiązanie ufne daje dobrą zdolność do rozumienia siebie i większą odporność psychiczną.

2. Przywiązanie lękowo-unikające.

Dziecko nie pokazuje oznak tęsknoty za matką, a gdy matka wraca, nie dąży do bliskości. W tym typie przywiązania rodzic nie potrafi dostroić się do emocji dziecka. Dorosłe osoby z takim wzorcem spostrzegają świat jako miejsce niebezpieczne. Siebie zaś przeżywają jako kogoś niegodnego miłości. W swoim życiu wchodzą w relacje, które nie zapewniają im emocjonalnego wsparcia.

3. Przywiązanie lękowo-ambiwalentne.

Dziecko okazuje silny stres w trakcie separacji i nie uspokaja się po powrocie opiekuna. Jest zdenerwowane, agresywne. Rodzice takiego dziecka silnie się wszystkim przejmują, wpadają w panikę, są bezradni. Nie rozumieją własnych stanów emocjonalnych, nie potrafią przyswoić i opracować własnego napięcia, więc nie są też w stanie pomóc dziecku. Dziecko musi radzić sobie z emocjami samo.

Dorosły z takim wzorcem zaprzecza swoim uczuciom, ma trudności z mentalizowaniem ich. Często czuje się zagubiony i zdezorientowany. Mentalizacja to umiejętność namyślenia się nad swoimi uczuciami i rozumienia, że nasze myśli, to nie prawda obiektywna, a tylko nasze przekonania, na które wpływa też to, co przeżywamy.

4. Przywiązanie zdezorganizowane.

Dziecko poszukuje bliskości matki w sposób chaotyczny i dziwaczny. W sytuacji stresu są uruchamiane te mechanizmy psychiczne, które znacznie zaburzają funkcjonowanie. Dotyczy to np. zaburzeń osobowości typu borderline. Następuje w tym wypadku odwrócenie ról, gdyż dziecko przejmuje opiekę i pociesza rodziców. Opiekun stanowi zagrożenie dla dziecka i nie może stać się dla niego bezpieczną bazą, nie koi trudnych uczuć. Dorosły z takim wzorcem nie jest w stanie utrzymać ciągłości w relacji. Nie potrafi się samouspokoić. Jest bardzo wyczulony na emocje innych i wszystko odnosi do siebie.

RODZINA 👨‍👩‍👦‍👦Rodzina, centrum wszystkiego. Taki tytuł ma jedno z wielu opracowań esejów i artykułów napisanych przez...
09/09/2024


RODZINA 👨‍👩‍👦‍👦
Rodzina, centrum wszystkiego. Taki tytuł ma jedno z wielu opracowań esejów i artykułów napisanych przez D.W. Winnikotta. Może wydaję się to truizmem, ale wciąż nie wszyscy dopuszczają ten pozornie oczywisty fakt, że rodzina, w której się wychowujemy oraz relacje z ojcem, matką i rodzeństwem są naszymi pierwszymi doświadczeniami relacyjnymi. Z nich czerpiemy wiedzę na temat świata, siebie, innych, a także wzory kobiecości i męskości. Nawet jeśli się nie zgadzamy z tym, jak żyli i podchodzili do świata nasi rodzice, to i tak, czy chcemy, czy nie, na poziomie nieświadomym kopiujemy ich sposoby myślenia i życia.

dysfunkcyjnaWPŁYW RODZINY NA NASZE FUNKCJONOWANIE👨‍👩‍👧‍👧Joanna Flis w książce Co ze mną nie tak? przedstawia, jak ni...
02/09/2024

dysfunkcyjna
WPŁYW RODZINY NA NASZE
FUNKCJONOWANIE👨‍👩‍👧‍👧

Joanna Flis w książce Co ze mną nie tak? przedstawia, jak niewłaściwa opieka w rodzinie wpływa na nasze dorosłe życie. Książka ta nie zastąpi psychoterapii, ale może zainspirować i pomóc zadać sobie ważne pytania. Może także pchnąć nas do szukania odpowiedzi.
Mam wrażenie, że autorka wykonała sporą pracę, aby zebrać i uporządkować wiedzę związaną z wpływem rodziny i kultury na nasze funkcjonowanie. Daje to czasem efekt „przeładowania”, jednak równocześnie stwarza szansę na uporządkowanie sobie tego, co już wiemy i większe zrozumienie ważnych psychicznych zjawisk w naszym życiu. Polecam, warto przeczytać!

SUPERWIZJAZ przyjemnością informuję, że od lipca dołączyłam do grona Superwizorów Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego...
19/08/2024

SUPERWIZJA

Z przyjemnością informuję, że od lipca dołączyłam do grona Superwizorów Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. Uzyskałam certyfikat superwizora PTP, nr 188.

Oferuję superwizję indywidualną i zespołową, w oparciu o teorię psychodynamiczną. Jednocześnie w swojej pracy korzystam również z podejścia systemowego i mentalizacji. Osoby zainteresowane superwizją zapraszam do kontaktu telefonicznego po numerem 608 015 447.

Adres

Ulica Płk. Francesco Nullo 30/104
Kraków
31-543

Godziny Otwarcia

Poniedziałek 14:00 - 21:00
Wtorek 08:00 - 17:00
Środa 09:00 - 17:00
Czwartek 09:00 - 17:00
Piątek 09:00 - 21:00

Telefon

608015447

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Bogumiła Burekowska, Gabinet psychoterapii Inne Spojrzenie umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.

Skontaktuj Się Z Praktyka

Wyślij wiadomość do Bogumiła Burekowska, Gabinet psychoterapii Inne Spojrzenie:

Skróty

Udostępnij

Kategoria