09/04/2026
Ważna publikacja, podkreślająca znaczenie wielowymiarowych oddziaływań w leczeniu pacjentów z podwójną diagnozą.
■ 𝗣𝗮𝘁𝗼𝗹𝗼𝗴𝗶𝗮 𝗼𝘀𝗼𝗯𝗼𝘄𝗼𝘀́𝗰𝗶 𝗮 𝗼𝗴𝗿𝗮𝗻𝗶𝗰𝘇𝗼𝗻𝗮 𝗽𝗼𝗽𝗿𝗮𝘄𝗮 𝘄 𝗹𝗲𝗰𝘇𝗲𝗻𝗶𝘂 𝗱𝗼𝗿𝗼𝘀ł𝘆𝗰𝗵 𝘇 𝗔𝗗𝗛𝗗
Nowe badanie Jacobssona i wsp. (2026) pokazuje, dlaczego u części dorosłych z ADHD farmakoterapia skutecznie redukuje objawy, ale nie przekłada się na poprawę funkcjonowania w życiu codziennym.
Longitudinalne naturalistyczne badanie obejmowało 246 dorosłych z ADHD (66% kobiet) leczonych stymulantami, z oceną funkcjonowania, objawów ADHD oraz 𝘄𝘆𝗺𝗶𝗮𝗿𝗼𝘄𝗲𝗷 𝗽𝗮𝘁𝗼𝗹𝗼𝗴𝗶𝗶 𝗼𝘀𝗼𝗯𝗼𝘄𝗼𝘀́𝗰𝗶 w czasie trwania leczenia.
▶ 𝗚łó𝘄𝗻𝗲 𝘄𝘆𝗻𝗶𝗸𝗶: Wyższa 𝗱𝘆𝘀𝗳𝘂𝗻𝗸𝗰𝗷𝗮 𝗼𝘀𝗼𝗯𝗼𝘄𝗼𝘀́𝗰𝗶 była związana z 𝗺𝗻𝗶𝗲𝗷𝘀𝘇ą 𝗽𝗼𝗽𝗿𝗮𝘄ą funkcjonowania (β = 0.44, p < 0.001) i bardziej uporczywymi objawami ADHD (β = 0.20, p < 0.001), niezależnie od dawki i czasu leczenia.
▶ Szczególnie istotne okazały się: negatywny afekt, izolacja, psychotyzm i rozhamowanie. To ostatnie było najsilniej związane z opornymi objawami ADHD.
▶ Efekty farmakoterapii były 𝗿𝗲𝗹𝗮𝘁𝘆𝘄𝗻𝗶𝗲 𝘀ł𝗮𝗯𝘀𝘇𝗲 w porównaniu z wpływem cech osobowości, dawka stymulantów wykazywała jedynie niewielkie związki z poprawą objawów.
▶ 𝗭𝗻𝗮𝗰𝘇𝗲𝗻𝗶𝗲 𝗸𝗹𝗶𝗻𝗶𝗰𝘇𝗻𝗲: 𝗪𝘆𝗺𝗶𝗮𝗿𝗼𝘄𝗮 𝗼𝗰𝗲𝗻𝗮 funkcjonowania osobowości u dorosłych z ADHD może pomóc identyfikować pacjentów wymagających interwencji wykraczających poza samą farmakoterapię.
Wyniki sugerują potrzebę 𝘇𝗶𝗻𝘁𝗲𝗴𝗿𝗼𝘄𝗮𝗻𝘆𝗰𝗵 𝗺𝗼𝗱𝗲𝗹𝗶 𝗹𝗲𝗰𝘇𝗲𝗻𝗶𝗮 ADHD łączących farmakoterapię z interwencjami adresującymi funkcjonowanie osobowości, szczególnie u pacjentów z ograniczoną poprawą adaptacyjną pomimo redukcji objawów.
Jest nam bardzo bliskie myślenie, że podłoże osobowościowe ma znaczenie także w leczeniu zaburzeń objawowych, a sama redukcja objawów czasem nie wystarcza do osiągnięcia satysfakcjonującej poprawy.
Źródło: Jacobsson, P., Palage, E., Hopwood, C.J., et al. (2026). Personality Pathology and Functional Outcomes During Pharmacological Treatment of Adult ADHD. Personality and Mental Health. DOI: 10.1002/pmh.70071